Tagarchief: zest

Je eigen geluksdoos: 5 tips hoe je er aan begint.

‘Wat steekt er in jouw geluksdoos?’ vroeg An Nelissen gisterenavond tijdens haar show ‘geluksmonoloog’ aan mensen in het publiek. Ik was verbaasd hoeveel hier ‘euuuuuuuuh – stilte – ik weet het niet’ op antwoordden!

Hoe snel heb jij een antwoord op de vraag?

Misschien heb jij nog geen ‘geluksdoos’? Hoog tijd om er eentje te maken!
Vijf tips om je op weg te helpen:

1. Sta op het einde van de dag stil waar je vandaag blij van werd, dankbaar voor bent. Zoek het niet té ver, geluk zit ook in de kleine dingen zoals een glimlach, een leuke babbel, samen met je lief naar de geluksmonoloog van An Nelissen. Schrijf het neer in een ‘geluksschriftje’.

2. Zet je geluksmomenten vast met een foto. Zoals dit ‘zotte-bekken-trekkuptozest-geluksdoosen’moment met dochterlief. Kies er één foto uit, of meerdere. Schrijf er eventueel wat informatie bij zoals datum, wie, waar, wanneer en wat het moment voor je betekent. Je kunt het in je schriftje plakken. Soms is het ook gewoon leuk om ze los in een doos te bewaren en daar af en toe in te grabbelen om – al dan niet samen – het moment terug op te halen.

3. Maak een afspeellijst van liedjes waar je blij van wordt, een leuke herinnering aan vast kleeft,…

4. Steek spulletjes in je doos. Een medaille, een kaartje dat je ontving, een hebbedingetje van je oma,… Neemt het teveel plaats in, maak er een foto van en doe zoals in de tweede tip.

5. Door de eerste tip kom je er steeds meer en beter achter wat jou blij en gelukkig maakt. DOE DAAR MEER VAN!
Of is je ‘gelukkig voelen’ niet zo je ding, dat kan.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

 

Effectiever communiceren: mag ik jouw nummer?

Drie weken geleden gaf ik voor het eerst training samen met een acteur.
Het onderwerp was gesprekstechnieken met als leerdoel effectiever te communiceren. Met andere woorden zo communiceren dat je je gewenste doel bereikt.

Ik weet zeker dat je zelf ooit al verrast werd door iemand zijn reactie op iets dat jij zei, of niet? Dat jouw boodschap soms anders bij de ander binnen komt dan hoe jij ze bedoelt.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat er over het onderwerp zo veel te vinden is.
Een ding is zeker, als je bij de ontvanger van je boodschap een bepaald effect wilt bereiken dan is het nodig om je communicatie af te stemmen op die ontvanger. Met andere woorden, het effect van je communicatie wordt bepaald door diegene die je boodschap ontvangt. Omdat we allemaal anders zijn, kan het effect bij persoon A anders zijn dan het effect bij persoon B.

Ik zie communicatievaardigheden, –technieken en –modellen niet als rigide structuren die je nauwgezet dient te volgen. Integendeel! Ze zijn bedoeld als één grote toolbox waarin je kunt rommelen en zoeken naar dat gereedschap waarmee jij bij de ander(en) het effect bereikt dat je voor ogen hebt. Er is dus geen ‘communicatietoverformule’… of toch wel: als iets werkt, doe er meer van. Als iets niet werkt, doe iets anders. Daar heb je die toolbox voor en vandaar de assistentie van de acteur in deze training: door herhaaldelijk in dezelfde situatie te stappen en te spelen met de aangereikte kennis, ervaar je hoe iets verandert. Soms door de toon van je stem te wijzigen, soms door de timing, soms door je lichaamshouding, soms door je woordkeuze, soms door iets niet te zeggen, soms door een vraag te stellen, soms door de ‘ik’ of de ‘wij’ te gebruiken, ….
In de rollenspellen experimenteren we met situaties die zich in het leven van elke dag voordoen.

‘Ja maar zo’n rollenspel is toch anders dan in het echt?’, zei iemand. Ja en neen. Als de acteur tegen jou begint te roepen, dan komt dat effectief binnen hoor! Je lichaam reageert vanuit zijn reptielenbrein instinctmatig: een onbewuste reactie. Uiteraard weet je bewuste brein dat het een rollenspel is en je veilig bent waardoor je wellicht (of ook niet) een lichtere adrenalinestoot krijgt en je reactie hierdoor kan verschillen. Toch komen onze neigingen en voorkeuren ook in een spel naar voor. Iemand die in het ‘echte’ leven competitief is ingesteld, is dat vaak ook bij een gezelschapsspel, ook hier gaat het om ‘winnen’. Waar het niet om gaat, is of we wel reageren zoals we het in het ‘echt’ zouden doen. Waar het om gaat, is om te ervaren:

  1. hoe je tijdens dit rollenspel communiceert: verbaal en non-verbaal
  2. wat het effect is bij deze ontvanger van je boodschap: welke reactie roept jouw boodschap bij die ander op (de gewenste of de ongewenste?)
  3. hoe de reactie van de ontvanger bij jou binnen komt, nu: wat roept dit bij jou op en hoe zou je je hier instinctmatig op reageren?

Met andere woorden, de interactie ervaren en bekijken hoe je die kunt beïnvloeden, bij de ander én bij jezelf. Door je bewust te worden van (1) en (3), kun je (1) en (3) beïnvloeden waardoor het effect bij (2) verandert.

Een voorbeeld? Situatie die een cursist wilt oefenen: ze werkt in een winkelketen waar taken volgens strikte procedures en timing uitgevoerd worden. Het team heeft achterstand in het werk. Ze wil een medewerker die steeds op tijd en volgens het boekje zijn werk doet, vragen om een extra taak uit te voeren. Het gewenste ‘effect’: een ‘ja’ én de uitvoering van de taak.

Het eerste rollenspel gaat als volgt. Ze spreek Jan, de medewerker, aan tijdens de pauze. Hij krijgt positieve feedback – een compliment – over zijn werk: hij weet de inhoud van de magazijnkarren binnen de strikt opgelegde timing in de winkelrekken te plaatsen. Dit is niet het geval bij zijn collega’s waardoor er achterstand is. Jan wordt dan gevraagd om extra magazijnkarren uit te laden. Waar Jan eerst blij is met het compliment – ‘ah, fijn te horen’ – vervolgt hij met een stil gemompel ‘leuk hoor ik ben de pineut omdat ik mijn werk goed doe’ en vertrekt om de bijkomende taak uit te voeren. Doel bereikt?

Wat blijkt: ‘Jan’, de acteur, vertelt dat hij zich afgestraft voelt waardoor het compliment niet langer oprecht klinkt. Het komt binnen als iets dat gegeven wordt zodat hij de taak zou uitvoeren. Hij stemt wel in met de opdracht maar met de niet uitgesproken gedachte ‘ik zal er in het vervolg wel voor zorgen dat ik er wat langer over doe’. Ook vond hij het niet prettig om tijdens de pauze te worden aangesproken. De reden waarom hij wel instemt doch zonder zijn gevoel te uiten, heeft te maken met de houding van de zender en hoe de boodschap werd verteld: de toon werd directief ervaren (korte zinnen – geen vragende toon – tussen de zinnen door werd geen ruimte gegeven voor een reactie – toonklank laag – lichaam naar voor gebogen, kin lichtjes omhoog, direct oogcontact en blijven aankijken – niet ingaan op zijn gemompel).
Het doel is bereikt. Wat zou het effect zijn op de lange termijn: op zijn functioneren, op de relatie met deze persoon, op het team, op de werksfeer? Wat niet uitgesproken is – het gevoel van te worden afgestraft – zal zich uiten in gedrag: ‘ik zal er in het vervolg wel voor zorgen dat ik er wat langer over doe’

Dezelfde situatie wordt een paar keer anders aangepakt. Er wordt geëxperimenteerd met lichaamshouding, er wordt gespeeld met stemvolume, de timing wordt aangepakt, woorden worden anders gerangschikt, stiltes worden toegelaten, met stemklank gevarieerd, … kennis wordt weten door te beleven. Alle non-verbale zaken vermelden gaat me te ver brengen, maar zo zag het er verbaal uit:

(Na de pauze van Jan.) ‘Verdorie, we gaan er vandaag niet geraken Jan. Kun jij het team helpen met een extra winkelkar uit te laden? ’ (met ondertoon – we zitten in de shit, ik heb je hulp nodig man!) Jan zegt ‘ja’. Nadat Jan de taak volbracht heeft, zegt ze : ‘Jan, ik zie dat jij er steeds in slaagt om die winkelkar binnen de opgelegde timing leeg te maken. Je werk is op tijd gedaan waardoor alle winkelkarren met de vrachtwagen mee kunnen. Dat is belangrijk voor (naam bedrijf). Ik ben heel blij met hoe jij je werk doet Jan. Ik vind het ook geweldig dat je daarnet geholpen hebt, dank je wel.’

Effect : doel bereikt en een compliment dat oprecht binnen komt

(Voor de pauze van Jan) ‘Ik ben heel blij met hoe jij je werk doet Jan. Jij weet die winkelkar precies zoals het hoort leeg te maken: binnen de timing, de kartonnen dozen geplooid zoals de procedure het voorschrijft. Knap! (stilte – laat compliment binnen komen). Ik zie dat sommige mensen dat nog lastig vinden. (stilte – Jan reageert, het is hem ook opgevallen). Ik wil jou vragen of je me wilt helpen? (er volgt een ‘ja, waarmee?). Na je pauze, zou je dan aan medewerker A kunnen tonen hoe jij dat doet en samen uitzoeken hoe zij het anders kan aanpakken? Kwestie van te leren van elkaar. Terwijl jij je pauze neemt, zal ik haar vertellen dat ik jou gevraagd heb met haar te delen hoe jij de dingen doet zodat ook zij er in slaagt die winkelkar op tijd klaar te hebben, zoals dat van ons verwacht wordt. Wat denk je Jan?’. Jan stemt toe.

Effect : doel bereikt, een compliment dat binnen komt en talent dat ingezet wordt om het team beter te maken.

‘Jan, kom even terug. Ik hoorde je iets mompelen en aan de frons tussen je ogen te zien, krijg ik de indruk dat je boos bent, klopt dit?’ MeningVisiePerceptie-Zest

Effect: Jan krijgt het signaal ‘ik doe er toe’ en er ontstaat dialoog.
Jammer genoeg blijven beide partijen in hun eigen standpunten en beleving hangen waardoor het een gesprek voor dovemansoren wordt dat richting conflict escaleert.
Wat gebeurt er? Juist, we houden vast aan ons eigen verhaal en zoeken ons gelijk. ‘Brengt dit je dichter bij je doel?’, vraag ik.   ‘Neen, net verder ervan’, antwoordt ze.

Het wordt één van de zaken die ze vandaag meenemen: we hebben elk ons verhaal. Vandaar dat er geen toverformule is voor communicatie. Wel vaardigheden, technieken en modellen om te luisteren naar verhalen, om af te stemmen op verhalen, om verhalen (beter) te begrijpen en de flexibiliteit om het eigen verhaal zo te vertellen dat de ander jouw verhaal ook begrijpt.

Rollenspellen hoeven niet ‘echt’ te zijn, hebben ze geleerd. Ze zijn zich bewust geworden van hun ‘neigingen’, van wat ze met hun stem, gezicht en lichaam (on)bewust uitdrukken, hoe de timing van een gesprek een verschil kan maken, hoe een gespreksstructuur je uit een conflict kan houden,…dat je zelf veel invloed hebt op de richting waarin een gesprek gaat en dat het gaat om flexibiliteit. Er is mijn inziens niet zoiets als dé communicatieformule. Behalve dan: vind het intern telefoonnummer van je gesprekspartner. Als je die te pakken hebt, krijg je verbinding.

Nota: elk van de genoemde situaties kan bij een andere ontvanger een andere reactie oproepen. Immers het effect van je communicatie wordt bepaald door diegene die je boodschap ontvangt!

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: wil je op de hoogte gehouden worden van trainingen en workshops die ZEST organiseert, schrijf je in voor de nieuwsbrief en mis geen enkele opportuniteit meer om te ontdekken hoe jij jezelf en anderen kunt beïnvloeden.

ZEST kies je leven leef je keuze
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

En dan zegt iemand ‘Dat is degoutant!’. Hoe ga jij met feedback om?

Vorige week overkwam mij iets hilarisch.
´Mevrouw. Mevrouuuuw’.
Ik draaide mij om.
‘Uwe col ligt verkeerd’ en hij wees naar de kraag van mijn jeansvestje die verdraaid zat onder de schouderriem van mijn handtas.
´Dat is degoutant!’, vervolgde hij.
OMG! Ik schoot meteen in actie en legde mijn kraag goed.
(pffffffewwww, stel je voor dat ik zo de rest van de voormiddag rondgelopen had!)
‘Zo, dat is opgelost’ zei hij en stapte de apotheek binnen.

Het voorval is een ludiek voorbeeld van feedback geven en ontvangen. Hoe zou jij er mee omgaan? Hoe kijk jij naar feedback? Zou je mij op mijn kraag attent gemaakt hebben?

Zelf kies ik om een aantal zaken te geloven die me helpen om constructief met feedback om te gaan en feedback te durven geven. Zo geloof ik dat de meeste mensen het goed bedoelen met feedback. Bovengenoemde mijnheer vindt dit ‘degoutant’. Dit is een feit. Zelf wil ik graag geloven dat hij wil voorkomen dat ik ‘degoutant’ rondloop. Dit is geen feit; dit is mijn interpretatie. Door deze overtuiging komt zijn feedback binnen als ‘een vriendelijk gebaar’.
Een strak geklede collega op weg naar een klant en waarvan het hemd van onder zijn kostuumvest uitwappert? Die spreek ik aan! De vrouw die het toilet verlaat met een rok die deels in haar nylonkous zit? Ik vertel het haar vriendelijk. Ik wil zelf graag aangesproken worden op de peterselie die tussen mijn tanden zit. Dank u, mijnheer, voor uw goede bedoelingen.

Ik geloof ook dat men ‘stomme heren niet kan dienen’. Het was een uitspraak van één van mijn vroegere leidinggevenden. Wat niet uitgesproken wordt, uit zich vaak in gedrag. Stel je voor dat ik met deze persoon in een vergadering zou zitten en hij niets zegt. Ik zou hem op zijn stoel horen schuifelen, misschien zou hij zuchten of gewoon plots opstaan en ergens gaan zitten om me niet meer te hoeven zien. Dit soort situaties gebeurt heeeeeel vaak en leidt niet zelden tot misverstanden. ‘Oei, die mag me niet’, zou ik kunnen denken. Of nog ‘wat heb ik misdaan?’. ‘Wat een ambetant manneke’ en nog veel meer scenario’s zouden mijn gedachten kunnen vullen. Door te delen, door deze feedback te geven, word ik gewezen op iets waar ik me niet bewust van was. Ik ben me nu bewust dat mijn kraag verdraaid zit en dat deze heer zich daar niet prettig bij voelt. Anderzijds heeft deze mijnheer er voor gezorgd dat zijn irritatie nu weg is: hij heeft zijn behoefte aangegeven – knap hoor! – en ik heb de kans gekregen om daar al dan niet iets mee te doen. Dank u, mijnheer want stomme heren kan men niet dienen.

Wat je niet weet, heet een blinde vlek. Waar je je niet bewust van bent, daar kun je ook niets aan veranderen. Pas nadat deze man me aangesproken had, zag ik dat mijn kraag onder mijn schouderriem verdraaid zat en kon ik het recht zetten. Onlangs maakte iemand me er op attent dat ik het woord ‘eigenlijk’ veelvuldig gebruik. Toen ik er op begon te letten, schoot ik in de lach. Wanneer ik iets uitleg, gebruik ik het woord om de twee à drie zinnen! Daar heb ik verandering in gebracht. Door het woordgebruik te verminderen, wordt mijn uitleg (eigenlijk) krachtiger en korter, en zo (eigenlijk) efficiënter. (zo klonk het bijna!)

Feedback hoeft niet meteen tot persoonlijke verandering te leiden. Soms gaat feedback over iets dat je anders gaat doen in een specifieke situatie. Stel je voor: je hebt op kantoor een radio staan. Je collega vraagt ‘kan het stiller alsjeblieft, ik kan me zo moeilijk concentreren?’, dan heb je de keuze om daar gevolg aan te geven of niet. Je kunt dan kiezen voor een win-win, als je dat wilt. Je zet de muziek wat zachter. Je hebt nog steeds muziek en je collega kan zich concentreren. Dat mijn kraag verdraaid zit, vind ik noch degoutant noch belangrijk. Althans niet als ik in mijn vrije tijd in de stad aan het kuieren ben. Ik ga er dan ook geen aandacht aan besteden bij mijn volgend stadsbezoek. Mijn kraag daarentegen op dat moment recht trekken, was voor mij een kleine moeite waar ik mijn medemens blij mee kon maken.

Feedback of commentaar? Wat is het voorval met de jas voor jou? Zo zei iemand me dat dit commentaar is. Op zich zijn dit gewoon woorden die iemand tegen jou zegt. Bij het doorvragen, bleek dat woorden die als negatief ervaren werden als ‘commentaar’ worden bestempeld en woorden die door betrokkene als positief ervaren werden ‘feedback’ benoemd worden. Voor mij is alles feedback, los van de beleving die ik erbij heb en los van het feit of die feedback iets over mij zegt of over die ander. Soms is feedback die ik als onprettig ervaar net zeer nuttig. Neem nu feedback over een onfrisse adem of een sterke lichaamsgeur. Best onprettig om te geven én te ontvangen maar wel feedback die een wereld van verschil kan maken voor alle partijen!Feedback_UpToZest

Wat ook het verschil maakt, is hoe iemand feedback geeft en hoe iemand feedback ontvangt. Daarom dit ludieke filmpje

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: Vind jij het moeilijk om feedback te geven en/of te ontvangen? Wil je daar verandering in brengen nu? Mail naar carine@uptozest.be voor een afspraak.

ZEST kies je leven leef je keuze nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

De ingrediënten nodig om te kunnen ‘veranderen’.

‘Ga ik dat wel kunnen?’, had ze zich afgevraagd en ‘is dit wel voor mij?’.
Dat waren de gedachten die ze tijdens onze vorige sessie had, bekende ze.
Alsof zij hier te biecht kwam en ik straks haar zonden zou vergeven.

Nu liep onze sessie naar zijn einde en vroeg ik haar wat vandaag voor haar nuttig was geweest. Ze antwoordde dat ze op weg naar hier de bedenking gemaakt had dat er weinig te melden viel, om nu vast te stellen hoeveel kleine en grote veranderingen zichtbaar waren. Dat haar een spiegel voorhouden nodig was geweest om te kunnen ‘zien’.

Ik was de hele sessie onder de indruk van de veranderingen in haar gedrag, de impact op haar echtgenoot en kinderen maar vooral op zichzelf: weer kunnen genieten, rust ervaren, kunnen loslaten, handelen uit vertrouwen en nog zoveel meer, en stak mijn enthousiasme niet onder stoelen of banken. Zoals wel vaker voorkomt in het coachen van mensen die gekneld zitten in het dwangmatig gedragspatroon van perfectionisme en hun lat dan ook hééééééél hoog leggen, bleef zij er stoïcijns onder.

Het deed me denken aan een andere coachee die hier maanden geleden zat. Ze was gestart met dezelfde vraagtekens, was uiterst kritisch en sceptisch over het traject. Toch ging ook zij zeer snel het veranderingsproces in. In de beginfase wanneer we elkaar zagen, zei ze elke keer ‘het zal wel toeval zijn’ of weet het aan externe omstandigheden : ‘ik had toen vakantie’, ‘het is rustig op het werk’, ‘de kinderen zijn deze week heel braaf geweest’. Tot het moment dat het inzicht kwam: de verandering lag in haar, niet in de externe wereld. Dat de innerlijke rust die ze nu voelde toch wel bleef en zij die ook in moeilijkere omstandigheden vasthield.

Het andere dat beide dames delen, is de wil om de reis aan te gaan en mij hun vertrouwen te vertrouwen_uptozestgeven. Het vertrouwen en de bereidheid om samen in het grote zwembad te stappen, de rand los te laten, en de sceptische criticus te laten plaats nemen aan de andere kant van het bad. Met de belofte dat de sceptische criticus helemaal zijn zegje mag doen als ook wij aan de andere kant van het bad toekomen.

Kennis is waardeloos. Weten ontstaat wanneer we kennis koppelen aan doen, aan ervaren. Niet voor niets wordt gezegd dat verandering begint bij jezelf maar pas start als jij gaat doen! Dat is exact wat zij deed: doen. Niet wat ze altijd deed, dat zou dezelfde resultaten geven. Anders doen. Doen, denken en voelen beïnvloeden elkaar. Een verandering in het ene brengt een verandering in het andere. Het mooie aan verandering binnen jezelf is dat ze ook de interactie met anderen beïnvloedt.

Voorbeeld? Ze zei hem dat ze het fijn zou vinden als hij de haag kon snoeien voor ze op vakantie vertrokken, of dat kon? Het zou haar een gevoel van rust geven. ‘Ja hoor’ zei hij en ging aan de slag. Toen ging ze kokkerellen in de keuken en genoot sinds lange tijd weer van het koken. Toen hij gedaan had, kwam hij trots melden dat het werk gedaan was. Ze ging kijken en bedankte hem dat hij dat gedaan had, dat ze zo met een rustig hoofd op vakantie kon. Ze vertelde ook dat ze niet wist dat hij het met het grote dekzeil om het snoeisel op te vangen, alleen zou redden. Ze gingen aan tafel en het werd een gezellige lunch.

Dit is nietszeggend als ik er niet bij vertel hoe het ervoor liep.
‘De haag, die moet nog gesnoeid worden voor we vertrekken!’, zou ze zeggen. De toon zou directief zijn. Ze zou – zoals ze zelf zegt – herhaaldelijk zagen. Als hij er dan eindelijk aan zou beginnen, zou ze erbij blijven staan. ‘Hier is het niet helemaal recht. Je moet met de haagsnaar hier zo – maakt beweging – doen’. Ze zou ook helpen met het dekzeil op de grond, waar het snoeisel op valt, te verplaatsen want ‘dat kan hij niet alleen’…. Hoef ik nog meer te vertellen?

Merk je het verschil op? Hoe hier ‘opleggen’ ‘vragen’ wordt, ‘gebrek aan vertrouwen in de ander’ ‘vertrouwen op de ander’, ‘controle’ wordt ‘loslaten’, ‘berispen’ wordt ‘complimenteren’ en nog zoveel meer?
Hoort communicatie dan zo te verlopen? Neen. Je stemt je communicatie af op wat je bereiken wilt. Voor jezelf en bij de ander. Werkt het niet, doe het dan anders.

‘Ik kan het wel’, zegt ze, ‘dit werkt’. Wat anders kan ik doen dan haar te vergeven? Ook ik had ooit te leren dat doen de sleutel is tot weten.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST – kies je leven leef je keuze.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ontdek hoe je van jouw kind een perfect kind maakt.

‘Het mooiste dat je kunt zijn, is jezelf’, lees ik op het communieprentje.
Dat vind ik ook. Maar mag het, vraag ik me af?

‘Naar de tekenschool? Neen, het is beter dat je gaat volleyballen. Daar leer je in team werken en sporten is gezond’. ‘
‘Een pop? Dat is voor meisjes, hoor.’
‘Meubelmaker? Daar zit toch geen toekomst in! Ga maar voor architect studeren, die maken de huizen waar de meubels in staan.’

Welke versie van zichzelf mag je kind zijn?
Zijn eigen unieke zelf ? De versie die jij in gedachten hebt? De versie die de maatschappij je voorspiegelt? De versie die je ouders voor jou in gedachten hadden? De versie die jij wou zijn (en niet bent)?

Zo ook met de uitspraak ‘geef het beste van jezelf’. Is het inderdaad voldoende, het beste van jezelf geven?

‘Een acht op tien. Waarom is dat geen tien op tien?’ ‘
Wat zie ik hier, een zes voor rekenen. Dat kan niet, he!’ ‘
Het klasgemiddelde voor Latijn is vijftien op twintig. Gij kunt toch beter, zeker’.

Wat als die zes voor rekenen écht het beste is dat je kind van zichzelf kan geven?
Omdat het elke dag geoefend heeft. Omdat je gemerkt hebt hoeveel moeite het jouw kind kost in tegenstelling tot lezen of ruimtelijk inzicht. Omdat ook jij sommige dingen gewoon makkelijker, sneller, beter, vlugger,…kan. Zoals elk van ons. Ook je kind.

Mag je kind werkelijk zichzelf zijn, als het mooiste wat er is?
Met zijn eigen voorkeuren, smaken en interesses? Met zijn talenten én niet-talenten? Volmaakt zoals het is. Omdat dat het mooiste is dat je kunt zijn. Toch?

Neen, dat is blijkbaar niet het mooiste. Van kleins af aan krijgen we met z’n allen impliciet of expliciet de boodschap mee dat we niet voldoen, er iets ontbreekt, het beter kan, groter, sneller, enzovoort. We passen ons aan, veranderen en verbeteren om erbij te horen, om graag gezien te worden, om te mogen meespelen, … De ‘anderen’ worden ons klankbord om af te toetsen of we wél voldoen. Mocht je het niet durven vragen dan vind je het antwoord in de vele tijdschriften. Die staan vol met tips voor het perfecte lichaam, de perfecte look, de perfecte partner, de perfecte werknemer, de perfecte job, het perfecte kind, het perfecte huwelijk, de perfecte reis, de perfecte studiekeuze, de perfecte vriendschap, …
Als ‘het kan altijd beter’ waar is, is perfectie een utopie. Immers, het kan altijd beter! Net dààrom is er ook geen falen, alleen feedback want er valt steeds iets te leren. Geweldig vind ik dat, levenslang mogen leren en doen.

Is er dan iets mis met verbeteren, aanpassen, veranderen, doorzetten, het beste geven,…? Neen, daar is niets mis mee. Je leert rekening te houden met anderen en met hen in verbinding te gaan. Dat zijn mooie kwaliteiten. Zoals elk voordeel zijn nadeel heeft, hebben kwaliteiten ook valkuilen . Een teveel aan ‘aanpassen’ en het origineel wordt onherkenbaar. We worden de ‘gewenste’ versie. We conformeren in die mate dat we niet meer weten wie we eigenlijk zijn en raken in de knoop met onszelf.

Zien wat er ontbreekt, is goed. Het geeft ruimte om toe te voegen en te ontwikkelen. Door enkel te zien wat er ontbreekt, verliezen we uit het oog wat wel goed is. We zien het volledige plaatje niet meer waardoor we tijd en energie steken in het ontwikkelen van niet-talenten, eerder dan in het versterken van talenten. Is je kind slecht in rekenen en goed in lezen en tekenen én het tekent en leest graag, steek daar tijd en energie in. Ontwikkel waar het goed in is én graag doet! Ja maar en rekenen dan? Uiteraard kun en mag je daar ook aandacht aan geven, je legt echter de prioriteit elders.

Stel : je krijgt een stuk Belgische grond ter beschikking. Je kunt kiezen tussen het planten van duizend bananen- en sinaasappelbomen of vijfhonderd appel- en perenbomen. Wat kies je? Juist. In Belgïe is noch de bodem noch het klimaat geschikt voor bananen- en sinaasappelbomen. Toch kiezen we ervoor om bij onze kinderen, onze werknemers, onze partners en ook voor onszelf de tegenovergestelde keuze te maken. Om dan te klagen over de oogst en over de tijd en de energie die het kost. Over efficiëntie en effectiviteit gesproken!

Verbaast het je dat de media er bol van staan, mensen die in een burn-out terecht komen? Hoe bevestigingsdrang en conformeren daar onderliggende oorzaken van kunnen zijn? Dat het mooiste dat je je kind kunt geven, is dat het zichzelf mag en kan zijn. Zijn eigen unieke versie. Perfect zichzelf.

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps:  Elk zijn talent
Lezen over talenten: Luc Dewulf (Ik kies voor mijn talent) en Daniele Krekels (kerntalenten).
Zelf liet ik een kerntalenten-analyse uitvoeren bij Ilse Hendrickx in Leuven, een aanrader.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Last van piekeren? Zout is de remedie!

Ach, je kent het wel. Je hebt jezelf een doel gesteld en enthousiast begin je er aan.In mijn geval: een blog schrijven. Mijn hoofd stond bol van de ideeën. Wekelijks zou ik publiceren. Ik zag het allemaal voor me. Hoe de woorden uit mijn toetsenbord zouden rollen, zich tot inspirerende zinnen zouden samenvoegen die menig lezer goesting zou geven om zijn of haar verborgen potentieel te ontdekken of verder te ontwikkelen.

Ik ben benieuwd of jij net als ik al eens ervaren hebt hoe anders een gedachte er in de realiteit uitziet. Al helemaal wanneer je weinig tot geen ervaring hebt met je doel, zoals ik met het schrijven van een blog. Soms als ik achter mijn laptop schoof, leek ik een gepokt en gemazzeld beoefenaar van het ‘hier en nu’. Geen enkele gedachte kwam in me op, mindful maar niet productief. Dan weer waren er ideeën maar kwamen de woorden als opstandige pubers, weigerend de boodschap de gewenste vorm te geven.

Is jou al hetzelfde opgevallen wanneer je in de andere richting fantaseert, piekert dus?
Hoe een rampscenario in je hoofd er totaal anders uitziet in de realiteit. Laat staan dat dat scenario de realiteit haalt!
Een ander voorbeeld is hoe de gekste ideeën, soms nog niet zo gek blijken.

Mijn punt? Neem gedachten met een korrel zout, liefst een dikke.
Zoals de Engelsen het zeggen: ‘The proof of the pudding is in the eating’.

Doen is de realiteit van het denken

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Er écht voor een ander zijn, zo doe je dat.

Overtuigingen. Dat is wat je vindt en gelooft. Je mening, je visie, je perceptie over dingen, mensen, gebeurtenissen,… Soms kunnen ze behoorlijk in de weg staan, je belemmeren tot zelfs bevriezen. Zoals in het contact met anderen, waardoor je er bijvoorbeeld niet kunt zijn voor iemand.

Verdriet. 16 jaar hadden ze lief en leed gedeeld. Ze was er niet meer, het licht in de ogen van haar beste vriend was gedoofd. Het verdriet en het gemis waren overdonderend. Ze was één en al oor voor haar collega, troostend, begripvol tot ze het woord ‘mijn hond’ hoorde. Komaan zeg, het is maar een hond. Moet je daarvoor nu wenen? Er zijn veel ergere dingen in de wereld hoor. Ze liep weg.

Hoogsensitief. Daar ging het artikel over. Ze had er in aangeduid waar zij zich in herkende en hoe het haar hinderde in het leven van elke dag. De psychologe gaf aan dat hoogsensitiviteit wetenschappelijk niet bewezen is, daar tijdens haar opleiding geen woord over werd gezegd en zij daar niet in geloofde.

Verdriet. Is dat niet waar het om gaat? Dat iemand pijn heeft? Dat iemand zijn verhaal kwijt wilt, ruimte om te huilen? Of mogen de tranen pas lopen wanneer jij vindt dat het kan, dat het oké is om verdriet te hebben voor een hond? Ontzeg jij de ander van jouw luisterend oor en schouder door je overtuigingen, je oordelen en wat je ervan vindt of kun je er zijn voor de ander ? Omdat waar het om gaat niet is wat jij ervan vindt maar wat de ander ervan vindt en ervaart?

Hoogsensitief. Het hinderde haar. Daar gaat het om, toch? Dat iemand ergens last van heeft. Dat iemand zegt ‘ik heb je hulp nodig’. Hoogsensitieve personen. Maakt het uit of het beestje een naam heeft of niet? Is het belangrijk dat het wetenschappelijk bewezen is?
Dien je zelf te geloven dat iets bestaat om het te behandelen, om de ander te helpen? Of maakt het niet uit wat jij gelooft omdat het gaat om de ander, wat die gelooft en ervaart. Omdat ‘helpen’ gaat over iemand ondersteunen, assisteren, bijstaan,.. naar het gewenste doel, zijn/haar doel. Wat we er ook van vinden. Kun je dat, samen op weg gaan, al heeft de weg geen naam en staat ze niet op jouw kaart?

Regelmatig hoor ik mensen zeggen dat ze zichzelf willen kunnen zijn én in verbinding willen zijn met anderen. Jezelf kunnen zijn betekent niet alleen jezelf de toelating geven om jezelf te zijn maar ook de ander diezelfde ruimte en toelating te geven. Verbinding betekent aan elkaar vastmaken of in samenhang brengen. Jouw wereld en die van de ander. Welke van jouw overtuigingen bouwen een brug naar de ander? Welke van je overtuigingen verbreken de verbinding? Wat heb je toe te voegen, los te laten en/of te veranderen?

Overtuigingen. Wanneer je kunt zien dat ze enkel jouw mening, jouw perceptie, jouw visie zijn van mensen, dingen, gebeurtenissen…en dat ieder van ons een mening, een visie, een perceptie heeft dan bestaat er geen waarheid. Dan is er geen juist of fout. Dan is er gewoon wat er bij jou en bij mij leeft. Is ‘vechten voor’, ‘verdedigen van’ niet nodig.
We willen allemaal begrepen worden, ruimte krijgen, erkenning en herkenning en onszelf kunnen zijn. Zou het kunnen dat je in het scheppen van ruimte voor de ander, in het erkennen en herkennen van de ander en in de ander zichzelf laten zijn, je de ruimte creëert om jezelf te zijn?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Verhoog de slaagkans van je voornemens!

Voornemens. Naar verluidt een traditie van de Germanen. Tijdens de Midwinterfeesten tussen 25 december en 6 januari, vierden de Germanen de wedergeboorte van de zon en het opnieuw ontwaken van de natuur. Ze geloofden dat in de nachten de goden naar de aarde afdaalden om weldaden te verspreiden. De Germanen hoopten dus al op positieve veranderingen. Wij doen nu eigenlijk niets anders.

Voornemens. Ze rollen als eenvoudige zinnetjes over onze lippen. We lijken daarbij te vergeten wat het inhoudelijk betekent: welke concrete acties daar aan verbonden zijn, wat nodig is om die acties uit te voeren, welke impact dit op ons en onze omgeving heeft, welke vaardigheden we nodig hebben. Misschien omdat het een voornemen is, Iets wat je wil gaan doen, zo ooit ergens misschien. Taal is de uiting naar buiten van wat van binnen in ons leeft, zegt Paul Liekens in één van zijn boeken. In het woord ‘voornemen’ zit mijn inziens evenveel twijfel over de realisatie als er in het woord ‘proberen’ twijfel zit over de slaagkans. Zouden daarom vele voornemens al in de eerste week sneuvelen?

Voornemens. Het Internet staat bol van tips over hoe je ze concreet maakt. Belangrijker is de vraag waarom je ze überhaupt concreet zou maken. Wat maakt het belangrijk voor jou om dat doel te behalen? Wat is de ‘winst’? Wat is het begeerlijke aspect ervan dat maakt dat je bereid, gedreven, gemotiveerd bent om wanneer je moe bent, geen zin hebt, het regent,…je bijvoorbeeld toch die loopschoenen aantrekt? Dat je tijd maakt, neen zegt tegen honderd andere leuke dingen die je misschien ook wil en de nadelen erbij neemt? Wat maakt dat je voornemen geen moeten is waar je tegenaan kijkt maar klinkt als muziek in de oren? Iets dat je vleugels geeft in die momenten dat het doorbijten is? ‘Waarom’ is één van de belangrijkste basiscomponenten van je mentale brandstof. Gedrag ontstaat vanuit een positieve bedoeling voor de persoon die het gedrag stelt. Cru gezegd: als je er niets aan hebt, stop je ermee.

Voornemens. We denken dat het bewuste gedeelte van ons brein – ook wel ego genoemd – de teugels in handen heeft. Het is dat stuk van ons brein dat instaat voor reflectie, de Neocortex. Eigenlijk ligt het onder de sloef van ons reptielenbrein en ons limbisch brein. Beide worden ook wel ons onbewuste genoemd. Kort door de bocht : de Neocortex gaat over denken en taal en doet iets omdat het binnen een bepaald kader past. Het reptielenbrein staat in voor onze reflexen en werkt op gewoonte en automatisering en het limbisch systeem laat zich leiden door beloning en straf. Als in je voornemen geen bonus zit voor alle drie de breinlagen dan stopt het. Het ego komt dan snel aangelopen met praatjes om het goed te maken: Ik had er de tijd niet voor. Moeilijk te combineren met mijn werk. Niks voor mij eigenlijk. Ach het valt wel mee met die conditie. Volgend jaar beter…

Voornemens. Zijn ze dan gedoemd om te mislukken? Voornemens gaan vaak over verandering, iets dat we (niet meer) willen. Om van hier naar daar te geraken, van A naar B, is er een ‘onderweg’. Je dient je te verplaatsen. Soms letterlijk. Soms figuurlijk, naar een nieuw denkkader. ‘We kunnen problemen niet oplossen binnen hetzelfde denkkader waarin ze gecreëerd hebben’, zei Einstein destijds. (We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them.)

Fijne eindejaarsfeesten!

Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Waarom je ongelukkig voelen je gelukkig maakt

Hoewel er mensen zijn die even groot zijn als ik, weet ik dat ik groot ben.
Omdat een kleiner aantal mensen groter is en een groter aantal kleiner is.
Dat zou ik niet kunnen weten als er geen verschil zou zijn, geen contrast.

Contrast dus. Tussen licht en donker bijvoorbeeld, tussen twee kleuren, tussen personen. Een hoog contrast betekent een groot verschil. Dag en nacht, zwart en wit zijn daar voorbeelden van. Een laag contrast geeft weinig verschil aan, vergelijkbaar met geel-tinten onderling.

Contrast is nodig en nuttig, maar toch wou ik soms dat ik ‘wist’ zonder dat contrast.
Dat ik zonder in mijn duim te snijden, zou beseffen hoe verdomd nuttig die duim is en hoe vaak ik die gebruik. Nu hij ingepakt is, kan ik niet eens het cijferslot van mijn iPhone ontgrendelen! Met duim is het leven een pak makkelijker, weet ik nu.
Contrast ligt ook in het besef van wat iemand voor je betekent als die persoon er niet meer is. Iemand die verhuist, een jaar lang een wereldreis maakt, een punt zet achter jullie relatie of sterft. De dood kan je soms pijnlijk wijzen op het contrast met hoe je letterlijk leeft, of het besef dat je figuurlijk leeft en binnenin zo goed als dood bent. Misschien omdat je tot nu toe het leven leidt dat je denkt dat anderen van je verwachten? Of dat de dood je plots herinnert hoe broos je leven is, er voor jou misschien geen morgen is en je daarom maar beter van vandaag de beste dag van je leven maakt? Zoals ontdekken dat wanneer je gaat lopen je je ontlaadt van stress en tot rust komt. Nu heb je twee weken niet gelopen en belt men best de ontmijningsdienst vooraleer men je aanspreekt omdat je zowaar op ontploffen staat.

Het lijkt dat we pas het prettige kunnen zien als er iets onprettig gebeurt, zou je bijna kunnen stellen. Ja toch? Contrast ontstaat als er verschil is. Zou het kunnen dat dit is omdat we het hier net goed hebben? In landen van armoede, oorlog, corruptie zal het contrast net het omgekeerde contrast tonen, niet? De terreuraanslagen van de laatste weken bijvoorbeeld brengen contraThankFullPeopleHappyst door het ervaren van leven in veiligheid en het beleven van leven in onveiligheid.
Contrast is nodig, alleen hoef je er niet op te wachten. Door bijvoorbeeld elke dag even stil te staan bij alles waar je dankbaar voor bent, word je je meer bewust van wat er wel is*. Het omgekeerde kan ook. Alleen, waar word jij gelukkiger van?

Met hartelijke groeten,
Carine

* tunnelvisie is niet het uitgangspunt. Je aandacht richten op wat er is is, sluit niet uit het gehele plaatje te zien. Voel jij je prettiger bij het omgekeerde, word jij daar gelukkig van dan is dat wat voor jou werkt, en het contrast tussen jou en mij.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ontdek wat je lijf doet als jij niet luistert

Stel je voor dat je aan het rijden bent. Fiets, auto, brommer,…als het maar rijdt. Plots zie je vanaf de zijkant – zo net in de hoek van je rechteroog – iets tevoorschijn komen. In een reflex doe je een uitwijkmanoeuvre. Als dat achter de rug is en je bekomen bent van de schrik, ga je reflecteren: f**k wat was dat! Ons verstandelijk brein, ook wel neocortex genoemd, wordt buiten spel gezet omdat die veel te veel tijd nodig heeft om tot een goede reactie te komen.

Eigenlijk is het gewoon absurd. Hoe wij geloven in controle te zijn, terwijl we eigenlijk vooral onbewust aangestuurd worden. Correctie, hoe ons ‘verstandelijk’ brein de arrogantie heeft dat te geloven. Wie staat er eigenlijk bij stil? Hoe je je vork feilloos naar je mond weet te brengen terwijl je helemaal opgaat in een gesprek. Hoe je zonder nadenken ademt, verteert, stapt, je eten kauwt, … Dat wanneer je een wonde hebt, er een heel proces op gang komt om infecties te voorkomen, de bloeding te stoppen, nieuwe cellen aan te maken,… We zitten vernuftig ineen! Sta je er wel eens bij stil dat het belangrijkste werk – al wat letterlijk van levensbelang is – niet wordt  geleverd door ons denkend brein? Toch heeft net dàt stuk de hoogste noten op zijn zang en kan het behoorlijk hard roepen. Soms oorverdovend hard! Zo hard dat we niet meer horen wat ons lijf en gevoel te vertellen hebben. Misschien heb je het al eens meegemaakt. Is het je toen ook opgevallen dat wat uit evenwicht is, wringt? Je kunt het vergelijken met een visje dat nog maar één vinnetje heeft. Juist, dat zwemt in rondjes.

Zo komen de meesten hier binnen. Rondjes draaiend. Het niet meer wetend. De weg kwijt. Soms letterlijk uitgeput en nog steeds doof:‘Ik denk dat ik volgende maand terug aan het werk ga’. Ik vraag haar hoe ze zich daar bij voelt en zegt: ‘ik voel dat het te vroeg is’. Ik complimenteer haar. Knap dat ze voelt en hoort wat haar lijf te vertellen heeft. Ik geef haar de voorbeelden in haar verleden terug waar ze ook hoorde en voelde en zeg dat ik me afvraag hoe het zou zijn als ze er voor de verandering eens naar zou luisteren. Naar verluidt worden lessen herhaald tot ze geleerd worden. Gelukkig zijn er nog de onbewuste hersenlagen die, wanneer ons verstandelijke laag oorverdovend blijft roepen dat we moeten doorgaan, letterlijk de stekker er uit trekken. Wie niet luisteren wil, zal voelen. Zo blijkt.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.