Tagarchief: voelen

Ontdek wat je lijf doet als jij niet luistert

Stel je voor dat je aan het rijden bent. Fiets, auto, brommer,…als het maar rijdt. Plots zie je vanaf de zijkant – zo net in de hoek van je rechteroog – iets tevoorschijn komen. In een reflex doe je een uitwijkmanoeuvre. Als dat achter de rug is en je bekomen bent van de schrik, ga je reflecteren: f**k wat was dat! Ons verstandelijk brein, ook wel neocortex genoemd, wordt buiten spel gezet omdat die veel te veel tijd nodig heeft om tot een goede reactie te komen.

Eigenlijk is het gewoon absurd. Hoe wij geloven in controle te zijn, terwijl we eigenlijk vooral onbewust aangestuurd worden. Correctie, hoe ons ‘verstandelijk’ brein de arrogantie heeft dat te geloven. Wie staat er eigenlijk bij stil? Hoe je je vork feilloos naar je mond weet te brengen terwijl je helemaal opgaat in een gesprek. Hoe je zonder nadenken ademt, verteert, stapt, je eten kauwt, … Dat wanneer je een wonde hebt, er een heel proces op gang komt om infecties te voorkomen, de bloeding te stoppen, nieuwe cellen aan te maken,… We zitten vernuftig ineen! Sta je er wel eens bij stil dat het belangrijkste werk – al wat letterlijk van levensbelang is – niet wordt  geleverd door ons denkend brein? Toch heeft net dàt stuk de hoogste noten op zijn zang en kan het behoorlijk hard roepen. Soms oorverdovend hard! Zo hard dat we niet meer horen wat ons lijf en gevoel te vertellen hebben. Misschien heb je het al eens meegemaakt. Is het je toen ook opgevallen dat wat uit evenwicht is, wringt? Je kunt het vergelijken met een visje dat nog maar één vinnetje heeft. Juist, dat zwemt in rondjes.

Zo komen de meesten hier binnen. Rondjes draaiend. Het niet meer wetend. De weg kwijt. Soms letterlijk uitgeput en nog steeds doof:‘Ik denk dat ik volgende maand terug aan het werk ga’. Ik vraag haar hoe ze zich daar bij voelt en zegt: ‘ik voel dat het te vroeg is’. Ik complimenteer haar. Knap dat ze voelt en hoort wat haar lijf te vertellen heeft. Ik geef haar de voorbeelden in haar verleden terug waar ze ook hoorde en voelde en zeg dat ik me afvraag hoe het zou zijn als ze er voor de verandering eens naar zou luisteren. Naar verluidt worden lessen herhaald tot ze geleerd worden. Gelukkig zijn er nog de onbewuste hersenlagen die, wanneer ons verstandelijke laag oorverdovend blijft roepen dat we moeten doorgaan, letterlijk de stekker er uit trekken. Wie niet luisteren wil, zal voelen. Zo blijkt.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Dit is hoe je kennis waardevol maakt.

Daar stonden ze dan, met hun certificaat in handen.  Glunderend, opgelucht en breed glimlachend.. De afsluiting van de laatste dag van een boeiende reis. Sommigen al popelend voor de volgende. Ik word er warm van en glimlach. Ik zie ze nog zitten die zaterdag 19 oktober 2014, negentien mensen van verschillende leeftijden en pluimage. Vreemden voor elkaar met als enige gemene deler de opleiding waar ze zich voor inschreven. Ik vertelde hen dat het een voorrecht is deelgenoot te zullen zijn van hun reis en dat ik reeds met veel genoegen uitkeek naar deze dag.  Diezelfde reis heb ik jaren geleden namelijk ook gemaakt en ik wist dat dat ze allemaal op de één of de andere manier bewogen zouden worden.

‘Ik herinner me dat ik de eerste dag tijdens de kennismakingsronde zei dat de beste investering de investering in jezelf is’, zei hij tijdens zijn presentatie en overliep zijn persoonlijk ‘rendement’.  Ik werd er stil van.  Ontroerd. Geïnspireerd. Trots ook.  Niet enkel door hem maar door elk verhaal dat die dag gebracht werd. Een relaas van hoe ze de kennis in de praktijk hadden gebracht. Wat de impact ervan was op henzelf en hun omgeving.  Wat ze hadden losgelaten, toegevoegd, geïntegreerd, veranderd. De vraagtekens, de ‘jaja dat zal wel’, en/of de aha-momenten.  Elke presentatie een parel. Uniek, kwetsbaar en met zoveel power.
Met plezier maak ik jullie deelgenoot van een aantal van hun inzichten, vijf geschenkjes die ik vanuit hun reis voor jullie heb meegenomen.

Het glas is niet meer half leeg. Het is half vol. Ik kijk naar wat er is. En vanuit wat er is, wil ik toevoegen.

Vanuit ‘gebrek’ naar ‘wat is’. De feiten zijn niet veranderd, wel de bril waarmee gekeken wordt. Hoe kijk jij? Kijk jij naar wat je kunt/hebt of kijk jij naar wat je niet kunt/in tekort komt? Of dit iets uitmaakt? Voor mij wel.
Welke bril maakt jou gelukkiger? Gemotiveerder? Energieker? Zelfzekerder? Gewaardeerder?
Welke bril geeft goesting, energie en/of voldoening? Daar gaat het om.
Beseffen dat je keuze hebt, de regie in jouw handen ligt. Wat ook de bril is die je kiest.
Want een glas halfvol of halfleeg, blijft hervulbaar.

Voelen is een keuze, een keuze! Waw, dat was een eye-opener.

Ik kan me voorstellen dat er een wenkbrauw omhoog gaat bij deze.  De meeste mensen hebben het idee dat emoties en gevoelens hun alleen maar overkomen.  Dat je gevoelens zelf kunt oproepen, veranderen en creëren is spijtig genoeg onvoldoende geweten of de kracht ervan dringt onvoldoende door.  Want weten doe je. Denk aan de liedjes die je in een bepaalde stemming brengen.  De herinnering van een vakantieplek waar je helemaal rustig van wordt. Het betekent dat je op een moment waarop je je anders wilt voelen iets kunt doen en/of denken om je anders te voelen, waardoor voelen een keuze wordt.

(De fabel over de haas en de schildpad wordt voorgelezen.)
Ik ben een haas. Ik zal altijd een haas zijn. Dat is oké. Maar wel een haas die ontdekt heeft dat je van schildpadden leren kunt. Dat schildpadden ook tot hun doel komen. Dat anders zijn ook oké is.

Er is een spreekwoord dat zegt dat je aan jezelf een ander kent. In mijn jongere jaren geloofde ik dat, handelde er naar. Ik verwachtte van anderen dezelfde normen en dezelfde daden, wist wat zij dachten en toch was ik regelmatig ontgoocheld en misnoegd. Aan jezelf ken je een ander niet, ook al heb je gemene delers.
Ontdekken dat elk van ons zijn eigen denkkaders heeft, zijn eigen wereldbeeld, zijn eigen gedragsvoorkeuren, zijn eigen ervaringen, zijn eigen talenten en niet-talenten, … leerde me dat het anders zijn ons allen uniek maakt. Dat als we uniek zijn, ik niet kan vergelijken omdat er geen ‘norm’ is.  Dat ik niet kan weten hoe een ander denkt en voelt tenzij ik in dialoog ga. Dat het boeiend en verruimend is te ontdekken hoe anderen ineen zitten.  Dat je inderdaad van hazen en schildpadden leren kunt.

Mensen zien me niet staan. Ze willen geen contact met mij. Dacht ik. Tot het zinnetje doordrong: de betekenis van je communicatie is de reactie die je krijgt. Nu straal ik uit ‘ik wil contact’ en ik word gezien!

Wat je niet zegt maar je lijf woordenloos over de daken schreeuwt: non-verbale communicatie.  In een wereld waar lettertjes vanop onze telefoon-laptop-tablet-televisiescherm de dans leiden en woorden mondig over onze lippen duikelen, vergeten we de impact van wat er niet gezegd wordt.  Staan we niet stil bij hoe onze gedachten en hoe we ons voelen uiting vindt in onze gezichtsuitdrukkingen, lichaamshouding en de energie die we uitstralen.
Nog minder staan we stil bij hoe wijzigingen in onze lichaamshouding ons beïnvloeden.  Wanneer we in een sombere bui zijn, staan we anders dan wanneer we gelukkig zijn. Op zo’n moment is onze houding eerder gebukt en met hangende schouders. Heb je zo’n bui, recht je rug en laat je kin vooruit wijzen of neem de houding aan zoals wanneer je je gelukkig voelt (of hoe je je dan wilt voelen). Door stil te staan en bewust te worden van je lichaamshouding krijg je weer een extra stuk eigen regie in handen.

Ik besef nu pas hoe belangrijk ‘woord’keuze is.

Hoezo belangrijk? In één van mijn vorige blogs vertelde ik jou dat wat we zeggen – tegen onszelf of anderen – rechtstreekse instructies zijn aan ons onderbewuste. Die neemt instructies letterlijk op.  ‘Proberen’ betekent voor jouw onderbewustzijn duidelijk iets anders dan de instructie ‘ik ga (of zal) dit doen’.  Omdat het de verwachting inhoudt dat het mogelijk niet zal lukken stuurt de woordkeuze ‘proberen’ meer aan naar kans op mislukken dan lukken.
Een ander voorbeeld waarom woordkeuze belangrijk is, is dat je nu niet aan roze olifanten mag denken. Wat gebeurt er ? Juist.  Het woord ‘niet’ wordt door je onderbewuste overgeslagen waardoor de instructie ‘je nu aan roze olifanten mag denken’ wordt.  Wellicht heb je al eens gelezen of gehoord dat je doelen best positief formuleert, nu snap je waarom.
Woorden beïnvloeden écht wel je gedrag. Neem nu het woord ‘moeten’: ik moet naar de winkel.  Vervang het woord moeten door willen, ook als de zin in je gedachten opkomt.  Voel je het verschil? Bij ‘moeten’ voel ik dwang. Het voelt als iets dat me wordt opgelegd, dat ik tegen mijn zin doe. Willen voelt als een keuze. Iets dat ik verlang te doen, goesting voor heb. Het geeft een andere dynamiek en werkt motiverend.  Begint het belang van woordkeuze te dagen?

Hij zei: ‘De beste investering is deze in jezelf’.  Ik kan het alleen maar beamen.

Met hartelijke groeten,
Carine

PS: Kennis is niets waard als het resultaat ervan je gedrag niet verandert.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Altijd al benieuwd geweest waarom ezels zich geen twee keer aan dezelfde steen stoten, maar mensen wel?

Het was weer zover. Hier waren ze al geweest. Het zag er elke keer weer een beetje anders uit, en ook weer niet. Haar hart was beladen en zwaar van verdriet. Krankzinnigheid is steeds hetzelfde herhalen en andere resultaten verwachten. Ze was niet krankzinnig. Ze verwachtte geen ander resultaat. Ze hoopte op een ander resultaat. Maar zit in hoop ook niet verwachting? Misschien was ze wel krankzinnig. Deze man maakte haar gek. Hij had haar betoverd.  De magie had zich in elke vezel en in elke cel van haar lijf voltrokken. Ze ademde hem. Het bloed dat door haar aderen pompte, was niet langer haar bloed maar hun bloed. Hoe kon het dan ook anders zijn dan dat haar hart beladen was. Straks zou het wellicht opnieuw uit haar lijf gerukt worden. Een gapend gat in het lijf dat in de afgelopen maanden steeds tengerder was geworden. Het verdriet van een toekomst die nooit een toekomst was geweest. Om te oogsten dien je te planten. Hij had de zaadjes gezaaid, had ze zien kiemen en zich verbaasd over de prachtige volle bloemknoppen. Maar hij had ze nooit zien ontluiken. Ook zij niet. Het bleef bij de belofte van een mooie kleurrijke geurende bloem. Bij de verbeelding van hoe de knop zich bij de eerste zonnestralen voorzichtig zou openen. Hoe de bloem haar blaadjes één voor één zou ontvouwen en zo haar schoonheid zou onthullen. Sprankelende warme vurige kleuren. Diepe intense bekorende geuren. Ze gooide het beeld uit haar gedachten. Het was weer zover, zei ze tegen zichzelf. Ze wou geloven. Geloven dat het deze keer anders zou zijn. Zoals ze elke keer had willen geloven dat het anders zou zijn. De laatste keer was ze zelf helemaal overtuigd geweest. Had ze de bloem niet alleen zien ontluiken, ze had ze zelfs al kunnen ruiken. In haar hoofd. Voor het weer zover was. Waarbij hij had toegestaan dat haar hart uit haar lijf werd gerukt. Hij had er zelfs niet voor teruggedeinsd om het eigenhandig te doen. Later verklaarde hij dat hij niet anders had gekund. Dat de – spreekwoordelijke – revolver dat op zijn slapen drukte elke gedachte aan haar, elk gevoel voor haar had vermoord. Hij die ooit tegen haar zei dat hij zijn leven voor haar zou geven, had haar toen vermoord om zijn hachje te redden. Het was weer zover. Ja hoor. Het zag er weer een beetje anders uit, en ook weer niet. De illusie was nog steeds een illusie. Verpakt in grove leugens. Grove leugens! Waar ze elke keer, keer op keer, in getrapt was. Met haar ogen wijd open. Wijd open!

Uit ‘Zwarte Zwanen’.

Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen, toch? Jij al helemàààààl niet, juist? Wanneer we vastlopen in een situatie en in die situatie blijven hangen, is dat niet een beetje als zich opnieuw en opnieuw aan dezelfde steen stoten? Het is een vraag, geen statement he.

De redenen waarom kunnen legio zijn en zitten voornamelijk tussen onze twee oren. Neem een blad papier en noteer een aantal van je overtuigingen. Overtuigingen zijn die gedachten, meningen, opvattingen die je hebt over jezelf, hoe de wereld ineen zit, wie je bent, wie je wilt zijn,…Sta dan eens stil bij hoe deze jouw denken, doen en voelen beïnvloeden. Begint er iets te dagen?

Een voorbeeld? In ‘Zwarte Zwanen’ is het hoofdpersonage overtuigd dat ze haar zielsverwant heeft gevonden, de man van haar leven! Deze overtuiging, versterkt door de vlinders in haar buik, maakt dat haar denkprogramma* gericht is op ‘matchen’ of het filteren van informatie waarin de ander ‘voldoet’ aan dit beeld. Al het overige wordt weg gefilterd, uiteraard onbewust. Het is één van die dingen die het brein zo fijn voor ons regelt. De informatie wordt niet eens gefilterd wanneer het binnen is. O nee, onze zintuigen houden ze al netjes op voorhand buiten. Je hebt wellicht al eens een gesprek gehad waarbij iemand zei dit of dat gezien, gehoord, geroken, gesmaakt of gevoeld te hebben in een situatie waar je zelf bij was en jij verbaast staat te kijken alsof je het in Keulen hoort donderen. Dat bedoel ik.
Het beeld dat ze van zichzelf als mens heeft, leidt tot het gedrag dat ze hem alle ruimte en kansen geeft. Wanneer haar intuïtie haar vertelt dat er iets niet pluis is, duwt ze het weg. Dat past niet in het beeld dat ze van hem heeft (lees:wilt hebben). Op de momenten dat ze hem in het verhaal toch confronteert en ze bij zijn antwoorden nog steeds voelt dat het niet juist is, gaat ze er als volgt mee om: ik kan geen relatie hebben met iemand die ik niet vertrouw. Vertrouwen is de basis. Ik wil deze man. Hij is de man van mijn leven. Hij is oprecht. Ik kan niet zonder hem.
Al deze gedachten leiden tot de enige keuze die ze op dat moment heeft en maakt: ‘ik vertrouw deze man’. Maaaar allez kieken, zou je nu kunnen denken, alleen is het denkproces dat ik net schreef geen volledig ‘bewust’ denkproces. Er zit een stuk interne dialoog bij, dingen die ze tegen zichzelf zegt en haar brein doet de rest, zonder dat zij zich daar in eerste instantie bewust van is: de incongruenties wegwerken. Het doet de dingen ‘kloppen’ opdat ze zouden passen in het plaatje dat ze wilt.  Zelf vind ik dat fascinerend, leuk niet altijd… Boeiender wordt het als je kunt zien dat het brein dit doet vanuit een veiligheidsstrategie. Neejeuu! Toch wel :-). De gedachte ‘ik kan niet zonder hem’ maakt dat het brein gedrag, denken en doen gaat genereren dat gericht is op het vermijden van het verlies van deze man. Waar je zou denken dat het gedrag van het hoofdpersonage toch eerder destructief is voor zichzelf, is de onderliggende intentie van het gedrag het beschermen van het hoofdpersonage. Hoe verbazingwekkend ook, elk gedrag – ja élk gedrag – ontstaat vanuit een positieve intentie. Het brein heeft namelijk het beste met je voor. Nog boeiender wordt het wanneer we naar een nog dieper liggend niveau gaan, naar wat maakt dat ze niet zonder deze man kon. Daar ligt de bron. De bron die maakt dat ze elke keer, keer op keer, er in trapte. Met haar ogen wijd open. Wijd open!

Hiermee werd een klein tipje van de sluier gelicht over waarom ezels zich geen twee keer aan dezelfde steen stoten maar wij mensen wel. Met daarbij de bedenking wie wie leugens voorspiegelt….

Met hartelijke groeten,
Carine

* Denkprogramma’s vertellen niets over wat we denken, wel over hoe we denken.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Enkel voor wie met een goed humeur de dag wil beginnen.

Opstaan. Twee kwispelende staartjes.
De frisse buitenlucht tegemoet.
Vogeltjes die uitbundig de zon uit haar bed fluiten.
Mijn zwarte edele viervoeter die briesend aan komt draven.
Een fruitig ontbijt.
Waterparels die zachtjes mijn lijf de dag in masseren.
Ik stap uit de douche, een sms van de coachee van deze namiddag.
‘Goedemorgen Carine. Effe zeggen, gewoon omdat ik er zin in heb. Tot strakjes’.
Amai, GOEDEMORGEN. Ik heb er ook zin in !

Het stond deze ochtend te lezen op mijn Facebookpagina.
Hà die Carine, duidelijk in een goed humeur vandaag. Blij en monter de dag in.
Dat klopt. Vanuit keuze. Want mijn leven is – net als het jouwe waarschijnlijk – niet elke dag rozegeur en maneschijn. Wat mijn keuze bepaalt, is hoe ik kies om in dit leven te staan: leven en genieten vanuit eigen keuzes en niet als het product van mijn omstandigheden of mijn verleden. En mijn motto daarbij is dat de beste manier om de toekomst te voorspellen, haar zelf te creëren is (quote van Peter F. Drucker).

Misschien weet je dit nog niet. Denken, doen en voelen beïnvloeden elkaar. Dat betekent dat gedachten je gevoel en doen beïnvloeden. Dat gevoel je gedachten en doen beïnvloeden. Dat doen je gedachten en gevoel beïnvloeden. Ga wanneer je boos (gevoel) bent eens een uurtje lopen (doen). Hoe zien je gedachten er uit na dat uurtje lopen? Je gevoel? Hoe doe je nu ten opzichte van het moment dat je vertrok? Vervang het woord ‘moeten’ (gedacht) door het woord ‘willen’. Wat doet het met je energie (gevoel)? Bij welk van deze twee woorden krijg je meer zin om te doen?  In plaats van hierover na te denken, sta deze week een paar keer stil bij iets dat je denkt, doet of voelt. Experimenteer en beleef het verschil.

Om terug te komen op deze ochtend. We hebben gedachten, maar we zijn onze gedachten niet. Hetzelfde geldt voor onze gevoelens en ons lichaam. Ik las in een boek dat een mens zo’n 50.000 gedachten per dag heeft en dat sommige onderzoekers tot een schatting komen van een veelvoud hiervan. In datzelfde boek stond dat zolang we deze dagelijkse overvloed kunnen waarnemen als iets dat gewoon is zonder er te veel betekenis aan te geven, er niet direct een probleem is. Wel dat het nadelig of zelfs schadelijk wordt wanneer we de inhoud van de gedachten te serieus nemen en ermee samensmelten. Menig mens staat hier niet bij stil maar we zijn onze gedachten niet… We zijn denkende wezens. Dat betekent dat we onze gedachten kunnen kiezen! Ja, ook jij.

Ik kies ervoor oHowToPlaym in het leven aan de kant van de zon te lopen. Niet dat het leven er anders uitziet dan aan de schaduwkant. Het leven is het leven, waar je ook loopt. Alleen vind ik het prettiger om in de zon te lopen, als ik dan toch de keuze heb. Dit is de ‘hoe’ ik in het leven wil staan. Het is het criterium waarop ik mijn gedachten afweeg. Of mijn gevoelens. Of mijn gedrag. Om het met Boeddha’s woorden te zeggen: in elk van ons zitten twee wolven: een witte en een zwarte. Diegene die wint, is diegene die je voedt.

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: soms kies ik mijn gedachten niet. Hoe paradoxaal het mag klinken, ook dat is dan een keuze. Niet altijd een bewuste keuze maar een keuze omdat ik anders kan beslissen. Wat bij mij meestal de aanleiding is om mijn gedachtenstroom te onderbreken is de vraag ‘is dit nu hoe ik me wil voelen?’

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor zelf-leiderschap. Voor meer werkgoesting en meer levensgeluk. Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Hoe een gesprek het verschil kan maken.

Mijn eerste blogartikel. Geen slechter moment om een eerste artikel te schrijven, vertel ik hem.

‘O ja?’, zegt hij.

‘Ja natuurlijk!’, antwoord ik. Met ogen gezwollen van tranen, een hart dat letterlijk pijn doet en gedachten die me naar alle mogelijke hoeken van de kamer slingeren, ga ik even aan de wereld verkondigen dat je als je aan het roer van je eigen leven wilt staan en je wilt groeien in het vermogen om je denken, doen en voelen bij te sturen,  je bij mij aan het juiste adres zit…?!?

‘Is dat niet één van jouw sterktes als coach, dat de woorden die je spreekt de woorden zijn die je zelf hebt beleefd? Dat daar net je bezieling uit komt en het geloof dat het anders kan omdat jij dat aan den lijve hebt ondervonden?’, repliceert hij en vervolgt ‘oké, vandaag even niet. So what? Het toont alleen maar aan dat een coach ook ‘maar’ een mens is.’

– stilte –

Ineens is er rust. We zijn allemaal mensen. Met goede en minder goede dagen. In een rouwproces of net in blijde verwachting. Mensen op weg. In ontwikkeling. Bewust of onbewust.  Trouwens, dokters worden ook ziek. Soms sterven ze aan een ziekte. Dan zeggen we ook niet ‘hoe kan dat nu, die is toch dokter?’

Een gesprek. Meer is er soms niet nodig om dat roer terug vast te pakken en gedachten in de gewenste banen te leiden. Bedankt Dimitri om vandaag mijn ‘blik-opener’ te zijn.

Met hartelijke groeten,
Carine

PS: trots stel ik aan jullie voor www.uptozest.be. Voor wie net als ik aan het roer van zijn/haar eigen leven wil staan en zich ervan bewust is dat groeien is als leren fietsen. Soms ga je op je bek. En zoals Piet Huysentruyt dan zou zeggen: ‘wat hebben we geleerd vandaag?’. Daar gaat het om.