Tagarchief: verandering

Dit is mijn waarheid

“Samen, maken we er een mooie wereld van”

is een leugen, en,
geld is het enige dat ons gelukkig maakt

haat en hebzucht zullen overwinnen
daarom wil ik niet meer geloven dat

de wereld kan veranderen
tegen mijn kinderen zeg ik:

jullie zijn niet het belangrijkste in mijn leven
en tegen mijn werkgever zeg ik:
ik kies mijn prioriteiten zorgvuldig

werk
is belangrijker dan
familie
geloof me
er was een tijd dat families bij elkaar bleven

maar dit zal niet zo zijn in mijn leven
dit is een wegwerpmaatschappij
experts vertellen mij

dat het niet anders kan
alleen de rijken en sterken zullen overleven
er kan niet langer gezegd worden dat

mijn medemens en ik iets om elkaar en deze wereld geven
het is volkomen duidelijk dat

mijn generatie apathisch is en hun ogen sluit voor alle problemen
het is dom om te geloven dat

ieder individu kan helpen en zo het verschil maken

dit is de waarheid tenzij wij ervoor kiezen dit allemaal om te draaien…

(lees nu van onder naar boven…).

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: het is dezelfde wereld. Hoe wil jij er in staan?

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Ben jij ook zo’n ongeduldig iemand, altijd al geweest?

‘Ik ben een ongeduldig iemand, altijd al geweest’.
Is dat zo?

‘Wanneer ik op mijn werk taken niet kan afwerken omdat er bijvoorbeeld informatie ontbreekt en er komen nieuwe opdrachten, dan ben ik ongeduldig. Ik wil dan zo snel mogelijk alles afhandelen. Ik ben ook terug gaan sporten. Ik wil dan meteen resultaten boeken. Ik zei het toch, ik ben ongeduldig!’

Als we dat ongeduld uitpluizen, blijkt:
‘Ik krijg stress omdat de stapel plots een berg lijkt.  Mijn hart gaat bonzen, ik voel me onrustig en geïrriteerd. Ik ben bang dat ik het allemaal niet gedaan krijg en de berg nog groter wordt. Ik wil dan zo snel mogelijk de berg terugbrengen tot iets dat ik kan overzien, waar ik controle over heb. Dan komt er weer rust. Het ding is dat ik dan vaak overhaast te werk ga waardoor de berg niet kleiner wordt maar net groter…’
Dus, in een situatie die je onrust brengt,  zoek je een manier om terug tot rust te komen. Alleen  heeft jouw tactiek – om het zo te noemen – meestal een averechts effect.

Wat met het sporten?
‘Ik ben terug gaan sporten want ik wil volgend jaar meedoen aan een marathon dus moet ik conditie opbouwen. Die wil ik zo snel mogelijk hebben omdat ik vanuit het verleden weet dat het trainen dan makkelijker gaat.  Nu is afzien hoor!  Ik houd alleen vol omdat ik focus op wat ik daarmee wil bereiken.
Ook hier een voorbeeld waarin je een onprettig gevoel ervaart waar je zo snel mogelijk van af wilt. Wat je helpt, is te focussen op de trots en de voldoening van later.

Ben je àltijd ongeduldig ?
‘Neen, in de tuin heb ik geduld, zelfs alle tijd. Maar dat doe ik dan ook graag!’
Het is te zeggen: je ervaart hier niets onprettig, er is geen actie nodig.

Ben ik een ongeduldig iemand, altijd zo geweest?
Of gedraag ik me soms geduldig en soms ongeduldig?
Vertelt dit gedrag  ‘zo ben ik nu eenmaal’ of  ‘zo doe ik’ ’?
Legt dit ongeduld bloot wie ik ben of wat ik nodig heb?

Inzicht geeft uitzicht.
Dat je best niet alles gelooft wat je denkt.
Dat gedrag een doel heeft.
Dat gedrag niet altijd effectief is, ondanks dat doel.
Dat we grotendeels onbewust handelen.
Dat zelfreflectie en zelfkennis kunnen leiden tot nieuwe mogelijkheden, nieuwe keuzes en effectief gedrag.

‘Mijn hersenen gaan ervan kraken!’
Ah ja! Het ding is dat we congruent willen zijn met wat we over onszelf geloven.
Als je blijft geloven dat je ongeduldig bent, zul je je ongeduldig blijven gedragen zodat je kunt blijven zeggen: ‘zie je wel’.
Want veel mensen geloven dat je niet kunt veranderen hoe je bent.
Dat geldt niet voor wat je doet …. Blijven zeggen ‘zo ben ik eenmaal’ heeft zo zijn voordelen: je kunt blijven doen wat je altijd deed.

Nu ben ik benieuwd welke ‘ik ben….’ uitspraken jij doet en of dat werkelijk zo is?

Met hartelijke groeten,

Carine

Ps: heb je last van belemmerende overtuigingen of gedrag dat je niet het gewenste resultaat geeft en slaag je er niet in om daar zelf verandering in te brengen ? Mail naar carine@uptozest.be voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Moet je weten wat je wilt in het leven?

‘Ik heb geen plan, doel of missie in het leven. Op mijn werk lijkt iedereen er wel één te hebben. Ik sta daar allemaal niet bij stil maar vraag me nu af of dat wel normaal is.’

Het doet me denken aan een andere uitspraak eerder deze maand : ‘Ik word bijna 5O en ik weet nog steeds niet wat ik ‘later als ik groot ben’, worden wil.’

‘Dat is toch raar, niet?’, vroegen ze me beide.

Sommige mensen weten inderdaad duidelijk waar ze naartoe willen. De ene maakt daar een concreet, gedetailleerd plan voor en de ander weet al doende wat de volgende stap is. Er zijn ook mensen die geen idee hebben waar ze naartoe willen. Sommigen gaan mee met de flow. Anderen geloven dat niets toeval is en vertrouwen er op dat het pad dat zich voor hen ontvouwt het pad is dat zij te volgen hebben. Daarnaast heb je mensen die nergens bij stil staan en zich ook geen vragen stellen. En zo zijn er nog veel andere varianten en variaties.

Ik beantwoord de vraag met: ‘Heb je er last van? Ervaar je het als een probleem?’

Voor de eerste persoon bleek het antwoord na ons gesprek ‘neen’ te zijn. Hij gebruikt zijn gevoel als kompas: voelt het goed dan volgt hij dat pad. Voelt het niet goed, dan wijzigt hij zijn koers. Zowel privé als professioneel werkt dat voor hem.

Voor de tweede persoon was het antwoord ‘ja, ik heb er last van.’ De aap kwam later uit de mouw: hij leeft al bijna 50 jaar het leven dat hij gelooft dat anderen van hem verwachten. Hij durft niet naar binnen te kijken. Een paar vragen later komt het besef dat het ‘niet weten’ dat hij nu als een probleem ervaart hem eigenlijk een belangrijk voordeel geeft : het zorgt ervoor dat de situatie niet verandert. Waarom dat zo belangrijk is? Het antwoord is simpel: de veronderstellingen die hij maakt bij ‘veranderen’ zijn gekoppeld aan een pijn die groter is dan het lijden dat hij nu ervaart: de pijn van te ontgoochelen, de pijn van niet goed genoeg te zijn, de angst van verlaten te worden, niet graag meer gezien te worden, gezichtsverlies lijden, enzovoort. Elk voordeel aan verandering die hij met veel moeite over zijn lippen krijgt, weegt in zijn ogen niet op tegen de risico’s. Niet weten was tot nog toe een onbewuste veiligheidsstrategie.

Ik vraag of het probleem nog een probleem voor hem is en zijn antwoord luidt ‘neen, dit inzicht geeft me rust. Ik wil op dit moment niets veranderen’.

Misschien komt dat nog als de pijn van ‘geleefd worden’ groter wordt en het verlangen om zijn eigen leven te leiden groeit. Misschien komt het nooit. Deze keer maakt hij een bewuste keuze om het zo te laten. Inzicht geeft uitzicht.

Nu, om de vraag toch te beantwoorden: wat mij betreft is er niets raar noch abnormaal aan het hebben of niet hebben van een doel, missie en/of plan: elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is.

Met hartelijke groeten,

Carine

Ps: zit jij ook ergens mee in de knoop? Mail naar carine@uptozest.be voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ongelukkig: eigen schuld, dikke bult?

Is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?
Net als Peter De Graef – zie verder -ben ik het er helemaal mee eens dat je daar invloed op hebt, op je geluk.

Hoezo?
Jouw reacties, de betekenis die je aan gebeurtenissen geeft, wat je belangrijk vindt, hoe je ergens over denkt, wat je zegt of net niet zegt, hoe je iets doet, enzovoort. Hier heeft maar één persoon invloed op : jij. Wie anders?

Een simpel voorbeeld als het gaat over wat en hoe we iets vragen:

‘Zou je alsjeblieft de deur willen sluiten, ik heb het wat koud?’
Of
‘Zeg uilskuiken, deuren zijn er om gesloten te worden of zijn uw handen even dom als uwe kop misschien, dat je geen deuren kunt sluiten!’

Ik weet zeker dat je meer vrienden maakt met de eerste zin dan met de tweede…. De kwaliteit van je relaties kun je dus al behoorlijk beïnvloeden met de manier waarop je met mensen omgaat.

Jouw gedachten. Nog zoiets waar je invloed op hebt.
Stel dat iemand die je goed kent jou voorbij loopt zonder je te begroeten dan zou je kunnen denken:

  • Oei, is die kwaad op mij?
  • Tof, die doet gewoon dat die mij niet ziet !
  • Amai, die is zeker gehaast’
  • ….

In het eerste geval zou ik me slecht kunnen voelen omdat ik geloof dat ik iets fout heb gedaan en de rest van de dag piekeren over wat dit wel zou kunnen zijn.
In het tweede geval zou ik me boos kunnen voelen want die heeft me gewoon straal genegeerd! In het derde geval zou ik misschien niets voelen en het na twee minuten al vergeten zijn.

De betekenis die we aan feiten geven, maakt dus een groot verschil in hoe we ons bij die feiten voelen. De feiten de feiten laten – ze liep me voorbij zonder me te begroeten – geeft mij persoonlijk heel veel rust in mijn hoofd.

Inzicht krijgen in mijn denkpatronen, -strategieën en zo ontdekken dat ik mijn gedrag kan kiezen en dus ook anders in de wereld kan staan, was een keerpunt in mijn leven. ‘Ben je nu een gelukkiger mens?’, vroeg iemand me recent op een feestje. ‘O jaaaaaa!’.

Is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?
Ik weet in ieder geval dat jij en ik daar een rol in spelen en dat dit precies is waar ZEST voor staat : jou daar bewust van maken en jou te laten ontdekken hoe jij op jouw leven invloed kunt uitoefenen!  Als je dat wilt natuurlijk. Het is gemakkelijker te wijzen naar een ander. Of de omstandigheden. Of te zeggen ‘zo ben ik nu eenmaal’.

Bekijk hier het interview van Peter :
Peter De Graef: is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Dan zegt jouw coachee: ‘jij bent geen perfecte coach!’

Ik ben geen perfecte coach. Bij deze bevestigd door een coachee. Je leest hier de mail die ik deze ochtend, 22 juni 2017 ontving:

‘Soms, heel af en toe dus, kom je iemand tegen waar je naar opkijkt. Iemand met een uniek talent dat je aanspreekt. Of iemand die een passie heeft die je inspireert. Soms, niet elke dag en ook niet regelmatig, want het leven is geen aaneenschakeling van “awesome experiences”: alleen op de sociale media zijn alle mensen perfect.

En ik bedoel dus ook iemand echt – fysiek dus – ontmoeten, niet virtueel, niet digitaal. Want binnen enkele jaren zeggen we meer tegen onze digitale virtuele assistent, of chatten we met een robot, want die weet ten minste wat je leuk of interessant vind, in tegenstelling tot je saaie buur waarvan je vooral opvalt welke tekortkomingen die heeft.

Maar soms, heel af en toe dus, kom je iemand tegen die je inspireert… Omdat die persoon dingen kan, die je zelf ook zou willen kunnen, of voluit voor een passie gaat, die jij ook even intens zou willen beleven. Waarbij je na verloop van tijd toch gefrustreerd raakt omdat het jou niet lukt, en hij of zij wel. Dus als je er goed over nadenkt, zijn het niet mensen die je inspireren, maar eigenlijk frustreren. Verdomde perfecte mensen, irritant goed in wat ze doen. Geef maar toe, je kijkt er niet naar op, je kijkt er tegen op. Je bent gewoon jaloers, en je voelt je vooral minder-waardig.

Oh-oh, wat zijn we ineens zwaarmoedig. Misschien komt het omdat we teveel dromen van wat kan zijn, en te weinig observeren wat is.Laat ons dan maar stoppen met dromen, gewoon terugkeren naar de orde van de dag, en doen wat de mensen van je verwachten.

Maar op een dag, onverwacht en onvermoed, gebeurt het: je hebt een echte ontmoeting, met een echte persoon. Iemand die gelouterd is door zijn/haar mislukkingen, iemand die straalt van de imperfecties, iemand die bevrijd is van sociale druk, en die het etiket dat anderen op hem/haar kleven ervaart als een bevestiging: ik ben een bijzonder-ling.

Op een dag begin 2016 ontmoette ik Carine. Geen idool, geen voorbeeld, maar een unieke persoon, een bijzondere persoon die de unieke gave heeft om te werken als een bijzondere spiegel. Een spiegel die je toont zoals je echt bent, een spiegel die je niets kan voorliegen, maar ook eerlijk laat zien hoe mooi en bijzonder je bent, als imperfecte mens.

Carine is geen perfecte coach, omdat ze je niet zegt welke weg je moet volgen, maar je leert om je weg te zoeken.

Carine is geen perfecte coach, omdat ze je niet het ideale recept geeft, maar je leert om creatief te koken met wat er wel in je koelkast ligt.

Carine is geen perfecte coach, omdat ze je niet zegt wat je (anders) moet doen, maar je anders leert kijken naar moeten en doen.

Carine is geen perfecte coach, omdat ze je niet beoordeelt naar je sterktes en zwaktes, maar je leert om te gaan met je eigen voor-oordelen.

Carine is geen perfecte coach, omdat ze je geen doelen oplegt, maar je leert om je leven een doel te geven waar je je goed bij voelt.

Carine is geen perfecte coach, gelukkig maar…’

Dixit Wim Coppens, 22 juni 2017.

Het Engelse spreekwoord zegt ‘the proof of the pudding is in the eating’. Het doet mij ongelofelijk deugd te lezen en te horen dat de mensen met wie ik de op pad mag gaan ook daadwerkelijk ervaren dat mijn woorden, mijn missie zich werkelijk vertaalt in zowel daden als resultaten: hoe mensen dichter bij hunzelf komen, blij(er) in het leven staan en zelf de kracht ontwikkelen om dat leven verder vorm te geven.

‘Ben ik dan verantwoordelijk voor mijn geluk?’, vraag je jezelf misschien af. Wat ik zeker weet, is dat je er iets aan kunt doen: je kunt het beïnvloeden. Dat is waar ZEST over gaat, over invloed. Op jezelf, op je leven en hierdoor ook op anderen. Door jezelf te kennen en invloed uit te oefenen op je gedrag en je manier van communiceren. Zodat er keuze ontstaat om het anders aan te pakken. Zo impact te hebben op het leven dat je leidt.

Hoe ik dat weet? Lange tijd ging ik ongelukkig door het leven. Ik gedroeg me als het slachtoffer van de gebeurtenissen in mijn leven, liet het verleden het heden kleuren, liep vast in gedrag en patronen die mij ongelukkig maakten en liet me beïnvloeden door het label dat op mijn rug geplakt werd. Ik leefde niet, mijn leven was geregeld zwart en donker. Ik wist niet anders. Tot 2001, toen stortte ik in.  Het was tevens een begin. Mijn leven vandaag staat in schril contrast met het leven van toen. Vandaag wil ik via ZEST mensen inspireren en hen bewust maken dat je niet het product bent van je omstandigheden. Dat je van de shit van je verleden de mest van je toekomst kunt maken. Dat een label op je rug je alleen definieert als je je erdoor laat definiëren. Dat je mee verantwoordelijk bent voor hoe je leven er nu uitziet. Dat interactie actie en reactie is. Actie en reactie van de ander én van jou. Dat als jij anders denkt en doet dat dit de interactie beïnvloedt, een ander resultaat geeft. Dat gedrag handelingen zijn die je kunt kiezen. Ik wil jou bewust maken, begeleiden en handvatten aanreiken zodat je net als ik het leven leidt waar je blij(er) van wordt en gewoon kunt ‘zijn’. Omdat ik geloof dat iedereen dat potentieel heeft. Omdat waar een wil is, een weg is. Omdat je maar één leven hebt. Omdat ik blij word van jou blij(er) te zien.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

 

Bewaren

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

De ingrediënten nodig om te kunnen ‘veranderen’.

‘Ga ik dat wel kunnen?’, had ze zich afgevraagd en ‘is dit wel voor mij?’.
Dat waren de gedachten die ze tijdens onze vorige sessie had, bekende ze.
Alsof zij hier te biecht kwam en ik straks haar zonden zou vergeven.

Nu liep onze sessie naar zijn einde en vroeg ik haar wat vandaag voor haar nuttig was geweest. Ze antwoordde dat ze op weg naar hier de bedenking gemaakt had dat er weinig te melden viel, om nu vast te stellen hoeveel kleine en grote veranderingen zichtbaar waren. Dat haar een spiegel voorhouden nodig was geweest om te kunnen ‘zien’.

Ik was de hele sessie onder de indruk van de veranderingen in haar gedrag, de impact op haar echtgenoot en kinderen maar vooral op zichzelf: weer kunnen genieten, rust ervaren, kunnen loslaten, handelen uit vertrouwen en nog zoveel meer, en stak mijn enthousiasme niet onder stoelen of banken. Zoals wel vaker voorkomt in het coachen van mensen die gekneld zitten in het dwangmatig gedragspatroon van perfectionisme en hun lat dan ook hééééééél hoog leggen, bleef zij er stoïcijns onder.

Het deed me denken aan een andere coachee die hier maanden geleden zat. Ze was gestart met dezelfde vraagtekens, was uiterst kritisch en sceptisch over het traject. Toch ging ook zij zeer snel het veranderingsproces in. In de beginfase wanneer we elkaar zagen, zei ze elke keer ‘het zal wel toeval zijn’ of weet het aan externe omstandigheden : ‘ik had toen vakantie’, ‘het is rustig op het werk’, ‘de kinderen zijn deze week heel braaf geweest’. Tot het moment dat het inzicht kwam: de verandering lag in haar, niet in de externe wereld. Dat de innerlijke rust die ze nu voelde toch wel bleef en zij die ook in moeilijkere omstandigheden vasthield.

Het andere dat beide dames delen, is de wil om de reis aan te gaan en mij hun vertrouwen te vertrouwen_uptozestgeven. Het vertrouwen en de bereidheid om samen in het grote zwembad te stappen, de rand los te laten, en de sceptische criticus te laten plaats nemen aan de andere kant van het bad. Met de belofte dat de sceptische criticus helemaal zijn zegje mag doen als ook wij aan de andere kant van het bad toekomen.

Kennis is waardeloos. Weten ontstaat wanneer we kennis koppelen aan doen, aan ervaren. Niet voor niets wordt gezegd dat verandering begint bij jezelf maar pas start als jij gaat doen! Dat is exact wat zij deed: doen. Niet wat ze altijd deed, dat zou dezelfde resultaten geven. Anders doen. Doen, denken en voelen beïnvloeden elkaar. Een verandering in het ene brengt een verandering in het andere. Het mooie aan verandering binnen jezelf is dat ze ook de interactie met anderen beïnvloedt.

Voorbeeld? Ze zei hem dat ze het fijn zou vinden als hij de haag kon snoeien voor ze op vakantie vertrokken, of dat kon? Het zou haar een gevoel van rust geven. ‘Ja hoor’ zei hij en ging aan de slag. Toen ging ze kokkerellen in de keuken en genoot sinds lange tijd weer van het koken. Toen hij gedaan had, kwam hij trots melden dat het werk gedaan was. Ze ging kijken en bedankte hem dat hij dat gedaan had, dat ze zo met een rustig hoofd op vakantie kon. Ze vertelde ook dat ze niet wist dat hij het met het grote dekzeil om het snoeisel op te vangen, alleen zou redden. Ze gingen aan tafel en het werd een gezellige lunch.

Dit is nietszeggend als ik er niet bij vertel hoe het ervoor liep.
‘De haag, die moet nog gesnoeid worden voor we vertrekken!’, zou ze zeggen. De toon zou directief zijn. Ze zou – zoals ze zelf zegt – herhaaldelijk zagen. Als hij er dan eindelijk aan zou beginnen, zou ze erbij blijven staan. ‘Hier is het niet helemaal recht. Je moet met de haagsnaar hier zo – maakt beweging – doen’. Ze zou ook helpen met het dekzeil op de grond, waar het snoeisel op valt, te verplaatsen want ‘dat kan hij niet alleen’…. Hoef ik nog meer te vertellen?

Merk je het verschil op? Hoe hier ‘opleggen’ ‘vragen’ wordt, ‘gebrek aan vertrouwen in de ander’ ‘vertrouwen op de ander’, ‘controle’ wordt ‘loslaten’, ‘berispen’ wordt ‘complimenteren’ en nog zoveel meer?
Hoort communicatie dan zo te verlopen? Neen. Je stemt je communicatie af op wat je bereiken wilt. Voor jezelf en bij de ander. Werkt het niet, doe het dan anders.

‘Ik kan het wel’, zegt ze, ‘dit werkt’. Wat anders kan ik doen dan haar te vergeven? Ook ik had ooit te leren dat doen de sleutel is tot weten.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST – kies je leven leef je keuze.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Een excuus nodig waarom je voornemen mislukt is?

Ben jij het jaar ingegaan met nieuwe voornemens? We zijn halverwege, volgehouden? Proficiat!
Niet? Volgens de statistieken heeft 25% het binnen een week opgegeven. Na een jaar is er 10 à 20% kans dat je daar nog mee bezig bent. Meer dan 80% van de mensen slaagt er dus niet in om een gedragsverandering vol te houden. Met andere woorden, je bent niet de enige met een kloof tussen wat je zegt en wat je doet.

Zo gaan we ook cursussen volgen, lezen we boeken en laten we ons coachen. Allemaal om bij te leren en te groeien. We absorberen steeds weer nieuwe kennis, maar brengen we die ook in de praktijk? Meestal niet, zo blijkt. Krankzinnigheid is steeds hetzelfde blijven doen, en een ander resultaat verwachten. Daarover zijn we het eens, toch?

Doen. Of eerder niet doen. We hebben altijd een goede verklaring klaar. Ons brein houdt niet van incongruentie, heb ik me laten vertellen. Dus dat brein vindt wel een uitleg. Waarom je nog niet wil veranderen. Of net wel. Of toch weer niet.

Ik vind het brein een fascinerend iets en wil daar vandaag graag iets over delen. Over hoe hersenen je motivatie sturen. Je beslist je aandacht ergens op te richten, op je goede voornemens bijvoorbeeld. Je brein stuurt dit door naar het hersengebied dat thalamus wordt genoemd. Deze gaat na of het boeiend genoeg is om je aandacht erop gericht te houden. Als dat zo is, dan vertrekt er een bericht naar het hersengebied van de emoties, de amygdala. Deze geeft er gevoel aan: prettig of onprettig.

Bij een prettig gevoel wordt dopamine aangemaakt. Dopamine wordt snel naar andere delen van de hersenen vervoerd, waaronder het pleziergebied: de nucleus accumbens. Deze versterkt het prettige gevoel. In het hersengebied van de prefrontale cortex waar ook dopamine komt, wordt nu beslist of we ons gaan inzetten of niet… Dit zijn onbewuste processen terwijl het maken van een voornemen een bewust proces is. Onbewust, niet onder onze controle, dus.

Tja, niets aan te doen dan? Toch wel. Door je brein te begrijpen, weet je hoe je het optimaal kunt inzetten. Een van de zaken die je met je bewuste brein kunt doen, is ervoor zorgen dat het actieplan van je voornemen voldoende boeit en leuk is of prettig aanvoelt.

En, er is meer. Al eens gehoord over het leerproces? Hoe je van onbewust onbekwaam naar bewust onbekwaam doorgroeit, en dan naar bewust bekwaam, om te eindigen in onbewust bekwaam? Wel, dat onbewust bekwaam ontstaat wanneer gedrag voldoende vaak is herhaald waardoor het in je reptielenbrein doorgesijpeld is. Het reptielenbrein is ons oudste brein en onderdeel van ons onderbewuste. Het houdt ons in leven. Denk aan je ademhaling, je hartslag, de genezing van je wonden maar ook aan instincten en reflexen zoals vluchten, bevriezen en aanvallen. Het is dus door ons voornemen te ‘doen’, nog eens te ‘doen’ en dat ‘doen’ te blijven herhalen dat we verandering bekomen.

Een coachee zei me laatst ‘het is hard werken, hoor’. Dat klopt, want gedrag dat al in ons reptielenbrein zit, wordt in een reflex opgeroepen. Met andere woorden: voor je er erg in hebt, doe je wat je altijd al gedaan hebt: ruziemaken, roken, chips tijdens de film, drinken op café, je ziek melden als je niet ziek bent, zeggen dat je hoofdpijn hebt omdat je niet wilt vrijen, ongezond eten.

Gewoontes zijn hardnekkig, maar niet onoverwinnelijk. Er is ook nog je jongste brein, je neocortex, ook wel ons denkend brein of ons ‘bewuste’ genoemd. Het stuurt gedrag aan op basis van vooropgestelde doelen (je voornemen!) of opvattingen. Neocorticaal gedrag is altijd in het kader van iets. Als gedrag bij dat kader past wordt het herhaald, past het niet dan wordt het afgeremd. Bijvoorbeeld wie als kader ‘genot’ heeft, eet zo veel mogelijk lekkere dingen, drinkt er goed bij en vraagt zich niet af hoe het zit met calorieën en verliest zo min mogelijk tijd aan sportieve activiteiten. Wie ‘slank en gezond’ als kader heeft, let juist wel op calorieën, eet weinig, drinkt water en sport met regelmaat.

Maak van je brein je bondgenoot

Maak van je brein je bondgenoot

Als je luistert naar de redenen die je brein geeft om uit te leggen waarom je voornemen in het water is gevallen dan kun je horen welk stuk van je brein niet mee aan de kar trok. Er is altijd wel een reden waarom we niet doen wat we zeggen te zullen doen.

Kom je er zelf niet achter? Samen gaan we op zoek naar wat jou wel activeert.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Verhoog de slaagkans van je voornemens!

Voornemens. Naar verluidt een traditie van de Germanen. Tijdens de Midwinterfeesten tussen 25 december en 6 januari, vierden de Germanen de wedergeboorte van de zon en het opnieuw ontwaken van de natuur. Ze geloofden dat in de nachten de goden naar de aarde afdaalden om weldaden te verspreiden. De Germanen hoopten dus al op positieve veranderingen. Wij doen nu eigenlijk niets anders.

Voornemens. Ze rollen als eenvoudige zinnetjes over onze lippen. We lijken daarbij te vergeten wat het inhoudelijk betekent: welke concrete acties daar aan verbonden zijn, wat nodig is om die acties uit te voeren, welke impact dit op ons en onze omgeving heeft, welke vaardigheden we nodig hebben. Misschien omdat het een voornemen is, Iets wat je wil gaan doen, zo ooit ergens misschien. Taal is de uiting naar buiten van wat van binnen in ons leeft, zegt Paul Liekens in één van zijn boeken. In het woord ‘voornemen’ zit mijn inziens evenveel twijfel over de realisatie als er in het woord ‘proberen’ twijfel zit over de slaagkans. Zouden daarom vele voornemens al in de eerste week sneuvelen?

Voornemens. Het Internet staat bol van tips over hoe je ze concreet maakt. Belangrijker is de vraag waarom je ze überhaupt concreet zou maken. Wat maakt het belangrijk voor jou om dat doel te behalen? Wat is de ‘winst’? Wat is het begeerlijke aspect ervan dat maakt dat je bereid, gedreven, gemotiveerd bent om wanneer je moe bent, geen zin hebt, het regent,…je bijvoorbeeld toch die loopschoenen aantrekt? Dat je tijd maakt, neen zegt tegen honderd andere leuke dingen die je misschien ook wil en de nadelen erbij neemt? Wat maakt dat je voornemen geen moeten is waar je tegenaan kijkt maar klinkt als muziek in de oren? Iets dat je vleugels geeft in die momenten dat het doorbijten is? ‘Waarom’ is één van de belangrijkste basiscomponenten van je mentale brandstof. Gedrag ontstaat vanuit een positieve bedoeling voor de persoon die het gedrag stelt. Cru gezegd: als je er niets aan hebt, stop je ermee.

Voornemens. We denken dat het bewuste gedeelte van ons brein – ook wel ego genoemd – de teugels in handen heeft. Het is dat stuk van ons brein dat instaat voor reflectie, de Neocortex. Eigenlijk ligt het onder de sloef van ons reptielenbrein en ons limbisch brein. Beide worden ook wel ons onbewuste genoemd. Kort door de bocht : de Neocortex gaat over denken en taal en doet iets omdat het binnen een bepaald kader past. Het reptielenbrein staat in voor onze reflexen en werkt op gewoonte en automatisering en het limbisch systeem laat zich leiden door beloning en straf. Als in je voornemen geen bonus zit voor alle drie de breinlagen dan stopt het. Het ego komt dan snel aangelopen met praatjes om het goed te maken: Ik had er de tijd niet voor. Moeilijk te combineren met mijn werk. Niks voor mij eigenlijk. Ach het valt wel mee met die conditie. Volgend jaar beter…

Voornemens. Zijn ze dan gedoemd om te mislukken? Voornemens gaan vaak over verandering, iets dat we (niet meer) willen. Om van hier naar daar te geraken, van A naar B, is er een ‘onderweg’. Je dient je te verplaatsen. Soms letterlijk. Soms figuurlijk, naar een nieuw denkkader. ‘We kunnen problemen niet oplossen binnen hetzelfde denkkader waarin ze gecreëerd hebben’, zei Einstein destijds. (We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them.)

Fijne eindejaarsfeesten!

Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Dit is hoe je kennis waardevol maakt.

Daar stonden ze dan, met hun certificaat in handen.  Glunderend, opgelucht en breed glimlachend.. De afsluiting van de laatste dag van een boeiende reis. Sommigen al popelend voor de volgende. Ik word er warm van en glimlach. Ik zie ze nog zitten die zaterdag 19 oktober 2014, negentien mensen van verschillende leeftijden en pluimage. Vreemden voor elkaar met als enige gemene deler de opleiding waar ze zich voor inschreven. Ik vertelde hen dat het een voorrecht is deelgenoot te zullen zijn van hun reis en dat ik reeds met veel genoegen uitkeek naar deze dag.  Diezelfde reis heb ik jaren geleden namelijk ook gemaakt en ik wist dat dat ze allemaal op de één of de andere manier bewogen zouden worden.

‘Ik herinner me dat ik de eerste dag tijdens de kennismakingsronde zei dat de beste investering de investering in jezelf is’, zei hij tijdens zijn presentatie en overliep zijn persoonlijk ‘rendement’.  Ik werd er stil van.  Ontroerd. Geïnspireerd. Trots ook.  Niet enkel door hem maar door elk verhaal dat die dag gebracht werd. Een relaas van hoe ze de kennis in de praktijk hadden gebracht. Wat de impact ervan was op henzelf en hun omgeving.  Wat ze hadden losgelaten, toegevoegd, geïntegreerd, veranderd. De vraagtekens, de ‘jaja dat zal wel’, en/of de aha-momenten.  Elke presentatie een parel. Uniek, kwetsbaar en met zoveel power.
Met plezier maak ik jullie deelgenoot van een aantal van hun inzichten, vijf geschenkjes die ik vanuit hun reis voor jullie heb meegenomen.

Het glas is niet meer half leeg. Het is half vol. Ik kijk naar wat er is. En vanuit wat er is, wil ik toevoegen.

Vanuit ‘gebrek’ naar ‘wat is’. De feiten zijn niet veranderd, wel de bril waarmee gekeken wordt. Hoe kijk jij? Kijk jij naar wat je kunt/hebt of kijk jij naar wat je niet kunt/in tekort komt? Of dit iets uitmaakt? Voor mij wel.
Welke bril maakt jou gelukkiger? Gemotiveerder? Energieker? Zelfzekerder? Gewaardeerder?
Welke bril geeft goesting, energie en/of voldoening? Daar gaat het om.
Beseffen dat je keuze hebt, de regie in jouw handen ligt. Wat ook de bril is die je kiest.
Want een glas halfvol of halfleeg, blijft hervulbaar.

Voelen is een keuze, een keuze! Waw, dat was een eye-opener.

Ik kan me voorstellen dat er een wenkbrauw omhoog gaat bij deze.  De meeste mensen hebben het idee dat emoties en gevoelens hun alleen maar overkomen.  Dat je gevoelens zelf kunt oproepen, veranderen en creëren is spijtig genoeg onvoldoende geweten of de kracht ervan dringt onvoldoende door.  Want weten doe je. Denk aan de liedjes die je in een bepaalde stemming brengen.  De herinnering van een vakantieplek waar je helemaal rustig van wordt. Het betekent dat je op een moment waarop je je anders wilt voelen iets kunt doen en/of denken om je anders te voelen, waardoor voelen een keuze wordt.

(De fabel over de haas en de schildpad wordt voorgelezen.)
Ik ben een haas. Ik zal altijd een haas zijn. Dat is oké. Maar wel een haas die ontdekt heeft dat je van schildpadden leren kunt. Dat schildpadden ook tot hun doel komen. Dat anders zijn ook oké is.

Er is een spreekwoord dat zegt dat je aan jezelf een ander kent. In mijn jongere jaren geloofde ik dat, handelde er naar. Ik verwachtte van anderen dezelfde normen en dezelfde daden, wist wat zij dachten en toch was ik regelmatig ontgoocheld en misnoegd. Aan jezelf ken je een ander niet, ook al heb je gemene delers.
Ontdekken dat elk van ons zijn eigen denkkaders heeft, zijn eigen wereldbeeld, zijn eigen gedragsvoorkeuren, zijn eigen ervaringen, zijn eigen talenten en niet-talenten, … leerde me dat het anders zijn ons allen uniek maakt. Dat als we uniek zijn, ik niet kan vergelijken omdat er geen ‘norm’ is.  Dat ik niet kan weten hoe een ander denkt en voelt tenzij ik in dialoog ga. Dat het boeiend en verruimend is te ontdekken hoe anderen ineen zitten.  Dat je inderdaad van hazen en schildpadden leren kunt.

Mensen zien me niet staan. Ze willen geen contact met mij. Dacht ik. Tot het zinnetje doordrong: de betekenis van je communicatie is de reactie die je krijgt. Nu straal ik uit ‘ik wil contact’ en ik word gezien!

Wat je niet zegt maar je lijf woordenloos over de daken schreeuwt: non-verbale communicatie.  In een wereld waar lettertjes vanop onze telefoon-laptop-tablet-televisiescherm de dans leiden en woorden mondig over onze lippen duikelen, vergeten we de impact van wat er niet gezegd wordt.  Staan we niet stil bij hoe onze gedachten en hoe we ons voelen uiting vindt in onze gezichtsuitdrukkingen, lichaamshouding en de energie die we uitstralen.
Nog minder staan we stil bij hoe wijzigingen in onze lichaamshouding ons beïnvloeden.  Wanneer we in een sombere bui zijn, staan we anders dan wanneer we gelukkig zijn. Op zo’n moment is onze houding eerder gebukt en met hangende schouders. Heb je zo’n bui, recht je rug en laat je kin vooruit wijzen of neem de houding aan zoals wanneer je je gelukkig voelt (of hoe je je dan wilt voelen). Door stil te staan en bewust te worden van je lichaamshouding krijg je weer een extra stuk eigen regie in handen.

Ik besef nu pas hoe belangrijk ‘woord’keuze is.

Hoezo belangrijk? In één van mijn vorige blogs vertelde ik jou dat wat we zeggen – tegen onszelf of anderen – rechtstreekse instructies zijn aan ons onderbewuste. Die neemt instructies letterlijk op.  ‘Proberen’ betekent voor jouw onderbewustzijn duidelijk iets anders dan de instructie ‘ik ga (of zal) dit doen’.  Omdat het de verwachting inhoudt dat het mogelijk niet zal lukken stuurt de woordkeuze ‘proberen’ meer aan naar kans op mislukken dan lukken.
Een ander voorbeeld waarom woordkeuze belangrijk is, is dat je nu niet aan roze olifanten mag denken. Wat gebeurt er ? Juist.  Het woord ‘niet’ wordt door je onderbewuste overgeslagen waardoor de instructie ‘je nu aan roze olifanten mag denken’ wordt.  Wellicht heb je al eens gelezen of gehoord dat je doelen best positief formuleert, nu snap je waarom.
Woorden beïnvloeden écht wel je gedrag. Neem nu het woord ‘moeten’: ik moet naar de winkel.  Vervang het woord moeten door willen, ook als de zin in je gedachten opkomt.  Voel je het verschil? Bij ‘moeten’ voel ik dwang. Het voelt als iets dat me wordt opgelegd, dat ik tegen mijn zin doe. Willen voelt als een keuze. Iets dat ik verlang te doen, goesting voor heb. Het geeft een andere dynamiek en werkt motiverend.  Begint het belang van woordkeuze te dagen?

Hij zei: ‘De beste investering is deze in jezelf’.  Ik kan het alleen maar beamen.

Met hartelijke groeten,
Carine

PS: Kennis is niets waard als het resultaat ervan je gedrag niet verandert.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Enkel voor wie met een goed humeur de dag wil beginnen.

Opstaan. Twee kwispelende staartjes.
De frisse buitenlucht tegemoet.
Vogeltjes die uitbundig de zon uit haar bed fluiten.
Mijn zwarte edele viervoeter die briesend aan komt draven.
Een fruitig ontbijt.
Waterparels die zachtjes mijn lijf de dag in masseren.
Ik stap uit de douche, een sms van de coachee van deze namiddag.
‘Goedemorgen Carine. Effe zeggen, gewoon omdat ik er zin in heb. Tot strakjes’.
Amai, GOEDEMORGEN. Ik heb er ook zin in !

Het stond deze ochtend te lezen op mijn Facebookpagina.
Hà die Carine, duidelijk in een goed humeur vandaag. Blij en monter de dag in.
Dat klopt. Vanuit keuze. Want mijn leven is – net als het jouwe waarschijnlijk – niet elke dag rozegeur en maneschijn. Wat mijn keuze bepaalt, is hoe ik kies om in dit leven te staan: leven en genieten vanuit eigen keuzes en niet als het product van mijn omstandigheden of mijn verleden. En mijn motto daarbij is dat de beste manier om de toekomst te voorspellen, haar zelf te creëren is (quote van Peter F. Drucker).

Misschien weet je dit nog niet. Denken, doen en voelen beïnvloeden elkaar. Dat betekent dat gedachten je gevoel en doen beïnvloeden. Dat gevoel je gedachten en doen beïnvloeden. Dat doen je gedachten en gevoel beïnvloeden. Ga wanneer je boos (gevoel) bent eens een uurtje lopen (doen). Hoe zien je gedachten er uit na dat uurtje lopen? Je gevoel? Hoe doe je nu ten opzichte van het moment dat je vertrok? Vervang het woord ‘moeten’ (gedacht) door het woord ‘willen’. Wat doet het met je energie (gevoel)? Bij welk van deze twee woorden krijg je meer zin om te doen?  In plaats van hierover na te denken, sta deze week een paar keer stil bij iets dat je denkt, doet of voelt. Experimenteer en beleef het verschil.

Om terug te komen op deze ochtend. We hebben gedachten, maar we zijn onze gedachten niet. Hetzelfde geldt voor onze gevoelens en ons lichaam. Ik las in een boek dat een mens zo’n 50.000 gedachten per dag heeft en dat sommige onderzoekers tot een schatting komen van een veelvoud hiervan. In datzelfde boek stond dat zolang we deze dagelijkse overvloed kunnen waarnemen als iets dat gewoon is zonder er te veel betekenis aan te geven, er niet direct een probleem is. Wel dat het nadelig of zelfs schadelijk wordt wanneer we de inhoud van de gedachten te serieus nemen en ermee samensmelten. Menig mens staat hier niet bij stil maar we zijn onze gedachten niet… We zijn denkende wezens. Dat betekent dat we onze gedachten kunnen kiezen! Ja, ook jij.

Ik kies ervoor oHowToPlaym in het leven aan de kant van de zon te lopen. Niet dat het leven er anders uitziet dan aan de schaduwkant. Het leven is het leven, waar je ook loopt. Alleen vind ik het prettiger om in de zon te lopen, als ik dan toch de keuze heb. Dit is de ‘hoe’ ik in het leven wil staan. Het is het criterium waarop ik mijn gedachten afweeg. Of mijn gevoelens. Of mijn gedrag. Om het met Boeddha’s woorden te zeggen: in elk van ons zitten twee wolven: een witte en een zwarte. Diegene die wint, is diegene die je voedt.

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: soms kies ik mijn gedachten niet. Hoe paradoxaal het mag klinken, ook dat is dan een keuze. Niet altijd een bewuste keuze maar een keuze omdat ik anders kan beslissen. Wat bij mij meestal de aanleiding is om mijn gedachtenstroom te onderbreken is de vraag ‘is dit nu hoe ik me wil voelen?’

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor zelf-leiderschap. Voor meer werkgoesting en meer levensgeluk. Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.