Tagarchief: oordelen

Er écht voor een ander zijn, zo doe je dat.

Overtuigingen. Dat is wat je vindt en gelooft. Je mening, je visie, je perceptie over dingen, mensen, gebeurtenissen,… Soms kunnen ze behoorlijk in de weg staan, je belemmeren tot zelfs bevriezen. Zoals in het contact met anderen, waardoor je er bijvoorbeeld niet kunt zijn voor iemand.

Verdriet. 16 jaar hadden ze lief en leed gedeeld. Ze was er niet meer, het licht in de ogen van haar beste vriend was gedoofd. Het verdriet en het gemis waren overdonderend. Ze was één en al oor voor haar collega, troostend, begripvol tot ze het woord ‘mijn hond’ hoorde. Komaan zeg, het is maar een hond. Moet je daarvoor nu wenen? Er zijn veel ergere dingen in de wereld hoor. Ze liep weg.

Hoogsensitief. Daar ging het artikel over. Ze had er in aangeduid waar zij zich in herkende en hoe het haar hinderde in het leven van elke dag. De psychologe gaf aan dat hoogsensitiviteit wetenschappelijk niet bewezen is, daar tijdens haar opleiding geen woord over werd gezegd en zij daar niet in geloofde.

Verdriet. Is dat niet waar het om gaat? Dat iemand pijn heeft? Dat iemand zijn verhaal kwijt wilt, ruimte om te huilen? Of mogen de tranen pas lopen wanneer jij vindt dat het kan, dat het oké is om verdriet te hebben voor een hond? Ontzeg jij de ander van jouw luisterend oor en schouder door je overtuigingen, je oordelen en wat je ervan vindt of kun je er zijn voor de ander ? Omdat waar het om gaat niet is wat jij ervan vindt maar wat de ander ervan vindt en ervaart?

Hoogsensitief. Het hinderde haar. Daar gaat het om, toch? Dat iemand ergens last van heeft. Dat iemand zegt ‘ik heb je hulp nodig’. Hoogsensitieve personen. Maakt het uit of het beestje een naam heeft of niet? Is het belangrijk dat het wetenschappelijk bewezen is?
Dien je zelf te geloven dat iets bestaat om het te behandelen, om de ander te helpen? Of maakt het niet uit wat jij gelooft omdat het gaat om de ander, wat die gelooft en ervaart. Omdat ‘helpen’ gaat over iemand ondersteunen, assisteren, bijstaan,.. naar het gewenste doel, zijn/haar doel. Wat we er ook van vinden. Kun je dat, samen op weg gaan, al heeft de weg geen naam en staat ze niet op jouw kaart?

Regelmatig hoor ik mensen zeggen dat ze zichzelf willen kunnen zijn én in verbinding willen zijn met anderen. Jezelf kunnen zijn betekent niet alleen jezelf de toelating geven om jezelf te zijn maar ook de ander diezelfde ruimte en toelating te geven. Verbinding betekent aan elkaar vastmaken of in samenhang brengen. Jouw wereld en die van de ander. Welke van jouw overtuigingen bouwen een brug naar de ander? Welke van je overtuigingen verbreken de verbinding? Wat heb je toe te voegen, los te laten en/of te veranderen?

Overtuigingen. Wanneer je kunt zien dat ze enkel jouw mening, jouw perceptie, jouw visie zijn van mensen, dingen, gebeurtenissen…en dat ieder van ons een mening, een visie, een perceptie heeft dan bestaat er geen waarheid. Dan is er geen juist of fout. Dan is er gewoon wat er bij jou en bij mij leeft. Is ‘vechten voor’, ‘verdedigen van’ niet nodig.
We willen allemaal begrepen worden, ruimte krijgen, erkenning en herkenning en onszelf kunnen zijn. Zou het kunnen dat je in het scheppen van ruimte voor de ander, in het erkennen en herkennen van de ander en in de ander zichzelf laten zijn, je de ruimte creëert om jezelf te zijn?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

We zijn allemaal egoïsten. Ja, ook jij!

Ergens wachten vind ik zelden vervelend. Het is steevast ‘ik-tijd’. Om te lezen, te reflecteren, iets op te zoeken, iemand te bellen of gewoon helemaal in het hier en nu te genieten. Naast mij zat een groepje al enige tijd in een geanimeerd filosofisch gesprek. Uiteenlopende meningen en visies, het geeft dynamiek. Mijn aandacht bleef hangen toen één van hen repliceerde met ‘O ja? Wel stel dat je op een schip met je partner en kind zit. Het schip zinkt. Zowel je partner als je kind zijn in nood en geen van beiden kan zwemmen. Je kan maar één van hen redden. Wat doe jij dan?’
‘Ik kies om mijn partner te redden’, werd er geantwoord.
‘Wat?!’, reageerde een ander fel, ‘hoe kun je! Als ouder red je toch je kind!’
‘O, is dat zo? Ik zie kinderen als het verlengde van onze relatie. Een kind verlaat op een dag het huis. Uiteraard zou ik pijn en verdriet hebben om het verlies van ons kind maar mijn partner komt op de eerste plaats. Kinderen kunnen er nog komen he.’
‘Amai, hoe egoïstisch!’, reageerde de persoon die de vraag had gesteld geschokt en vervolgde: ‘Je praat alsof je een kind door een ander kunt vervangen!’.
‘Dat zeg ik niet. Dat doet het niet, nooit! Net zoals niemand je partner kan vervangen. Jij je mening, ik de mijne. Wat maakt die van jou dan juister, omdat het zo hoort misschien?’, werd meteen teruggekaatst. ‘Ik zou ook voor mijn kind kiezen hoor. Doe je dat niet instinctmatig?’, reageerde een derde peinzend, waarop een vierde gewoon toegaf dat het de kinderen zou redden omdat zij deze liever ziet dan haar partner.

Hoe het gesprek verder ging, weet ik niet want mijn afspraak kwam aan en we trokken verder de stad in. Wat bleef hangen, was de uitspraak over hoe egoïstisch de keuze van die ene persoon was. Kunnen we zeggen dat deze persoon zich laat leiden door een persoonlijke afweging van wat hij/zij* belangrijker vindt, ongeacht of dit hoort? Dat diegene die meteen fel reageerde mogelijkerwijs aangestuurd wordt door een plichtsgevoel – al dan niet beïnvloed vanuit een maatschappelijke context? Dat de derde persoon vertrekt vanuit de overtuiging dat je dit instinctmatig doet en de vierde vanuit een persoonlijke afweging beslist – zo lijkt het – maar in conflict zou komen tussen ‘wat hoort’ en wat zij zou verkiezen in het geval ze haar partner liever had gezien?  Zijn elk van de keuzes die hierboven gemaakt worden uiteindelijk niet de keuzes waarbij elke betrokkene zich het best bij voelt? Vanuit zijn/haar persoonlijke waarden, normen en overtuigingen? Hun visie op de wereld, hoe zij denken dat het hoort, op basis van wat zij belangrijk vinden? Gaat dit niet uit van het eigen belang, de eigen denkwijze of de eigen levenshouding?

Mag ik de advocaat van de duivel spelen? Is er hier één iemand die gereageerd heeft los van zijn/haar zienswijze, maar vanuit het belang van de partner en het kind? Is dat niet wat men  egoïsme noemt: gericht zijn op zichzelf en het eigen voordeel; bewust of onbewust geen rekening houden met het belang van andere mensen ?
Ja, maar er zijn ook nog altruïsten in de wereld, he; mensen die handelen vanuit het belang van anderen. Waarschijnlijk zat die gewoon niet bij in dat groepje.
Inderdaad, gelukkig is er ook altruïsme in de wereld. Mag ik toch nog even blijven uitdagen? Is altruïsme net als egoïsme ook niet een opvatting, waarde of levenshouding?
Zou het kunnen dat mensen die zich zo gedragen dat ook simpelweg doen omdat ze daar voor kiezen, omdat ze zich het best voelen bij anderen onbaatzuchtig te helpen? Is dat dan ergens ook niet eigenbelang? Of zouden er mensen zijn die voor altruïstisch gedrag kiezen terwijl ze zich daar ongelukkig bij voelen? Dan bedoel ik wel degelijk altruïsme in zijn zuivere vorm en niet het soortgelijk gedrag: jezelf afwijzen, jezelf geen recht van bestaan geven en vinden dat dienst voor anderen de enige rechtvaardiging is van je bestaan en hierbij zelfopoffering als hoogste morele plicht, deugd en waarde verheffen en ongelukkig met jezelf zijn.

Zijn we dan allemaal egoïsten? Volgens de aanhangers van universeel egoïsme zijn we dat inderdaad allemaal. Gedrag zou een evolutionaire functie hebben, en van daaruit een goede bedoeling voor jezelf hebben. Voor mij is er egoïsme en egoïsme. Zoals er altruïsme en altruïsme is. Een beetje zout brengt een gerecht op smaak, teveel zout maakt het oneetbaar. In assertiviteit zit egoïsme, het is opkomen voor je eigen belang zoals grenzen stellen en neen zeggen. In assertiviteit zit ook altruïsme want als je niet neen kunt zeggen dan kun je bijvoorbeeld roofbouw op je lichaam plegen, eronderdoor gaan en niet meer voor je gezin zorgen. Egoïsme en altruïsme zijn wat mij betreft beide kwaliteiten, die zoals elke kwaliteit een valkuil hebben. In het ene extreem verlies je de ander uit het oog, in het andere extreem verlies je jezelf uit het oog.

Even terug naar het groepje. Ik schreef opzettelijk hij/zij bij de persoon die zei voor de partner te kiezen. Ik vertelde het gebeurde aan verschillende mensen en gebruikte de ene keer ‘hij’ en de andere keer ‘zij’. Enig idee waar de meeste verontwaardiging bij klonk?
Juist. Een mooi voorbeeld van hoe je reactie gekleurd wordt door je opvattingen. We staan zo snel met een oordeel klaar, soms zelf met een ver-oordeling.
Willen we niet allemaal gerespecteerd worden, onszelf kunnen zijn, ruimte krijgen?
Hoeveel respect en ruimte geven we anderen, om zichzelf te zijn?
Egoïsme en altruïsme, nemen en geven.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Het basisrecept voor een goede communicatie.

Ken je ‘Transformer Man’ van Neil Young?, vroeg Tim*.
Neil Young, ja. Transformer Man, neen.
Wat ik te horen kreeg, leek in de verste verte niet op Neil Young.
‘Transformer Man’ kreeg dan ook veel kritiek. Neil vervormde zijn stem en maakte gebruik van elektronische instrumenten. Muziek die niet in lijn lag met wat fans van hem gewoon waren, lees verwachtten.  Of het een goed of slecht album is? Smaken verschillen.  Het album krijgt – althans voor mij – een hele andere lading als je het verhaal erachter kent: Neil kreeg in 1978 met zijn toenmalige vrouw Pegi Morton een kind: Ben. Ben werd geboren met een hersenverlamming en kon niet praten.  Neil hield zich intensief bezig met de therapieën die Ben onderging en zocht naar manieren om met hem te communiceren.  Met elektronische tonen slaagde hij er uiteindelijk in om met zijn zoon contact te maken.
Tim haalde dit lied aan omdat hij in de voorbije zes maanden met zijn dochter van elf geen ruzie meer had gehad.  Dankzij de inzichten, de nieuwe vaardigheden en de veranderingen die hij als mens in het voorbije jaar geïntegreerd had.  Door net als Neil op zoek te gaan naar wat werkt – en daar meer van te doen – en dat wat niet werkt anders aan te pakken.

Contact maken. Communiceren. Hoe moeilijk kan het zijn?
Behoorlijk moeilijk, gezien het aantal conflicten, bemiddelingen, boeken en opleidingen in de wereld.  Communiceren bestaat inderdaad uit een aantal vaardigheden die je verder kunt ontwikkelen. Je voorkeur en manier van communiceren worden aangestuurd door je persoonlijkheid, je opvattingen, wat je belangrijk vindt, eerdere ervaringen maar eveneens door je emoties op dat moment, de situatie, de personen met wie je communiceert, de rol of functie waar je je in bevindt, … Behoorlijk complex als je dit zo leest.

De basis voor een goede communicatie is contact maken. Wat hierna volgt is geen rocket science. Het zijn de dingen die we allemaal wel weten, maar te vaak vergeten.
Zoals het geven van onverdeelde aandacht. Naar andere mensen of dingen kijken, of in gedachten met andere zaken bezig zijn, is niet met je aandacht bij de ander zijn. Onverdeelde aandacht is oprecht interesse tonen. Het is je blik, je energie, je focus volledig op de ander richten. Het geeft een gevoel van belangrijk te zijn, interessant. Zet volgende keer je gsm op stil, doe de televisie uit, sla je laptop toe en leg je tablet elders.
Luister vervolgens. Luisteren heeft de intentie de ander te verstaan. Wat je hierbij kan helpen, is je te verplaatsen in de ander. Alsof je in een film stapt en het personage wordt, zoals acteurs doen.  Door in iemands huid te kruipen kun je letterlijk meevoelen en mee beleven. Vertrek steeds uit het denkkader en het perspectief van de ander, niet uit het jouwe!
Wanneer je je begrepen voelt, voel je je vaak ook veiliger waardoor diepgaandere gesprekken ontstaan. Die geven een gevoel van verbinding, van écht contact.
Als je dan in gesprek bent, zet je je ego opzij.  Zet je je eigen behoeften, wensen en meningen opzij.  Het is bewust de neiging onderdrukken om jezelf interessant voor te doen, je gelijk te halen en de ander op zijn ongelijk te wijzen.  Wanneer we dingen horen die indruisen tegen onze waarden en normen sluit het logisch deel in ons brein zich af en gaat in defensieve modus. Dit creëert afstand en is niet bevorderlijk als we net naar verbinding zoeken. Hetzelfde geldt voor het oordelen, doe het niet. Stel vragen, luister maar oordeel niet. Zelf ben ik nog niemand tegen gekomen die het prettig vindt bekritiseerd te worden.  Zeg eerder iets in de trant van: ‘Dat is boeiend. Zo heb ik daar nog niet naar gekeken. Hoe kom je hierbij?’
Wanneer je contact hebt, écht contact, dan voel je dat. Je ziet het ook.  Je gaat elkaar spiegelen, onbewust en ongemerkt. Dat zit in onze genen. Het lijkt wel of je elkaar na-aapt.  Wanneer verbinding tussen mensen ontstaat, kan er plots veel. We staan meer open voor elkaar. Er is meer bereidheid. Niet om alsmaar ja te knikken en het overal mee eens te zijn, maar om elkaar te vinden.

Elkaar vinden. Daar was het Neil Young om te doen.  Daar was het Tim om te doen.
Beide op zoek naar wat werkt en niet werkt.
Elkaar vinden, dat deden ze.

Met hartelijke groeten,
Carine

PS: je kunt Transformer man hier beluisteren: www.youtube.com/watch?v=om2Lt94Ltw4

* Om privacy redenen wordt een fictieve naam gebruikt.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.