Tagarchief: keuzevrijheid

De kleur van onze kindertijd, kleurt onze volwassenheid

Ik sta op een receptie en geraak aan de praat met een koppel vijftigers. Tijdens het gesprek toont hij me trots foto’s van hun kinderen. Eén ervan heeft een prachtige krullenbos. ‘O wat een mooie krullen!’, roep ik uit. ‘Dat is van de mama’, zegt hij en toont meteen een foto van zijn echtgenote met krullen. ‘Zo vind ik haar het mooist maar ze doet dat alleen tijdens de vakantie’, vervolgt hij.

Ze vertelt dat ze al heel jong begonnen is met haar haar te stijlen. ‘Mag ik eerlijk zijn?’, vraag ik haar en krijg de toestemming: ‘Persoonlijk vind ik ook dat uw krullen u meer tot uw recht laten komen.’ ‘Dat zeggen veel mensen’, antwoordt ze. Wanneer ik haar vraag waarom ze buiten de vakantie haar krullen niet laat staan, komen de ‘ja maar..’ antwoorden. Allemaal goede redenen. Ik vraag nog even door en dan komt de aap uit de mouw: thuis werd gezegd dat brave meisjes geen krullen hebben!

Misschien denk je: ‘Komaan zeg, je bent een volwassen vrouw!’ Ik ben niet verbaasd over hoe lang we krak datzelfde ‘kleedje’ waarin we – vaak met liefde! – zijn groot gebracht, blijven dragen. Dat deed ik zelf ook…

Het doet me denken aan hoe olifanten getemd worden. De baby-olifant wordt met een dik touw aan een boom gebonden. Het trekt en rukt om vrij te komen. Na een lang en tevergeefs verzet, leert het dat het niet mogelijk is om vrij te komen. Wanneer hij later volwassen is, doet hij geen nieuwe poging. Hij gelooft nog steeds dat het niet kan. Maar wij weten wel beter, toch?

Net zoals bij de olifant, zijn het vandaag noch de feitelijke omstandigheden noch het verleden die je leven bepalen maar wat je blijft geloven en blijft doen ondanks dat je nu zelf kunt bepalen wie je wil zijn en hoe je dat wilt zijn.

Vaak voldoet het om wat we toen voor ‘waar’ hebben aangenomen te bevragen, kritisch te bekijken, met humor te overgieten, te onderzoeken, … om tot een eigen besluit te komen.

Wat ik van het gesprek geleerd heb? Dat je op vakantie best een stout meisje mag zijn ?

Ps: welk verleden bepaalt jouw heden nog?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Moet je weten wat je wilt in het leven?

‘Ik heb geen plan, doel of missie in het leven. Op mijn werk lijkt iedereen er wel één te hebben. Ik sta daar allemaal niet bij stil maar vraag me nu af of dat wel normaal is.’

Het doet me denken aan een andere uitspraak eerder deze maand : ‘Ik word bijna 5O en ik weet nog steeds niet wat ik ‘later als ik groot ben’, worden wil.’

‘Dat is toch raar, niet?’, vroegen ze me beide.

Sommige mensen weten inderdaad duidelijk waar ze naartoe willen. De ene maakt daar een concreet, gedetailleerd plan voor en de ander weet al doende wat de volgende stap is. Er zijn ook mensen die geen idee hebben waar ze naartoe willen. Sommigen gaan mee met de flow. Anderen geloven dat niets toeval is en vertrouwen er op dat het pad dat zich voor hen ontvouwt het pad is dat zij te volgen hebben. Daarnaast heb je mensen die nergens bij stil staan en zich ook geen vragen stellen. En zo zijn er nog veel andere varianten en variaties.

Ik beantwoord de vraag met: ‘Heb je er last van? Ervaar je het als een probleem?’

Voor de eerste persoon bleek het antwoord na ons gesprek ‘neen’ te zijn. Hij gebruikt zijn gevoel als kompas: voelt het goed dan volgt hij dat pad. Voelt het niet goed, dan wijzigt hij zijn koers. Zowel privé als professioneel werkt dat voor hem.

Voor de tweede persoon was het antwoord ‘ja, ik heb er last van.’ De aap kwam later uit de mouw: hij leeft al bijna 50 jaar het leven dat hij gelooft dat anderen van hem verwachten. Hij durft niet naar binnen te kijken. Een paar vragen later komt het besef dat het ‘niet weten’ dat hij nu als een probleem ervaart hem eigenlijk een belangrijk voordeel geeft : het zorgt ervoor dat de situatie niet verandert. Waarom dat zo belangrijk is? Het antwoord is simpel: de veronderstellingen die hij maakt bij ‘veranderen’ zijn gekoppeld aan een pijn die groter is dan het lijden dat hij nu ervaart: de pijn van te ontgoochelen, de pijn van niet goed genoeg te zijn, de angst van verlaten te worden, niet graag meer gezien te worden, gezichtsverlies lijden, enzovoort. Elk voordeel aan verandering die hij met veel moeite over zijn lippen krijgt, weegt in zijn ogen niet op tegen de risico’s. Niet weten was tot nog toe een onbewuste veiligheidsstrategie.

Ik vraag of het probleem nog een probleem voor hem is en zijn antwoord luidt ‘neen, dit inzicht geeft me rust. Ik wil op dit moment niets veranderen’.

Misschien komt dat nog als de pijn van ‘geleefd worden’ groter wordt en het verlangen om zijn eigen leven te leiden groeit. Misschien komt het nooit. Deze keer maakt hij een bewuste keuze om het zo te laten. Inzicht geeft uitzicht.

Nu, om de vraag toch te beantwoorden: wat mij betreft is er niets raar noch abnormaal aan het hebben of niet hebben van een doel, missie en/of plan: elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is.

Met hartelijke groeten,

Carine

Ps: zit jij ook ergens mee in de knoop? Mail naar carine@uptozest.be voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Trouw zijn aan jezelf…hoe doe je dat?

Begin februari ging ik naar een concert van Jasper Steverlinck. Hij vertelde dat hij een behoorlijke som geïnvesteerd had in het maken van een album met de producer van Ed Sheeran.  Eenmaal thuis voelde hij dat het album wrong. Het voelde niet oké en hij herschreef het.

In december weigerde Anna Muzychuck, een Oekraïense schaakkampioene, principieel mee te doen aan een kampioenschap in Saoedi-Arabië. “Ik ga twee wereldtitels verliezen”, zegt ze in een boodschap op Facebook, “omdat ik andermans regels niet ga volgen, omdat ik geen Abaya (bedekkende kledij nvdr.) wil dragen, omdat ik niet enkel verplicht vergezeld (door een man nvdr.) naar buiten wil gaan, kortom omdat ik me niet een tweederangs wezen wil voelen”.

Een eerste voorwaarde om trouw te zijn aan jezelf, is te weten waar je trouw aan wilt zijn. Logisch? De meesten onder ons weten wat ze belangrijk vinden. Alleen stopt het vaak daar.

– maak een lijst op van wat je belangrijk vindt, wat je waarden zijn
– zet dat lijstje in volgorde van belangrijkheid: de eerste vijf à zeven in je top zijn wellicht jouw fundamentele waarden. Kernwaarden noemt men ze ook wel eens: als die overschreden worden dan doet dat iets me je.
– voor elk van die kernwaarden: wanneer wordt deze voldaan, wanneer wordt deze overschreden. Breng jouw criteria en normen in kaart voor deze waarden.

Dit is iets dat niet enkel nuttig is om trouw te blijven aan jezelf. Het geeft je ook inzicht in waar je allergisch voor bent. Denk maar eens aan momenten waar je behoorlijk geïrriteerd was. Of uit je dak ging!

Het geeft ook diepgang in je communicatie. Als je niet kunt aangeven wat je precies nodig hebt en hoe, dan gaat de ander het invullen naar zijn criteria en normen. Ik herinner me een conflict met mijn partner waarbij we het beide hadden over betrokkenheid. Bleek dat we beide andere invullingen hadden. Niet verwonderlijk dat we beide gefrustreerd en kwaad reageerden. Hij omdat hij vond dat hij wel betrokken was, ik omdat ik vond dat hij niet betrokken was. Tot de aap uit de mouw kwam: zijn ‘checklist’ was de mijne niet…. We zaten niet op dezelfde golflengte!

Trouw zijn aan jezelf begint met inzicht in jezelf. Zodat je de keuzes kunt maken waar je achter staat, je je goed bij voelt. Als mens, als ondernemer…of in welke andere rol ook.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ps: lastig om te doen? Dit is het soort oefeningen dat aan bod kan komen tijdens een loopbaantraject, afhankelijk van je vraag. Meer weten? Kom langs voor een vrijblijvend gesprek. Bel op 0476 019 577 voor een afspraak

 

Hoe goed ken jij je grenzen?

Vorige week stond ik met een collega in de rij aan te schuiven. Een man kwam naar ons toe. Hij begroette mijn collega met een kus op de wang en draaide zich naar mij toe om hetzelfde te doen. Ik voelde dat ik aarzelde. Het voorval bracht me aan het denken. De reden dat ik aarzelde had te maken met het feit dat ik eigenlijk niet goed wist of ik dit wilde : vind ik het oké dat mensen – man of vrouw – die ik niet ken of onvoldoende ken me meteen al begroeten met een kus? Tot op dat moment had ik daar nooit bij stil gestaan! We doen zoveel uit gewoonte, uit ‘meedoen met’ en plots was daar het besef: wat is mijn gevoel hierbij, mijn mening, mijn standpunt?

Twijfel maakt dat we ons twijfelend gedragen. In dat ene moment maken we dan uiteindelijk een keuze. Een keuze die niet altijd de gewenste keuze is, blijkt achteraf.

Maar wat doe je dan als je niet gekust wilt worden?
Gewoon je hand uitsteken, meteen.
Al dan niet met een vleugje humor erbij: ‘dat je niet zo’n kusser bent’.
Of lekker eerlijk rechtuit : ik vind kussen niet zo prettig, kussen zijn voorbehouden voor mijn lief, … of wat dan ook.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ps: is grenzen in kaart brengen of grenzen stellen lastig om te doen? Kom langs voor een vrijblijvend gesprek en ontdek wat een coachingtraject voor je kan doen. Bel op 0476 019 577 voor jouw afspraak.

#GrenzenStellen #EerlijkRechtuit #VleugjeHumor #Zelfkennis

 

Dus jij werkt omdat je moet en niet omdat je wilt?

Lees ik in Het Nieuwsblad: www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20170706_02960966

Nu, wellicht heb jij ook al wel eens gelezen of gehoord: ‘jij, jij alleen bent verantwoordelijk voor je succes, je geluk’. Maar is dat zo?

Wat ik weet, is dat jij daar invloed op hebt: jouw reacties, de betekenis die je aan gebeurtenissen geeft, wat je belangrijk vindt, hoe je ergens over denkt, wat je zegt of net niet zegt, hoe je iets doet, HET WERK WAARVOOR JE KIEST, enzovoort. Hier heeft maar één persoon invloed op : jij. Toch?

Nog niet bij stil gestaan? Confronterend? Teveel gedoe? Of wist je dit al. Dit vraagt wel moed! Het is makkelijker te wijzen naar een ander en naar omstandigheden : werken omdat het moet, niet omdat ik wil! Maar hoe zalig is het om zelf invloed te hebben? Uiteindelijk heb jij wel je handtekening onder dat contract gezet. Los van willen of moeten. Of niet?

Als het dan toch van te ‘moeten’ is, zou het dan niet fijner zijn te onderzoeken hoe jij – wie anders? – dat ‘moeten’ aangenamer kan maken? Sta eens stil bij:

  •  Wat in deze job geeft me wèl plezier, wel energie? Kan ik daar meer van doen?
  • Wat zou ik zelf anders kunnen aanpakken – wat ook praktisch haalbaar is – om mijn job aangenamer en leuker te maken?
  • Als wat in mijn job aanwezig zou zijn of er net niet meer bij zou zijn, zou het niet ‘moeten’ dan wel ‘willen’ zijn? Heb ik daar invloed op? Wat als ik hierover in dialoog zou gaan met mijn baas, de personeelsdienst,… Wie niet vraagt niet wint, juist?
  • Waar ben ik goed in en minder goed, hoe kan ik dit nog beter benutten? Als je collega’s hebt, kijk of je taken kunt uitwisselen zodat iedereen meer doet van waar hij/zij goed in is en energie van krijgt. Doe aan talentbeheer en job crafting. Ook hier : stomme heren kan men niet dienen. Durf initiatief te nemen en in dialoog te gaan : win-win voor jou én het bedrijf!
    Ben je niet actief in dienstverband: wat kun je outsourcen? Welke samenwerkingsverbanden kun je aangaan? Met wie kun je complementair zijn?
  • Wat helpt mij los van mijn job om gemotiveerder en met meer goesting te gaan werken : een hobby waar ik mijn ding in kwijt kan, deeltijds gaan werken om de werkzekerheid bijvoorbeeld te behouden en deeltijds of in bijberoep iets starten dat ik ‘wil’ doen, …
  • Elk nadeel heeft ook zijn voordeel, en omgekeerd! Wat zijn de voordelen van mijn job? Bijvoorbeeld het feit dat ik ’s ochtends door de bossen naar dat werk kan fietsen, dankbaar zijn voor de flexibele uren van mijn job waardoor ik meer tijd heb voor mezelf, mijn gezin, de kinderen, die leuke hobby,… Met andere woorden : hoe kan ik nog naar mijn job kijken waardoor ze al minder een opgave is?

Er is veel dat jij kunt doen…als je dat wilt. Invloed heb je wanneer je niet bij de pakken blijft zitten en de teugels in handen neemt.

Heb je graag iemand die jou helpt om jouw loopbaan een boost te geven?
Met de loopbaancheques van de VDAB heb je voor 80 EUR 8 uur coaching! Dit geldt ook voor zelfstandigen.
Lees hier hoe dit in zijn werking gaat : www.vdab.be/loopbaanbegeleiding/hoe

Klaar voor ? Op de site van de VDAB vind je een loopbaanbegeleider in je buurt. Ga je graag met mij op pad :bel 0476 019 577 of mail naar info@uptozest.be voor een gratis telefonisch kennismakingsgesprek

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

 

Ongelukkig: eigen schuld, dikke bult?

Is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?
Net als Peter De Graef – zie verder -ben ik het er helemaal mee eens dat je daar invloed op hebt, op je geluk.

Hoezo?
Jouw reacties, de betekenis die je aan gebeurtenissen geeft, wat je belangrijk vindt, hoe je ergens over denkt, wat je zegt of net niet zegt, hoe je iets doet, enzovoort. Hier heeft maar één persoon invloed op : jij. Wie anders?

Een simpel voorbeeld als het gaat over wat en hoe we iets vragen:

‘Zou je alsjeblieft de deur willen sluiten, ik heb het wat koud?’
Of
‘Zeg uilskuiken, deuren zijn er om gesloten te worden of zijn uw handen even dom als uwe kop misschien, dat je geen deuren kunt sluiten!’

Ik weet zeker dat je meer vrienden maakt met de eerste zin dan met de tweede…. De kwaliteit van je relaties kun je dus al behoorlijk beïnvloeden met de manier waarop je met mensen omgaat.

Jouw gedachten. Nog zoiets waar je invloed op hebt.
Stel dat iemand die je goed kent jou voorbij loopt zonder je te begroeten dan zou je kunnen denken:

  • Oei, is die kwaad op mij?
  • Tof, die doet gewoon dat die mij niet ziet !
  • Amai, die is zeker gehaast’
  • ….

In het eerste geval zou ik me slecht kunnen voelen omdat ik geloof dat ik iets fout heb gedaan en de rest van de dag piekeren over wat dit wel zou kunnen zijn.
In het tweede geval zou ik me boos kunnen voelen want die heeft me gewoon straal genegeerd! In het derde geval zou ik misschien niets voelen en het na twee minuten al vergeten zijn.

De betekenis die we aan feiten geven, maakt dus een groot verschil in hoe we ons bij die feiten voelen. De feiten de feiten laten – ze liep me voorbij zonder me te begroeten – geeft mij persoonlijk heel veel rust in mijn hoofd.

Inzicht krijgen in mijn denkpatronen, -strategieën en zo ontdekken dat ik mijn gedrag kan kiezen en dus ook anders in de wereld kan staan, was een keerpunt in mijn leven. ‘Ben je nu een gelukkiger mens?’, vroeg iemand me recent op een feestje. ‘O jaaaaaa!’.

Is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?
Ik weet in ieder geval dat jij en ik daar een rol in spelen en dat dit precies is waar ZEST voor staat : jou daar bewust van maken en jou te laten ontdekken hoe jij op jouw leven invloed kunt uitoefenen!  Als je dat wilt natuurlijk. Het is gemakkelijker te wijzen naar een ander. Of de omstandigheden. Of te zeggen ‘zo ben ik nu eenmaal’.

Bekijk hier het interview van Peter :
Peter De Graef: is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Jouw tijd: de vraag die jij jezelf wellicht nog niet gesteld hebt.

Tijd. Iedereen lijkt er te weinig van te hebben. Over tijdsbeheer valt er dan ook heel wat te lezen. Vooral over de ‘hoe’: hoe je tijd beheren, hoe prioriteiten stellen, enzovoort.
Vroeger stond ik niet stil bij ‘tijd’. Té druk om alles gedaan te krijgen, lijstjes af te werken, sociale verplichtingen na te komen,… en daar kwamen al die ‘hoe’ tips goed van pas.

Eén vraag had ik me echter nog nooit gesteld. Tot ik deze quote las: ‘het mooiste geschenk dat je iemand kunt geven is tijd want iemand (of iets) je tijd geven is een stukje van je leven geven dat je nooit nog terugkrijgt. Het tweede stuk van de zin kwam binnen. Ik vroeg me af: ‘aan wie of wat wil ik eigenlijk een stuk van mijn leven geven?’ Mezelf de vraag stellen hielp om de teugels van mijn leven terug in handen te nemen. Ik stel de vraag nog regelmatig om die teugels in handen te houden en niet in de valkuil te vallen van opnieuw geleefd te worden. Om bewust(er) keuzes te maken en prioriteiten te stellen. Zo plan ik regelmatig tijd in voor de mensen die ik graag zie. Om een kaartje te schrijven, te bellen, even binnen te springen of samen iets te doen. Zo ben ik gisteren met dochterlief Nathalie lekker en uitgebreid gaan ontbijten. Tijd besteden aan wat je graag doet, geeft energie en voldoening. Mij geeft het soms letterlijk vleugels: wat een productieve dag gisteren!

Tijd, dat is jouw leven! Voor de ene is er meer tijd dan voor de andere. De vijf meest genoemde zaken waar mensen spijt van hebben op hun sterfbed is dat ze : (1) niet het leven geleid hebben dat ze zelf wilden maar dat wat anderen van hun verwachtten, (2) té veel en té hard gewerkt hebben, (3) hun gevoelens niet geuit hebben, (4) niet contact zijn gebleven met hun vrienden en (5) wensten dat ze voor zichzelf meer geluk hadden gecreëerd.

Als jij op je sterfbed ligt waar wil je dan geen spijt over hebben?
Aan wie of wat geef jij dan vandaag een stukje van jouw leven, of net niet?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Modeontwerpster met downsyndroom verovert fashionindustrie. En jij, haal jij ook het beste uit jezelf?

Modeontwerpster (19) met downsyndroom verovert fashionindustrie : www.funx.nl/news/up-2-date/31396-modeontwerpster-19-met-down-syndroom-verovert-fashionindustrie

Alweer een prachtig voorbeeld van hoe iemand zich niet aan banden laat leggen door labels, niet het leven gaat leiden dat anderen geloven dat je màààr kunt leiden, haar talenten niet onder de mat schuift…

Zij is iemand die zichzelf durft te zijn. Zij is iemand die zichzelf is. Met alles er op en er aan. Dat inspireert ons. Terwijl we niet anders zijn dan haar.

Ja, je leest het goed. We zijn niet anders dan alle andere mensen met en zonder labels, met en zonder beperkingen. Of misschien toch wel: zij laat zich niet bepalen door omstandigheden, zij laat zich niet bepalen door de normen van de maatschappij. Want dat is wat de meesten onder ons doen: je laten bepalen door de normen van de maatschappij, je leven leiden vanuit wat je denkt dat anderen verwachten, je eigenheid opzij zetten om te conformeren, doen wat anderen dicteren en/of geloven dat jij wellicht maar kunt doen, je gedragen naar het label dat op jou geplakt werd…. Dàt, dat is onze beperking!

We roepen ‘waaaaaaw’ omdat zij die labels en beperkingen opzij zet. We dromen weg bij het verlangen om ook voluit te (kunnen) zijn, met alles erop en eraan, met alles wat ontbreekt en alles dat er niet is. Met bewondering kijken we naar zij die durven: durven te doen, durven te zijn. Met verstomming kijken we naar zij die alles tegen hebben en het toch maken.

Zij is niet anders dan alle andere mensen met en zonder labels, met en zonder beperkingen! Wat zij doet, is het beste uit zichzelf halen. Het beste maken van wat is en niet is. Dàt, dat kun jij ook. De beste versie van ‘ik’ is namelijk ‘ik’ want wie anders dan ‘ik’ kan beter ‘ik’ zijn? Bespaar me dus de ‘ja, maar ik kan dat niet’. Als jij liever beperkt door het leven gaat, dan kan en mag dat uiteraard ook. Het is jouw leven, het zijn jouw keuzes! Toch?

Met hartelijke groeten,

Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

 

Bewaren

 

Bewaren

Het verschil tussen de dingen goed willen doen en perfectionisme

Daar zit ik dan, in een sollicitatiegesprek. Ja hoor, ook freelancers solliciteren.
‘Ik wens u te complimenteren met uw cv en uw motivatiebrief. Oog voor detail en woordgebruik. Ik lees dat u ook perfectionismecoach bent. ‘ zegt hij en vervolgt met een vraag over hoe ik mezelf zou coachen. ‘Grappig’, antwoord ik, ‘de vraag werd me eerder deze week nog gesteld. Wat verstaat u onder perfectionisme?’. De antwoorden die ik krijg zijn de inspiratie voor deze blog.

Perfectionisme. Het wordt nog steeds gelinkt aan oog hebben voor detail, kwaliteit nastreven en dergelijke. Met de dingen goed willen doen, is niets mis! Het gaat om de ondertoon ervan: zijn dit zaken die je zelf belangrijk vindt of doe je dit om aan verwachtingen van anderen te voldoen, om waardering te krijgen, om anderen niet te ontgoochelen? Het gaat over vrij kunnen kiezen: ‘moet’ je dit of kun je kiezen voor welke zaken je oog voor detail hebt en kwaliteit nastreeft? De allerbelangrijkste vraag is: ondervind je er last van, zou je willen dat het anders was, dat je anders zou kunnen doen maar je gewoon niet anders kunt? Is het antwoord neen, is er geen reden om hier mee aan de slag te gaan, toch?

Een coachee vraagt om een afspraak.
‘Ik heb de indruk dat mijn patroon weer opduikt’, zegt hij. ‘Ik ben allerlei YouTube filmpjes gaan opzoeken omdat ik erachter kwam dat ik in deze techniek eigenlijk nog niet goed ben’.
Zie je dit elders nog opduiken’, vraag ik. ‘Neen’, antwoordt hij.
Is hier beter in worden een keuze of iets van te moeten?’ ‘Een keuze. Ik wil deze techniek onder de knie krijgen.’
‘Hindert het jou? Is dit lastig?’ ‘Neen. Ik doe dit graag.’

Bij perfectionisme gaat het over ‘niet anders kunnen’, ‘moeten’. Typerend gedrag is hoge kwaliteitseisen stellen en deze steeds een tikkeltje hoger zetten, waardoor er zelden een goed gevoel ontstaat over wat gedaan werd. Laagdunkend over jezelf denken, nood hebben aan en ge(de)motiveerd worden door feedback van anderen, bezig zijn met wat je denkt dat anderen verwachten, graag de touwtjes in handen hebben, piekeren over de de beste manier, bang zijn om te falen en zo anderen te ontgoochelen, geïrriteerd raken door de afwasmachine die niet volgens jouw regels gevuld werd, voor iedereen goed willen doen en daarbij vooral aan jezelf voorbij gaan… Perfectionisme is een verzamelnaam voor dat gedrag. Gedrag dat de goede bedoeling heeft ervoor te zorgen dat je overleeft, door deel uit te maken van een samenleving. Een strategie die bij sommige onder ons in de loop van de tijd ergens uit de bocht is gegaan. Je kunt het vergelijken met zout in de keuken. Juist gedoseerd geeft het smaak, te veel ervan en de meesten vinden het niet meer te vreten.

Ik vertel hem wat perfectionisme wel is en ja, dat het ooit mijn leven behoorlijk inkleurde. Wat het verschil is met nu. Hoe ik een doel heb bij het schrijven van een cv en een motivatiebrief voor een welbepaalde functie. Hoe ik in het bereiken van dat doel onder andere oog voor detail heb en mijn woorden zorgvuldig kies. Dat mijn doel in dit gesprek niet gaat over of zij mij mogen noch te voldoen aan hun verwachtingen. Of wij de wind onder elkaars vleugels kunnen zijn, willen zijn, dat wil ik hier te weten komen. Het verschil?  Vroeger voldeed een ‘ja’ van de andere kant. Vandaag is de conditio sine qua non dat er ook een ‘ja’ van mijn kant is. De kwaliteit van mijn leven daar heb ik nu ook oog voor.

Met hartelijke groeten,

Carine

Andere blogs over perfectionisme:
Mijn naam is Carine Immerechts. Ik was een masochist.
Van controlefreak naar chaoot. Echt?

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Voor al wie geen zelfvertrouwen heeft.

‘Ik heb geen zelfvertrouwen’, zegt hij, met zijn ogen gericht op de vloer.
‘Hoe weet je dat?’, vraag ik
‘Ik twijfel bij alles’, antwoordt hij.
‘Bij alles’, herhaal ik.
‘Jaja, bij alles. Ik vraag me altijd af of ik het ga kunnen, of ik het goed doe, of ik het niet beter anders zou doen, of ik er eigenlijk wel aan zou beginnen, of ik niet beter eerst aan iemand zou vragen hoe ik dat het best aanpak. Zo’n dingen, weet je wel’, vertelt hij.
De woorden ‘Altijd dus’ zijn amper over mijn lippen als hij antwoordt: ‘Altijd, ja. Ik kan me niet herinneren dat het ooit anders was’.
– stilte –
‘Amai’, roep ik uit. ‘Als ik het goed begrijp ben je zo iemand die ’s morgens als hij wakker wordt, verbaasd is dat hij wakker is geworden want de avond ervoor had je je nog afgevraagd of je dat wel zou kunnen. Ik kan me inbeelden hoe je de hele nacht hebt liggen piekeren over hoe je dat zou doen en…o, je kijkt naar me met grote ogen. Dan toch niet bij alles en altijd ?’
‘Dat is overdreven he. Neen, dan is het niet bij alles en altijd’, antwoordt hij, lichtelijk geïrriteerd door mijn uitdaging.

Zijn ‘alles’ en ‘altijd’ ook niet overdreven?
Wanneer we veralgemenen, verliezen we de uitzonderingen uit het oog. In dit geval alle momenten waarop er wel zelfvertrouwen is.
Het blijken er heel wat te zijn. We leggen een aantal momenten als een puzzel uit: wat is de context, wie is er aanwezig, welke gedachten heb je dan, … enzovoort. We doen hetzelfde met twee momenten dat er geen zelfvertrouwen is. ‘Wat valt je op?’, is mijn eerste vraag.

Het eerste dat hij aangeeft, is dat het goed is te merken dat er momenten zijn dat hij zelfvertrouwen heeft. Vervolgens ziet hij de rode draad, de ingrediënten die hem zelfvertrouwen geven. Het belangrijkste ingrediënt uit zijn lijst, is dat hij dan overtuigd is het onder de knie te hebben. Hoe hij dat weet? Uit ervaring, en omdat hij het bij manier van spreken ‘langs alle hoeken en kanten’ kent, inclusief waar hij nog in kan groeien. Hoe dat ontstaan is? ‘Euh…door te doen?’, luidt zijn antwoord. Juist!, zeg ik en ‘wat doe je nu?’ Dat ‘doen’ uit de weg gaan, antwoordt hij en beseft dat hij dit zo zelf in stand houdt.

Het tweede aha-moment komt er wanneer hij ziet wat er ontbreekt in die situaties waar hij aangeeft geen zelfvertrouwen te hebben, en hoe hij hier zelf invloed op heeft. Hij ontdekt ook een patroon, die situaties waarin zijn ouders hem vragen iets te doen. Gegarandeerd dat de twijfelmolen op gang komt! Een andere mooie eye-opener is het begrijpen en inzien van hoe zijn denken verandert wanneer hij gaat twijfelen aan zichzelf en het effect ervan op wat hij doet en hoe hij zich voelt. Zijn aandacht gaat dan naar alles wat niet voldoet, niet goed is en ontbreekt. Hij richt zich op falen – de angst ervoor en het vermijden ervan – en plots lijkt het alsof er geen ‘zelf weten’ meer is, en gaat hij bij anderen bevestiging zoeken. Nee, nee, fijn vindt hij dat niet.

Nu, iedereen twijfelt wel eens. Ik heb daar nog geen uitzondering op gekend. Eén van mijn vrienden staat behoorlijk sterk in zijn schoenen, hij heeft een gezonde dosis zelfvertrouwen. Toen hem een hoge functie werd aangeboden – zo één waar de titel met de letter C begint en eindigt met de letter O – en deze vol overtuiging en goesting aanvaardde, had hij de eerste tijd ook wat twijfels. Op zich is daar niets mis mee, af en toe aan jezelf twijfelen is normaal. Als je een gezonde dosis zelfvertrouwen hebt, ga je deze situaties eerder als uitdagingen ervaren, en niet als problemen. Wanneer je fundament aan diggelen ligt dan twijfel je niet alleen over bepaalde keuzes of over wat je wel en niet kunt, je twijfelt over je hele zelfbeeld: over wie je bent, wie je wilt zijn en wat je graag wilt doen. De gedachten die je over jezelf hebt zijn vaker negatief dan positief. Je hebt het gevoel op ieder punt te falen. Herken je jezelf bijvoorbeeld ook in het veel verwachten van anderen (en jezelf) maar die verwachtingen niet uitspreken, het graag hebben dat de dingen verlopen zoals je ze gepland hebt, jezelf wegcijferen om anderen te plezieren, conflicten uit de weg gaan… dan zou je wel eens in de greep kunnen zitten van wat men tegenwoordig benoemt als ‘perfectionisme’. Dat kan niet, denk je misschien, want ik doe niets perfect! Als je het gevoel hebt dat het je in je dagelijkse activiteiten en prestaties belemmert, lees dan eens even deze blog en onthoud: ik kan je hierbij helpen.

‘Daarstraks dacht ik :die is ermee aan het lachen of wat’, laat hij weten, ‘maar ik snap nu dat het nodig was om mij te confronteren.’
‘Als coach ben ik er niet om het jou gezellig te maken of comfortabel, wel om je te ondersteunen bij het vinden van antwoorden op je vraag. Wie niet geprikkeld wilt worden, blijft hier beter weg!, antwoord ik met een knipoog.

Tussen jou en mij, een spiegel voorgehouden worden vind ik soms ook niet fijn. Het ‘prikt’ dan inderdaad eerst. Om er dan achter te komen dat het prikt omdat het al een tere of zere plek is. Dan ontstaat de keuze: doe ik er iets mee?
Houd jij eigenlijk van spiegels?

Met hartelijke groeten,

Carine

PS: De volgende twee boeken leggen je uit je hoe je stapsgewijs zelfvertrouwen opbouwt en behoudt:

  • Zelfvertrouwen in zeven stappen. R. Rupp. Kosmos Uitgevers.
  • Zelfvertrouwen. Matthew McKay en Patrick Fanning, Uitgeverij Thema, Zaltbommel.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.