Tagarchief: gedrag

Introvert = sociaal gehandicapt. Niet?

Zo’n asociaal type.
Die moeite heeft met communiceren.
Sociaal gehandicapt.

Straffe uitspraken zeg je?
Mee eens. Te meer dat ze komen van introverte mensen die hier aankloppen om aan hun communicatie of gedrag te werken.
Soms uit eigen beweging, soms op vraag van anderen.

‘Ik moet van mijn baas extraverter worden. Binnen 2 weken word ik opnieuw geëvalueerd.’ De moed zat in de schoenen, er was paniek en dat vernietigend gevoel van ‘ik ben niet oké’.

Er is niets mis met introvert, of extrovert!
Beide hebben hun krachten en valkuilen. Dat geldt voor de meeste zaken! Vanwaar dan de perceptie ‘asociaal’? Het idee dat men sociaal gehandicapt is?

– Omdat ze moeite hebben met smalltalk, geef hen maar diepgang.
– Alleen zijn vinden ze prettig, zo laden ze terug op. Mensen die energie krijgen van mensen en samen dingen doen, vinden dat raar tot asociaal.
– Persoonlijke zaken delen ze met wie ze een band hebben of vertrouwd mee zijn. Hierdoor worden ze soms ervaren als ‘gesloten’ en ‘gereserveerd’.
– Omdat ze eerst luisteren, observeren, de informatie laten bezinken om er over na te denken, reageren ze zelden ad hoc of ad rem. Daardoor komen ze soms passief, ongeïnteresseerd of traag over.

! Dit is maar een greep uit mogelijke kenmerken. In de meeste gevallen zal iemand met introverte energie deze eigenschappen herkennen, het zijn echter geen feiten. Onthoud ook dat – op een paar uitzonderingen na – iedereen eigenschappen heeft van zowel intro- als extrovert!

Deze youtube vat het mooi samen:
https://www.youtube.com/watch?v=6l2XN8NOfuU&feature=youtu.be

Ps: ja, het is gelukt in die twee weken. Wat tips en tricks waren zeker nuttig maar daar lag niet de doorbraak. Een paar hardnekkige en belemmerende overtuigingen aan de tand voelen, daar lag de sleutel!

Pss: loop je ook ergens op vast? Wees welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Heb jij ook een hekel aan modellen die mensen in hokjes dumpen?

Het is mijn laatste werkweek voor het bedrijf dat mij inhuurt om met hun mensen een voorbereidend gesprek te hebben voorafgaand aan een training rond gedragsvoorkeuren. Ik leg hen de basis uit en buig weerstand om naar nieuwsgierigheid. Wat ik het vaakst hoor: ik houd niet van labels en modellen die mensen in dozen steekt! Het is stigmatiserend, mensen zien je alleen nog maar zo, je bent meer dan dat, …

Mee eens. Labels kunnen behoorlijk beperken, uitsluiten, afremmen, … noem maar op. Alleen heeft dit niets te maken met labels als wel hoe wij met deze labels omgaan en onszelf en anderen hiermee reduceren. We zijn inderdaad meer dan dat!

Labels zijn een beschrijving van iets. In dit model beschrijven ze gedrag en voorkeuren.

In folders rond beleggingen kun je lezen dat resultaten in het verleden geen garantie vormen voor de toekomst.
Dat geldt ook voor ons. Mensen zijn in beweging. Gedrag is een keuze, vaak ook situationeel. Wat ik gisteren deed, kan ik vandaag anders aanpakken.

Bij deze een warme oproep om verder te kijken dan labels en beschrijvingen, om nieuwsgierig te blijven naar de ander.
Doe je mee?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.


Heb jij ze ook, die redenen waarom het nu loopt zoals het loopt?

Waarom je zus of zo doet? Waarom het niet anders kan?

Want je ouders…
Gezien je altijd verteld werd dat…
Door wat je aangedaan werd …
Vermits je ooit ervaren hebt dat…
Je nooit geleerd werd om…

Het is zinloos te wijzen naar feiten die je niet veranderen kunt. Tenzij het je goed uitkomt omdat je zo niet hoeft te veranderen! Een straffe uitspraak? Wel, voor mij was het lang een goed excuus om te blijven hangen in ongelukkig zijn. Die slachtofferrol ging me goed af. Ik kreeg er aandacht door, medeleven en hoefde vooral niet in beweging te komen. U I T E R A A R D deed ik dat niet bewust! Ik wist niet beter, was toen blind voor mijn gedrag. In de spiegel kijken, was geen leuke ervaring! Ik voelde schaamte en was tegelijk heel boos en afwijzend naar mezelf: dat ik ongelukkig was, was mijn schuld! Ik kwam van het ene uiterste in het andere terecht. Dat was in 2001, het begin van mijn pad van lijden naar leiden.

Er komt inderdaad een moment waarop je niet langer kunt wijzen naar het verleden, hoe tekenend dat verleden ook is!
‘Inzicht geeft uitzicht’, zegt men. Klopt voor mij!

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Ps : Meer weten over mijn pad: blog.uptozest.be/onvergeeflijk/

Pss: Zin om werk te maken van jouw toekomst, bel voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek: +32 476 019 577

Dit is mijn waarheid

“Samen, maken we er een mooie wereld van”

is een leugen, en,
geld is het enige dat ons gelukkig maakt

haat en hebzucht zullen overwinnen
daarom wil ik niet meer geloven dat

de wereld kan veranderen
tegen mijn kinderen zeg ik:

jullie zijn niet het belangrijkste in mijn leven
en tegen mijn werkgever zeg ik:
ik kies mijn prioriteiten zorgvuldig

werk
is belangrijker dan
familie
geloof me
er was een tijd dat families bij elkaar bleven

maar dit zal niet zo zijn in mijn leven
dit is een wegwerpmaatschappij
experts vertellen mij

dat het niet anders kan
alleen de rijken en sterken zullen overleven
er kan niet langer gezegd worden dat

mijn medemens en ik iets om elkaar en deze wereld geven
het is volkomen duidelijk dat

mijn generatie apathisch is en hun ogen sluit voor alle problemen
het is dom om te geloven dat

ieder individu kan helpen en zo het verschil maken

dit is de waarheid tenzij wij ervoor kiezen dit allemaal om te draaien…

(lees nu van onder naar boven…).

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: het is dezelfde wereld. Hoe wil jij er in staan?

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Ben jij ook zo’n ongeduldig iemand, altijd al geweest?

‘Ik ben een ongeduldig iemand, altijd al geweest’.
Is dat zo?

‘Wanneer ik op mijn werk taken niet kan afwerken omdat er bijvoorbeeld informatie ontbreekt en er komen nieuwe opdrachten, dan ben ik ongeduldig. Ik wil dan zo snel mogelijk alles afhandelen. Ik ben ook terug gaan sporten. Ik wil dan meteen resultaten boeken. Ik zei het toch, ik ben ongeduldig!’

Als we dat ongeduld uitpluizen, blijkt:
‘Ik krijg stress omdat de stapel plots een berg lijkt.  Mijn hart gaat bonzen, ik voel me onrustig en geïrriteerd. Ik ben bang dat ik het allemaal niet gedaan krijg en de berg nog groter wordt. Ik wil dan zo snel mogelijk de berg terugbrengen tot iets dat ik kan overzien, waar ik controle over heb. Dan komt er weer rust. Het ding is dat ik dan vaak overhaast te werk ga waardoor de berg niet kleiner wordt maar net groter…’
Dus, in een situatie die je onrust brengt,  zoek je een manier om terug tot rust te komen. Alleen  heeft jouw tactiek – om het zo te noemen – meestal een averechts effect.

Wat met het sporten?
‘Ik ben terug gaan sporten want ik wil volgend jaar meedoen aan een marathon dus moet ik conditie opbouwen. Die wil ik zo snel mogelijk hebben omdat ik vanuit het verleden weet dat het trainen dan makkelijker gaat.  Nu is afzien hoor!  Ik houd alleen vol omdat ik focus op wat ik daarmee wil bereiken.
Ook hier een voorbeeld waarin je een onprettig gevoel ervaart waar je zo snel mogelijk van af wilt. Wat je helpt, is te focussen op de trots en de voldoening van later.

Ben je àltijd ongeduldig ?
‘Neen, in de tuin heb ik geduld, zelfs alle tijd. Maar dat doe ik dan ook graag!’
Het is te zeggen: je ervaart hier niets onprettig, er is geen actie nodig.

Ben ik een ongeduldig iemand, altijd zo geweest?
Of gedraag ik me soms geduldig en soms ongeduldig?
Vertelt dit gedrag  ‘zo ben ik nu eenmaal’ of  ‘zo doe ik’ ’?
Legt dit ongeduld bloot wie ik ben of wat ik nodig heb?

Inzicht geeft uitzicht.
Dat je best niet alles gelooft wat je denkt.
Dat gedrag een doel heeft.
Dat gedrag niet altijd effectief is, ondanks dat doel.
Dat we grotendeels onbewust handelen.
Dat zelfreflectie en zelfkennis kunnen leiden tot nieuwe mogelijkheden, nieuwe keuzes en effectief gedrag.

‘Mijn hersenen gaan ervan kraken!’
Ah ja! Het ding is dat we congruent willen zijn met wat we over onszelf geloven.
Als je blijft geloven dat je ongeduldig bent, zul je je ongeduldig blijven gedragen zodat je kunt blijven zeggen: ‘zie je wel’.
Want veel mensen geloven dat je niet kunt veranderen hoe je bent.
Dat geldt niet voor wat je doet …. Blijven zeggen ‘zo ben ik eenmaal’ heeft zo zijn voordelen: je kunt blijven doen wat je altijd deed.

Nu ben ik benieuwd welke ‘ik ben….’ uitspraken jij doet en of dat werkelijk zo is?

Met hartelijke groeten,

Carine

Ps: heb je last van belemmerende overtuigingen of gedrag dat je niet het gewenste resultaat geeft en slaag je er niet in om daar zelf verandering in te brengen ? Mail naar carine@uptozest.be voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Moet je weten wat je wilt in het leven?

‘Ik heb geen plan, doel of missie in het leven. Op mijn werk lijkt iedereen er wel één te hebben. Ik sta daar allemaal niet bij stil maar vraag me nu af of dat wel normaal is.’

Het doet me denken aan een andere uitspraak eerder deze maand : ‘Ik word bijna 5O en ik weet nog steeds niet wat ik ‘later als ik groot ben’, worden wil.’

‘Dat is toch raar, niet?’, vroegen ze me beide.

Sommige mensen weten inderdaad duidelijk waar ze naartoe willen. De ene maakt daar een concreet, gedetailleerd plan voor en de ander weet al doende wat de volgende stap is. Er zijn ook mensen die geen idee hebben waar ze naartoe willen. Sommigen gaan mee met de flow. Anderen geloven dat niets toeval is en vertrouwen er op dat het pad dat zich voor hen ontvouwt het pad is dat zij te volgen hebben. Daarnaast heb je mensen die nergens bij stil staan en zich ook geen vragen stellen. En zo zijn er nog veel andere varianten en variaties.

Ik beantwoord de vraag met: ‘Heb je er last van? Ervaar je het als een probleem?’

Voor de eerste persoon bleek het antwoord na ons gesprek ‘neen’ te zijn. Hij gebruikt zijn gevoel als kompas: voelt het goed dan volgt hij dat pad. Voelt het niet goed, dan wijzigt hij zijn koers. Zowel privé als professioneel werkt dat voor hem.

Voor de tweede persoon was het antwoord ‘ja, ik heb er last van.’ De aap kwam later uit de mouw: hij leeft al bijna 50 jaar het leven dat hij gelooft dat anderen van hem verwachten. Hij durft niet naar binnen te kijken. Een paar vragen later komt het besef dat het ‘niet weten’ dat hij nu als een probleem ervaart hem eigenlijk een belangrijk voordeel geeft : het zorgt ervoor dat de situatie niet verandert. Waarom dat zo belangrijk is? Het antwoord is simpel: de veronderstellingen die hij maakt bij ‘veranderen’ zijn gekoppeld aan een pijn die groter is dan het lijden dat hij nu ervaart: de pijn van te ontgoochelen, de pijn van niet goed genoeg te zijn, de angst van verlaten te worden, niet graag meer gezien te worden, gezichtsverlies lijden, enzovoort. Elk voordeel aan verandering die hij met veel moeite over zijn lippen krijgt, weegt in zijn ogen niet op tegen de risico’s. Niet weten was tot nog toe een onbewuste veiligheidsstrategie.

Ik vraag of het probleem nog een probleem voor hem is en zijn antwoord luidt ‘neen, dit inzicht geeft me rust. Ik wil op dit moment niets veranderen’.

Misschien komt dat nog als de pijn van ‘geleefd worden’ groter wordt en het verlangen om zijn eigen leven te leiden groeit. Misschien komt het nooit. Deze keer maakt hij een bewuste keuze om het zo te laten. Inzicht geeft uitzicht.

Nu, om de vraag toch te beantwoorden: wat mij betreft is er niets raar noch abnormaal aan het hebben of niet hebben van een doel, missie en/of plan: elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is.

Met hartelijke groeten,

Carine

Ps: zit jij ook ergens mee in de knoop? Mail naar carine@uptozest.be voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Hoe goed ken jij je grenzen?

Vorige week stond ik met een collega in de rij aan te schuiven. Een man kwam naar ons toe. Hij begroette mijn collega met een kus op de wang en draaide zich naar mij toe om hetzelfde te doen. Ik voelde dat ik aarzelde. Het voorval bracht me aan het denken. De reden dat ik aarzelde had te maken met het feit dat ik eigenlijk niet goed wist of ik dit wilde : vind ik het oké dat mensen – man of vrouw – die ik niet ken of onvoldoende ken me meteen al begroeten met een kus? Tot op dat moment had ik daar nooit bij stil gestaan! We doen zoveel uit gewoonte, uit ‘meedoen met’ en plots was daar het besef: wat is mijn gevoel hierbij, mijn mening, mijn standpunt?

Twijfel maakt dat we ons twijfelend gedragen. In dat ene moment maken we dan uiteindelijk een keuze. Een keuze die niet altijd de gewenste keuze is, blijkt achteraf.

Maar wat doe je dan als je niet gekust wilt worden?
Gewoon je hand uitsteken, meteen.
Al dan niet met een vleugje humor erbij: ‘dat je niet zo’n kusser bent’.
Of lekker eerlijk rechtuit : ik vind kussen niet zo prettig, kussen zijn voorbehouden voor mijn lief, … of wat dan ook.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ps: is grenzen in kaart brengen of grenzen stellen lastig om te doen? Kom langs voor een vrijblijvend gesprek en ontdek wat een coachingtraject voor je kan doen. Bel op 0476 019 577 voor jouw afspraak.

#GrenzenStellen #EerlijkRechtuit #VleugjeHumor #Zelfkennis

 

Je eigen geluksdoos: 5 tips hoe je er aan begint.

‘Wat steekt er in jouw geluksdoos?’ vroeg An Nelissen gisterenavond tijdens haar show ‘geluksmonoloog’ aan mensen in het publiek. Ik was verbaasd hoeveel hier ‘euuuuuuuuh – stilte – ik weet het niet’ op antwoordden!

Hoe snel heb jij een antwoord op de vraag?

Misschien heb jij nog geen ‘geluksdoos’? Hoog tijd om er eentje te maken!
Vijf tips om je op weg te helpen:

1. Sta op het einde van de dag stil waar je vandaag blij van werd, dankbaar voor bent. Zoek het niet té ver, geluk zit ook in de kleine dingen zoals een glimlach, een leuke babbel, samen met je lief naar de geluksmonoloog van An Nelissen. Schrijf het neer in een ‘geluksschriftje’.

2. Zet je geluksmomenten vast met een foto. Zoals dit ‘zotte-bekken-trekkuptozest-geluksdoosen’moment met dochterlief. Kies er één foto uit, of meerdere. Schrijf er eventueel wat informatie bij zoals datum, wie, waar, wanneer en wat het moment voor je betekent. Je kunt het in je schriftje plakken. Soms is het ook gewoon leuk om ze los in een doos te bewaren en daar af en toe in te grabbelen om – al dan niet samen – het moment terug op te halen.

3. Maak een afspeellijst van liedjes waar je blij van wordt, een leuke herinnering aan vast kleeft,…

4. Steek spulletjes in je doos. Een medaille, een kaartje dat je ontving, een hebbedingetje van je oma,… Neemt het teveel plaats in, maak er een foto van en doe zoals in de tweede tip.

5. Door de eerste tip kom je er steeds meer en beter achter wat jou blij en gelukkig maakt. DOE DAAR MEER VAN!
Of is je ‘gelukkig voelen’ niet zo je ding, dat kan.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

 

De ingrediënten nodig om te kunnen ‘veranderen’.

‘Ga ik dat wel kunnen?’, had ze zich afgevraagd en ‘is dit wel voor mij?’.
Dat waren de gedachten die ze tijdens onze vorige sessie had, bekende ze.
Alsof zij hier te biecht kwam en ik straks haar zonden zou vergeven.

Nu liep onze sessie naar zijn einde en vroeg ik haar wat vandaag voor haar nuttig was geweest. Ze antwoordde dat ze op weg naar hier de bedenking gemaakt had dat er weinig te melden viel, om nu vast te stellen hoeveel kleine en grote veranderingen zichtbaar waren. Dat haar een spiegel voorhouden nodig was geweest om te kunnen ‘zien’.

Ik was de hele sessie onder de indruk van de veranderingen in haar gedrag, de impact op haar echtgenoot en kinderen maar vooral op zichzelf: weer kunnen genieten, rust ervaren, kunnen loslaten, handelen uit vertrouwen en nog zoveel meer, en stak mijn enthousiasme niet onder stoelen of banken. Zoals wel vaker voorkomt in het coachen van mensen die gekneld zitten in het dwangmatig gedragspatroon van perfectionisme en hun lat dan ook hééééééél hoog leggen, bleef zij er stoïcijns onder.

Het deed me denken aan een andere coachee die hier maanden geleden zat. Ze was gestart met dezelfde vraagtekens, was uiterst kritisch en sceptisch over het traject. Toch ging ook zij zeer snel het veranderingsproces in. In de beginfase wanneer we elkaar zagen, zei ze elke keer ‘het zal wel toeval zijn’ of weet het aan externe omstandigheden : ‘ik had toen vakantie’, ‘het is rustig op het werk’, ‘de kinderen zijn deze week heel braaf geweest’. Tot het moment dat het inzicht kwam: de verandering lag in haar, niet in de externe wereld. Dat de innerlijke rust die ze nu voelde toch wel bleef en zij die ook in moeilijkere omstandigheden vasthield.

Het andere dat beide dames delen, is de wil om de reis aan te gaan en mij hun vertrouwen te vertrouwen_uptozestgeven. Het vertrouwen en de bereidheid om samen in het grote zwembad te stappen, de rand los te laten, en de sceptische criticus te laten plaats nemen aan de andere kant van het bad. Met de belofte dat de sceptische criticus helemaal zijn zegje mag doen als ook wij aan de andere kant van het bad toekomen.

Kennis is waardeloos. Weten ontstaat wanneer we kennis koppelen aan doen, aan ervaren. Niet voor niets wordt gezegd dat verandering begint bij jezelf maar pas start als jij gaat doen! Dat is exact wat zij deed: doen. Niet wat ze altijd deed, dat zou dezelfde resultaten geven. Anders doen. Doen, denken en voelen beïnvloeden elkaar. Een verandering in het ene brengt een verandering in het andere. Het mooie aan verandering binnen jezelf is dat ze ook de interactie met anderen beïnvloedt.

Voorbeeld? Ze zei hem dat ze het fijn zou vinden als hij de haag kon snoeien voor ze op vakantie vertrokken, of dat kon? Het zou haar een gevoel van rust geven. ‘Ja hoor’ zei hij en ging aan de slag. Toen ging ze kokkerellen in de keuken en genoot sinds lange tijd weer van het koken. Toen hij gedaan had, kwam hij trots melden dat het werk gedaan was. Ze ging kijken en bedankte hem dat hij dat gedaan had, dat ze zo met een rustig hoofd op vakantie kon. Ze vertelde ook dat ze niet wist dat hij het met het grote dekzeil om het snoeisel op te vangen, alleen zou redden. Ze gingen aan tafel en het werd een gezellige lunch.

Dit is nietszeggend als ik er niet bij vertel hoe het ervoor liep.
‘De haag, die moet nog gesnoeid worden voor we vertrekken!’, zou ze zeggen. De toon zou directief zijn. Ze zou – zoals ze zelf zegt – herhaaldelijk zagen. Als hij er dan eindelijk aan zou beginnen, zou ze erbij blijven staan. ‘Hier is het niet helemaal recht. Je moet met de haagsnaar hier zo – maakt beweging – doen’. Ze zou ook helpen met het dekzeil op de grond, waar het snoeisel op valt, te verplaatsen want ‘dat kan hij niet alleen’…. Hoef ik nog meer te vertellen?

Merk je het verschil op? Hoe hier ‘opleggen’ ‘vragen’ wordt, ‘gebrek aan vertrouwen in de ander’ ‘vertrouwen op de ander’, ‘controle’ wordt ‘loslaten’, ‘berispen’ wordt ‘complimenteren’ en nog zoveel meer?
Hoort communicatie dan zo te verlopen? Neen. Je stemt je communicatie af op wat je bereiken wilt. Voor jezelf en bij de ander. Werkt het niet, doe het dan anders.

‘Ik kan het wel’, zegt ze, ‘dit werkt’. Wat anders kan ik doen dan haar te vergeven? Ook ik had ooit te leren dat doen de sleutel is tot weten.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST – kies je leven leef je keuze.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Er écht voor een ander zijn, zo doe je dat.

Overtuigingen. Dat is wat je vindt en gelooft. Je mening, je visie, je perceptie over dingen, mensen, gebeurtenissen,… Soms kunnen ze behoorlijk in de weg staan, je belemmeren tot zelfs bevriezen. Zoals in het contact met anderen, waardoor je er bijvoorbeeld niet kunt zijn voor iemand.

Verdriet. 16 jaar hadden ze lief en leed gedeeld. Ze was er niet meer, het licht in de ogen van haar beste vriend was gedoofd. Het verdriet en het gemis waren overdonderend. Ze was één en al oor voor haar collega, troostend, begripvol tot ze het woord ‘mijn hond’ hoorde. Komaan zeg, het is maar een hond. Moet je daarvoor nu wenen? Er zijn veel ergere dingen in de wereld hoor. Ze liep weg.

Hoogsensitief. Daar ging het artikel over. Ze had er in aangeduid waar zij zich in herkende en hoe het haar hinderde in het leven van elke dag. De psychologe gaf aan dat hoogsensitiviteit wetenschappelijk niet bewezen is, daar tijdens haar opleiding geen woord over werd gezegd en zij daar niet in geloofde.

Verdriet. Is dat niet waar het om gaat? Dat iemand pijn heeft? Dat iemand zijn verhaal kwijt wilt, ruimte om te huilen? Of mogen de tranen pas lopen wanneer jij vindt dat het kan, dat het oké is om verdriet te hebben voor een hond? Ontzeg jij de ander van jouw luisterend oor en schouder door je overtuigingen, je oordelen en wat je ervan vindt of kun je er zijn voor de ander ? Omdat waar het om gaat niet is wat jij ervan vindt maar wat de ander ervan vindt en ervaart?

Hoogsensitief. Het hinderde haar. Daar gaat het om, toch? Dat iemand ergens last van heeft. Dat iemand zegt ‘ik heb je hulp nodig’. Hoogsensitieve personen. Maakt het uit of het beestje een naam heeft of niet? Is het belangrijk dat het wetenschappelijk bewezen is?
Dien je zelf te geloven dat iets bestaat om het te behandelen, om de ander te helpen? Of maakt het niet uit wat jij gelooft omdat het gaat om de ander, wat die gelooft en ervaart. Omdat ‘helpen’ gaat over iemand ondersteunen, assisteren, bijstaan,.. naar het gewenste doel, zijn/haar doel. Wat we er ook van vinden. Kun je dat, samen op weg gaan, al heeft de weg geen naam en staat ze niet op jouw kaart?

Regelmatig hoor ik mensen zeggen dat ze zichzelf willen kunnen zijn én in verbinding willen zijn met anderen. Jezelf kunnen zijn betekent niet alleen jezelf de toelating geven om jezelf te zijn maar ook de ander diezelfde ruimte en toelating te geven. Verbinding betekent aan elkaar vastmaken of in samenhang brengen. Jouw wereld en die van de ander. Welke van jouw overtuigingen bouwen een brug naar de ander? Welke van je overtuigingen verbreken de verbinding? Wat heb je toe te voegen, los te laten en/of te veranderen?

Overtuigingen. Wanneer je kunt zien dat ze enkel jouw mening, jouw perceptie, jouw visie zijn van mensen, dingen, gebeurtenissen…en dat ieder van ons een mening, een visie, een perceptie heeft dan bestaat er geen waarheid. Dan is er geen juist of fout. Dan is er gewoon wat er bij jou en bij mij leeft. Is ‘vechten voor’, ‘verdedigen van’ niet nodig.
We willen allemaal begrepen worden, ruimte krijgen, erkenning en herkenning en onszelf kunnen zijn. Zou het kunnen dat je in het scheppen van ruimte voor de ander, in het erkennen en herkennen van de ander en in de ander zichzelf laten zijn, je de ruimte creëert om jezelf te zijn?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.