Tagarchief: communicatie

Introvert = sociaal gehandicapt. Niet?

Zo’n asociaal type.
Die moeite heeft met communiceren.
Sociaal gehandicapt.

Straffe uitspraken zeg je?
Mee eens. Te meer dat ze komen van introverte mensen die hier aankloppen om aan hun communicatie of gedrag te werken.
Soms uit eigen beweging, soms op vraag van anderen.

‘Ik moet van mijn baas extraverter worden. Binnen 2 weken word ik opnieuw geëvalueerd.’ De moed zat in de schoenen, er was paniek en dat vernietigend gevoel van ‘ik ben niet oké’.

Er is niets mis met introvert, of extrovert!
Beide hebben hun krachten en valkuilen. Dat geldt voor de meeste zaken! Vanwaar dan de perceptie ‘asociaal’? Het idee dat men sociaal gehandicapt is?

– Omdat ze moeite hebben met smalltalk, geef hen maar diepgang.
– Alleen zijn vinden ze prettig, zo laden ze terug op. Mensen die energie krijgen van mensen en samen dingen doen, vinden dat raar tot asociaal.
– Persoonlijke zaken delen ze met wie ze een band hebben of vertrouwd mee zijn. Hierdoor worden ze soms ervaren als ‘gesloten’ en ‘gereserveerd’.
– Omdat ze eerst luisteren, observeren, de informatie laten bezinken om er over na te denken, reageren ze zelden ad hoc of ad rem. Daardoor komen ze soms passief, ongeïnteresseerd of traag over.

! Dit is maar een greep uit mogelijke kenmerken. In de meeste gevallen zal iemand met introverte energie deze eigenschappen herkennen, het zijn echter geen feiten. Onthoud ook dat – op een paar uitzonderingen na – iedereen eigenschappen heeft van zowel intro- als extrovert!

Deze youtube vat het mooi samen:
https://www.youtube.com/watch?v=6l2XN8NOfuU&feature=youtu.be

Ps: ja, het is gelukt in die twee weken. Wat tips en tricks waren zeker nuttig maar daar lag niet de doorbraak. Een paar hardnekkige en belemmerende overtuigingen aan de tand voelen, daar lag de sleutel!

Pss: loop je ook ergens op vast? Wees welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Het is complimentendag!

Hoe makkelijk ontvang jij complimenten?
Want jaaaaaaaa, het is vandaag complimentendag!

Een dag om elkaar er aan te herinneren hoe fijn en belangrijk het is om je waardering te tonen of uit te spreken.
Complimenteren gaat niet iedereen altijd even gemakkelijk af. Het belangrijkste is dat je compliment persoonlijk en oprecht is.

Op de site van beleven.org geven ze volgende tips mee:

1. Praat, schrijf of sms altijd in de ‘ik vorm’. Daarmee geef je aan dat het een persoonlijk compliment van jou aan de ander is. Voorbeeld: ‘Ik wil je graag even laten weten dat ik het heel bijzonder vind hoe jij…

2. Complimenteer iemand persoonlijk. Een algemeen compliment aan een groep is goed bedoeld, maar komt bij niemand persoonlijk aan.

3. Maak datgene wat je zo bijzonder vindt concreet. Dus niet ‘omdat je zo’n goede vriend/in bent’, maar leg uit wat het is dat deze persoon tot een goede vriend/in maakt. Voorbeeld: Ik vind het geweldig dat je altijd voor me klaarstaat als ik je nodig heb. Dat is voor mij echte vriendschap!

4. Doe het op een manier die bij jou past. Vind je het bijvoorbeeld moeilijk om het te zeggen; schrijf het dan op.

5. Doe het op een manier die bij de ander past. Vind iemand het leuk om in de belangstelling te staan; geeft het compliment dan waar anderen bij zijn. Heeft iemand daar juist een hekel aan; doe het dan onder vier ogen.

6. Overdrijf niet, want dan komt het onnatuurlijk over en kan het zelfs tegen je werken! En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Wat soms nog moeilijker is dan een compliment te geven, is het ontvangen van een compliment. Heel vaak simpelweg omdat we onszelf dat compliment niet waard vinden….

Hoe zit dat bij jou: hoe makkelijk ontvang jij complimenten en wat maakt dat het makkelijk of moeilijk gaat?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Heb jij ook een hekel aan modellen die mensen in hokjes dumpen?

Het is mijn laatste werkweek voor het bedrijf dat mij inhuurt om met hun mensen een voorbereidend gesprek te hebben voorafgaand aan een training rond gedragsvoorkeuren. Ik leg hen de basis uit en buig weerstand om naar nieuwsgierigheid. Wat ik het vaakst hoor: ik houd niet van labels en modellen die mensen in dozen steekt! Het is stigmatiserend, mensen zien je alleen nog maar zo, je bent meer dan dat, …

Mee eens. Labels kunnen behoorlijk beperken, uitsluiten, afremmen, … noem maar op. Alleen heeft dit niets te maken met labels als wel hoe wij met deze labels omgaan en onszelf en anderen hiermee reduceren. We zijn inderdaad meer dan dat!

Labels zijn een beschrijving van iets. In dit model beschrijven ze gedrag en voorkeuren.

In folders rond beleggingen kun je lezen dat resultaten in het verleden geen garantie vormen voor de toekomst.
Dat geldt ook voor ons. Mensen zijn in beweging. Gedrag is een keuze, vaak ook situationeel. Wat ik gisteren deed, kan ik vandaag anders aanpakken.

Bij deze een warme oproep om verder te kijken dan labels en beschrijvingen, om nieuwsgierig te blijven naar de ander.
Doe je mee?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.


Wat mensen ‘echo’ noemen, is in feite het leven.

Vader en zoon wandelen in het bos. Plotseling struikelt de jongen. Hij heeft pijn en roept hij: ‘Aaaaaaaa’. Wanneer een stem vanuit de bergen ‘Aaaaaaaa’ roept, is hij verbaasd. Nieuwsgierig roept hij: ‘Wie ben jij?’ en krijgt als antwoord: ‘Wie ben jij?’. De jongen wordt boos en roept: ‘Je bent een lafaard’. De stem antwoordt: ‘Je bent een lafaard’.

Vragend kijkt de jongen zijn vader aan.
‘Zoon, let op’, zegt de vader en roept: ‘Ik bewonder jou’. De stem antwoordt: ‘Ik bewonder jou’.Vader: ‘Jij bent prachtig’ en de stem: ‘Jij bent prachtig’. De jongen is verbaasd, maar begrijpt het nog steeds niet.

Daarop legt de vader uit: ‘De mensen noemen dit echo, maar in feite is dit het leven. Het leven geeft je altijd terug wat jij er zelf in brengt. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid!’

Het verhaal doet me denken aan het citaat ‘be the change you want to see in the world’. En ja, het klopt dat je terugkrijgt wat je zelf zaait. Misschien niet op de plek waar je hebt gezaaid maar dingen komen op de één of andere manier toch wel naar je terug. Althans zo is mijn ervaring. Hoe zit dat bij jou?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!

Hoe goed ken jij je grenzen?

Vorige week stond ik met een collega in de rij aan te schuiven. Een man kwam naar ons toe. Hij begroette mijn collega met een kus op de wang en draaide zich naar mij toe om hetzelfde te doen. Ik voelde dat ik aarzelde. Het voorval bracht me aan het denken. De reden dat ik aarzelde had te maken met het feit dat ik eigenlijk niet goed wist of ik dit wilde : vind ik het oké dat mensen – man of vrouw – die ik niet ken of onvoldoende ken me meteen al begroeten met een kus? Tot op dat moment had ik daar nooit bij stil gestaan! We doen zoveel uit gewoonte, uit ‘meedoen met’ en plots was daar het besef: wat is mijn gevoel hierbij, mijn mening, mijn standpunt?

Twijfel maakt dat we ons twijfelend gedragen. In dat ene moment maken we dan uiteindelijk een keuze. Een keuze die niet altijd de gewenste keuze is, blijkt achteraf.

Maar wat doe je dan als je niet gekust wilt worden?
Gewoon je hand uitsteken, meteen.
Al dan niet met een vleugje humor erbij: ‘dat je niet zo’n kusser bent’.
Of lekker eerlijk rechtuit : ik vind kussen niet zo prettig, kussen zijn voorbehouden voor mijn lief, … of wat dan ook.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ps: is grenzen in kaart brengen of grenzen stellen lastig om te doen? Kom langs voor een vrijblijvend gesprek en ontdek wat een coachingtraject voor je kan doen. Bel op 0476 019 577 voor jouw afspraak.

#GrenzenStellen #EerlijkRechtuit #VleugjeHumor #Zelfkennis

 

Ongelukkig: eigen schuld, dikke bult?

Is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?
Net als Peter De Graef – zie verder -ben ik het er helemaal mee eens dat je daar invloed op hebt, op je geluk.

Hoezo?
Jouw reacties, de betekenis die je aan gebeurtenissen geeft, wat je belangrijk vindt, hoe je ergens over denkt, wat je zegt of net niet zegt, hoe je iets doet, enzovoort. Hier heeft maar één persoon invloed op : jij. Wie anders?

Een simpel voorbeeld als het gaat over wat en hoe we iets vragen:

‘Zou je alsjeblieft de deur willen sluiten, ik heb het wat koud?’
Of
‘Zeg uilskuiken, deuren zijn er om gesloten te worden of zijn uw handen even dom als uwe kop misschien, dat je geen deuren kunt sluiten!’

Ik weet zeker dat je meer vrienden maakt met de eerste zin dan met de tweede…. De kwaliteit van je relaties kun je dus al behoorlijk beïnvloeden met de manier waarop je met mensen omgaat.

Jouw gedachten. Nog zoiets waar je invloed op hebt.
Stel dat iemand die je goed kent jou voorbij loopt zonder je te begroeten dan zou je kunnen denken:

  • Oei, is die kwaad op mij?
  • Tof, die doet gewoon dat die mij niet ziet !
  • Amai, die is zeker gehaast’
  • ….

In het eerste geval zou ik me slecht kunnen voelen omdat ik geloof dat ik iets fout heb gedaan en de rest van de dag piekeren over wat dit wel zou kunnen zijn.
In het tweede geval zou ik me boos kunnen voelen want die heeft me gewoon straal genegeerd! In het derde geval zou ik misschien niets voelen en het na twee minuten al vergeten zijn.

De betekenis die we aan feiten geven, maakt dus een groot verschil in hoe we ons bij die feiten voelen. De feiten de feiten laten – ze liep me voorbij zonder me te begroeten – geeft mij persoonlijk heel veel rust in mijn hoofd.

Inzicht krijgen in mijn denkpatronen, -strategieën en zo ontdekken dat ik mijn gedrag kan kiezen en dus ook anders in de wereld kan staan, was een keerpunt in mijn leven. ‘Ben je nu een gelukkiger mens?’, vroeg iemand me recent op een feestje. ‘O jaaaaaa!’.

Is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?
Ik weet in ieder geval dat jij en ik daar een rol in spelen en dat dit precies is waar ZEST voor staat : jou daar bewust van maken en jou te laten ontdekken hoe jij op jouw leven invloed kunt uitoefenen!  Als je dat wilt natuurlijk. Het is gemakkelijker te wijzen naar een ander. Of de omstandigheden. Of te zeggen ‘zo ben ik nu eenmaal’.

Bekijk hier het interview van Peter :
Peter De Graef: is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Met andere ogen kijken, waarom zou je?

Ook al ergens eens gelezen dat ‘de ware ontdekkingsreis niet ligt in het zoeken naar nieuwe landschappen maar in het kijken met andere ogen’? (quote van Marcel Proust). Wat is dat dan, kijken met andere ogen en hoe precies is dat dan anders?

– Je hebt ruzie met iemand en natuurlijk heb jij gelijk. Stel dat je in de schoenen van die ander gaat staan en kijkt naar het conflict vanuit zijn/haar positie. Wat ziet die jou doen, wat hoort die jou zeggen, hoe komt dat binnen? Maar ook wat gelooft die persoon, wat is zijn/haar achtergrond, wat heeft die meegemaakt, wat zijn de omstandigheden waar het conflict in plaats vond en hoe beïnvloedt dit zijn/haar gedrag. Wat valt je dan op? Hoe kijk je nu naar die ruzie? Juist kun je het niet weten wat die ander denkt en voelt, maar door er met andere ogen naar te kijken én je eigen visie even los te laten!, komt er nieuwe informatie naar binnen. Het is één van de manieren om te leren begrijpen in plaats van eerst begrepen te willen worden.

– Je staat in de file, nog maar eens. Je vloekt want het is tegenwoordig niet anders. Je maakt je druk, je hartslag gaat omhoog. Je denkt ‘wat een klotedag’ en voelt je humeur zakken onder het vriespunt. Die file gaat niet veranderen. Wat je wel kunt veranderen, is hoe je ermee omgaat. Je kan er nog steeds naar kijken als ‘file, nog maar eens’ maar dan denken ‘fijn, nu kan ik al even mijn dag overlopen, iets inspreken op de dictafoon,…’ of ‘ah leuk, nu kan ik naar dat audio-book luisteren (waar ik anders geen tijd voor maak), …

– Je vloekt want je hebt je geprikt aan de doornen van een roos. Waarom komen die bloemen ook met stekels! Je kunt inderdaad klagen over de doornen van rozen…of dankbaar zijn dat doornenstruiken zulke prachtige bloemen dragen. Het is maar hoe je het bekijkt.

– Je hebt een klant aan de telefoon. De woorden komen bij jou binnen als gezeur en gezaag en je krijgt het stilletjes aan op je heupen. Wat als de woorden zouden binnen komen als een noodkreet, een vraag om hulp? Want is het niet zo dat iemand die ‘klaagt en zeurt’ ergens ontevreden over is, dat die een behoefte heeft? Misschien wil die daar graag een oplossing voor, misschien doet een luisterend oor en begrip al wonderen.

Anders naar iets kijken, geeft inzicht. En inzicht geeft uitzicht. Het doet ook meer dan dat. Zoals je wellicht gemerkt hebt, zijn de omstandigheden hierboven dezelfde gebleven. Wat er verandert, is het gevoel dat er dan ontstaat. Zo zou in het eerste voorbeeld het begrip kunnen leiden tot mildheid. Mildheid die bereidheid brengt om de dialoog weer aan te gaan. Het tweede voorbeeld zou als effect kunnen hebben dat je ontspannen en nog steeds goed gehumeurd op je werk komt. Het derde dat je dankbaarheid ontwikkelt en de voordelen van nadelen kunt zien. Het vierde dat je je kunt inleven, begrip geven en een ontevreden klant misschien wel jouw beste klant ooit maakt.

Dat brengt ons bij een andere quote: de dingen zijn niet wat ze zijn, de dingen zijn hoe jij ermee omgaat.

Nu je weet waarom met andere ogen kijken nuttig kan zijn en nu anders gaat kijken, ben ik benieuwd naar wat je merkt en jou opvalt. Ik lees het graag!

Met hartelijke groeten,

Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

 

Bewaren

 

Bewaren

Effectiever communiceren: mag ik jouw nummer?

Drie weken geleden gaf ik voor het eerst training samen met een acteur.
Het onderwerp was gesprekstechnieken met als leerdoel effectiever te communiceren. Met andere woorden zo communiceren dat je je gewenste doel bereikt.

Ik weet zeker dat je zelf ooit al verrast werd door iemand zijn reactie op iets dat jij zei, of niet? Dat jouw boodschap soms anders bij de ander binnen komt dan hoe jij ze bedoelt.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat er over het onderwerp zo veel te vinden is.
Een ding is zeker, als je bij de ontvanger van je boodschap een bepaald effect wilt bereiken dan is het nodig om je communicatie af te stemmen op die ontvanger. Met andere woorden, het effect van je communicatie wordt bepaald door diegene die je boodschap ontvangt. Omdat we allemaal anders zijn, kan het effect bij persoon A anders zijn dan het effect bij persoon B.

Ik zie communicatievaardigheden, –technieken en –modellen niet als rigide structuren die je nauwgezet dient te volgen. Integendeel! Ze zijn bedoeld als één grote toolbox waarin je kunt rommelen en zoeken naar dat gereedschap waarmee jij bij de ander(en) het effect bereikt dat je voor ogen hebt. Er is dus geen ‘communicatietoverformule’… of toch wel: als iets werkt, doe er meer van. Als iets niet werkt, doe iets anders. Daar heb je die toolbox voor en vandaar de assistentie van de acteur in deze training: door herhaaldelijk in dezelfde situatie te stappen en te spelen met de aangereikte kennis, ervaar je hoe iets verandert. Soms door de toon van je stem te wijzigen, soms door de timing, soms door je lichaamshouding, soms door je woordkeuze, soms door iets niet te zeggen, soms door een vraag te stellen, soms door de ‘ik’ of de ‘wij’ te gebruiken, ….
In de rollenspellen experimenteren we met situaties die zich in het leven van elke dag voordoen.

‘Ja maar zo’n rollenspel is toch anders dan in het echt?’, zei iemand. Ja en neen. Als de acteur tegen jou begint te roepen, dan komt dat effectief binnen hoor! Je lichaam reageert vanuit zijn reptielenbrein instinctmatig: een onbewuste reactie. Uiteraard weet je bewuste brein dat het een rollenspel is en je veilig bent waardoor je wellicht (of ook niet) een lichtere adrenalinestoot krijgt en je reactie hierdoor kan verschillen. Toch komen onze neigingen en voorkeuren ook in een spel naar voor. Iemand die in het ‘echte’ leven competitief is ingesteld, is dat vaak ook bij een gezelschapsspel, ook hier gaat het om ‘winnen’. Waar het niet om gaat, is of we wel reageren zoals we het in het ‘echt’ zouden doen. Waar het om gaat, is om te ervaren:

  1. hoe je tijdens dit rollenspel communiceert: verbaal en non-verbaal
  2. wat het effect is bij deze ontvanger van je boodschap: welke reactie roept jouw boodschap bij die ander op (de gewenste of de ongewenste?)
  3. hoe de reactie van de ontvanger bij jou binnen komt, nu: wat roept dit bij jou op en hoe zou je je hier instinctmatig op reageren?

Met andere woorden, de interactie ervaren en bekijken hoe je die kunt beïnvloeden, bij de ander én bij jezelf. Door je bewust te worden van (1) en (3), kun je (1) en (3) beïnvloeden waardoor het effect bij (2) verandert.

Een voorbeeld? Situatie die een cursist wilt oefenen: ze werkt in een winkelketen waar taken volgens strikte procedures en timing uitgevoerd worden. Het team heeft achterstand in het werk. Ze wil een medewerker die steeds op tijd en volgens het boekje zijn werk doet, vragen om een extra taak uit te voeren. Het gewenste ‘effect’: een ‘ja’ én de uitvoering van de taak.

Het eerste rollenspel gaat als volgt. Ze spreek Jan, de medewerker, aan tijdens de pauze. Hij krijgt positieve feedback – een compliment – over zijn werk: hij weet de inhoud van de magazijnkarren binnen de strikt opgelegde timing in de winkelrekken te plaatsen. Dit is niet het geval bij zijn collega’s waardoor er achterstand is. Jan wordt dan gevraagd om extra magazijnkarren uit te laden. Waar Jan eerst blij is met het compliment – ‘ah, fijn te horen’ – vervolgt hij met een stil gemompel ‘leuk hoor ik ben de pineut omdat ik mijn werk goed doe’ en vertrekt om de bijkomende taak uit te voeren. Doel bereikt?

Wat blijkt: ‘Jan’, de acteur, vertelt dat hij zich afgestraft voelt waardoor het compliment niet langer oprecht klinkt. Het komt binnen als iets dat gegeven wordt zodat hij de taak zou uitvoeren. Hij stemt wel in met de opdracht maar met de niet uitgesproken gedachte ‘ik zal er in het vervolg wel voor zorgen dat ik er wat langer over doe’. Ook vond hij het niet prettig om tijdens de pauze te worden aangesproken. De reden waarom hij wel instemt doch zonder zijn gevoel te uiten, heeft te maken met de houding van de zender en hoe de boodschap werd verteld: de toon werd directief ervaren (korte zinnen – geen vragende toon – tussen de zinnen door werd geen ruimte gegeven voor een reactie – toonklank laag – lichaam naar voor gebogen, kin lichtjes omhoog, direct oogcontact en blijven aankijken – niet ingaan op zijn gemompel).
Het doel is bereikt. Wat zou het effect zijn op de lange termijn: op zijn functioneren, op de relatie met deze persoon, op het team, op de werksfeer? Wat niet uitgesproken is – het gevoel van te worden afgestraft – zal zich uiten in gedrag: ‘ik zal er in het vervolg wel voor zorgen dat ik er wat langer over doe’

Dezelfde situatie wordt een paar keer anders aangepakt. Er wordt geëxperimenteerd met lichaamshouding, er wordt gespeeld met stemvolume, de timing wordt aangepakt, woorden worden anders gerangschikt, stiltes worden toegelaten, met stemklank gevarieerd, … kennis wordt weten door te beleven. Alle non-verbale zaken vermelden gaat me te ver brengen, maar zo zag het er verbaal uit:

(Na de pauze van Jan.) ‘Verdorie, we gaan er vandaag niet geraken Jan. Kun jij het team helpen met een extra winkelkar uit te laden? ’ (met ondertoon – we zitten in de shit, ik heb je hulp nodig man!) Jan zegt ‘ja’. Nadat Jan de taak volbracht heeft, zegt ze : ‘Jan, ik zie dat jij er steeds in slaagt om die winkelkar binnen de opgelegde timing leeg te maken. Je werk is op tijd gedaan waardoor alle winkelkarren met de vrachtwagen mee kunnen. Dat is belangrijk voor (naam bedrijf). Ik ben heel blij met hoe jij je werk doet Jan. Ik vind het ook geweldig dat je daarnet geholpen hebt, dank je wel.’

Effect : doel bereikt en een compliment dat oprecht binnen komt

(Voor de pauze van Jan) ‘Ik ben heel blij met hoe jij je werk doet Jan. Jij weet die winkelkar precies zoals het hoort leeg te maken: binnen de timing, de kartonnen dozen geplooid zoals de procedure het voorschrijft. Knap! (stilte – laat compliment binnen komen). Ik zie dat sommige mensen dat nog lastig vinden. (stilte – Jan reageert, het is hem ook opgevallen). Ik wil jou vragen of je me wilt helpen? (er volgt een ‘ja, waarmee?). Na je pauze, zou je dan aan medewerker A kunnen tonen hoe jij dat doet en samen uitzoeken hoe zij het anders kan aanpakken? Kwestie van te leren van elkaar. Terwijl jij je pauze neemt, zal ik haar vertellen dat ik jou gevraagd heb met haar te delen hoe jij de dingen doet zodat ook zij er in slaagt die winkelkar op tijd klaar te hebben, zoals dat van ons verwacht wordt. Wat denk je Jan?’. Jan stemt toe.

Effect : doel bereikt, een compliment dat binnen komt en talent dat ingezet wordt om het team beter te maken.

‘Jan, kom even terug. Ik hoorde je iets mompelen en aan de frons tussen je ogen te zien, krijg ik de indruk dat je boos bent, klopt dit?’ MeningVisiePerceptie-Zest

Effect: Jan krijgt het signaal ‘ik doe er toe’ en er ontstaat dialoog.
Jammer genoeg blijven beide partijen in hun eigen standpunten en beleving hangen waardoor het een gesprek voor dovemansoren wordt dat richting conflict escaleert.
Wat gebeurt er? Juist, we houden vast aan ons eigen verhaal en zoeken ons gelijk. ‘Brengt dit je dichter bij je doel?’, vraag ik.   ‘Neen, net verder ervan’, antwoordt ze.

Het wordt één van de zaken die ze vandaag meenemen: we hebben elk ons verhaal. Vandaar dat er geen toverformule is voor communicatie. Wel vaardigheden, technieken en modellen om te luisteren naar verhalen, om af te stemmen op verhalen, om verhalen (beter) te begrijpen en de flexibiliteit om het eigen verhaal zo te vertellen dat de ander jouw verhaal ook begrijpt.

Rollenspellen hoeven niet ‘echt’ te zijn, hebben ze geleerd. Ze zijn zich bewust geworden van hun ‘neigingen’, van wat ze met hun stem, gezicht en lichaam (on)bewust uitdrukken, hoe de timing van een gesprek een verschil kan maken, hoe een gespreksstructuur je uit een conflict kan houden,…dat je zelf veel invloed hebt op de richting waarin een gesprek gaat en dat het gaat om flexibiliteit. Er is mijn inziens niet zoiets als dé communicatieformule. Behalve dan: vind het intern telefoonnummer van je gesprekspartner. Als je die te pakken hebt, krijg je verbinding.

Nota: elk van de genoemde situaties kan bij een andere ontvanger een andere reactie oproepen. Immers het effect van je communicatie wordt bepaald door diegene die je boodschap ontvangt!

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: wil je op de hoogte gehouden worden van trainingen en workshops die ZEST organiseert, schrijf je in voor de nieuwsbrief en mis geen enkele opportuniteit meer om te ontdekken hoe jij jezelf en anderen kunt beïnvloeden.

ZEST kies je leven leef je keuze
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

En dan zegt iemand ‘Dat is degoutant!’. Hoe ga jij met feedback om?

Vorige week overkwam mij iets hilarisch.
´Mevrouw. Mevrouuuuw’.
Ik draaide mij om.
‘Uwe col ligt verkeerd’ en hij wees naar de kraag van mijn jeansvestje die verdraaid zat onder de schouderriem van mijn handtas.
´Dat is degoutant!’, vervolgde hij.
OMG! Ik schoot meteen in actie en legde mijn kraag goed.
(pffffffewwww, stel je voor dat ik zo de rest van de voormiddag rondgelopen had!)
‘Zo, dat is opgelost’ zei hij en stapte de apotheek binnen.

Het voorval is een ludiek voorbeeld van feedback geven en ontvangen. Hoe zou jij er mee omgaan? Hoe kijk jij naar feedback? Zou je mij op mijn kraag attent gemaakt hebben?

Zelf kies ik om een aantal zaken te geloven die me helpen om constructief met feedback om te gaan en feedback te durven geven. Zo geloof ik dat de meeste mensen het goed bedoelen met feedback. Bovengenoemde mijnheer vindt dit ‘degoutant’. Dit is een feit. Zelf wil ik graag geloven dat hij wil voorkomen dat ik ‘degoutant’ rondloop. Dit is geen feit; dit is mijn interpretatie. Door deze overtuiging komt zijn feedback binnen als ‘een vriendelijk gebaar’.
Een strak geklede collega op weg naar een klant en waarvan het hemd van onder zijn kostuumvest uitwappert? Die spreek ik aan! De vrouw die het toilet verlaat met een rok die deels in haar nylonkous zit? Ik vertel het haar vriendelijk. Ik wil zelf graag aangesproken worden op de peterselie die tussen mijn tanden zit. Dank u, mijnheer, voor uw goede bedoelingen.

Ik geloof ook dat men ‘stomme heren niet kan dienen’. Het was een uitspraak van één van mijn vroegere leidinggevenden. Wat niet uitgesproken wordt, uit zich vaak in gedrag. Stel je voor dat ik met deze persoon in een vergadering zou zitten en hij niets zegt. Ik zou hem op zijn stoel horen schuifelen, misschien zou hij zuchten of gewoon plots opstaan en ergens gaan zitten om me niet meer te hoeven zien. Dit soort situaties gebeurt heeeeeel vaak en leidt niet zelden tot misverstanden. ‘Oei, die mag me niet’, zou ik kunnen denken. Of nog ‘wat heb ik misdaan?’. ‘Wat een ambetant manneke’ en nog veel meer scenario’s zouden mijn gedachten kunnen vullen. Door te delen, door deze feedback te geven, word ik gewezen op iets waar ik me niet bewust van was. Ik ben me nu bewust dat mijn kraag verdraaid zit en dat deze heer zich daar niet prettig bij voelt. Anderzijds heeft deze mijnheer er voor gezorgd dat zijn irritatie nu weg is: hij heeft zijn behoefte aangegeven – knap hoor! – en ik heb de kans gekregen om daar al dan niet iets mee te doen. Dank u, mijnheer want stomme heren kan men niet dienen.

Wat je niet weet, heet een blinde vlek. Waar je je niet bewust van bent, daar kun je ook niets aan veranderen. Pas nadat deze man me aangesproken had, zag ik dat mijn kraag onder mijn schouderriem verdraaid zat en kon ik het recht zetten. Onlangs maakte iemand me er op attent dat ik het woord ‘eigenlijk’ veelvuldig gebruik. Toen ik er op begon te letten, schoot ik in de lach. Wanneer ik iets uitleg, gebruik ik het woord om de twee à drie zinnen! Daar heb ik verandering in gebracht. Door het woordgebruik te verminderen, wordt mijn uitleg (eigenlijk) krachtiger en korter, en zo (eigenlijk) efficiënter. (zo klonk het bijna!)

Feedback hoeft niet meteen tot persoonlijke verandering te leiden. Soms gaat feedback over iets dat je anders gaat doen in een specifieke situatie. Stel je voor: je hebt op kantoor een radio staan. Je collega vraagt ‘kan het stiller alsjeblieft, ik kan me zo moeilijk concentreren?’, dan heb je de keuze om daar gevolg aan te geven of niet. Je kunt dan kiezen voor een win-win, als je dat wilt. Je zet de muziek wat zachter. Je hebt nog steeds muziek en je collega kan zich concentreren. Dat mijn kraag verdraaid zit, vind ik noch degoutant noch belangrijk. Althans niet als ik in mijn vrije tijd in de stad aan het kuieren ben. Ik ga er dan ook geen aandacht aan besteden bij mijn volgend stadsbezoek. Mijn kraag daarentegen op dat moment recht trekken, was voor mij een kleine moeite waar ik mijn medemens blij mee kon maken.

Feedback of commentaar? Wat is het voorval met de jas voor jou? Zo zei iemand me dat dit commentaar is. Op zich zijn dit gewoon woorden die iemand tegen jou zegt. Bij het doorvragen, bleek dat woorden die als negatief ervaren werden als ‘commentaar’ worden bestempeld en woorden die door betrokkene als positief ervaren werden ‘feedback’ benoemd worden. Voor mij is alles feedback, los van de beleving die ik erbij heb en los van het feit of die feedback iets over mij zegt of over die ander. Soms is feedback die ik als onprettig ervaar net zeer nuttig. Neem nu feedback over een onfrisse adem of een sterke lichaamsgeur. Best onprettig om te geven én te ontvangen maar wel feedback die een wereld van verschil kan maken voor alle partijen!Feedback_UpToZest

Wat ook het verschil maakt, is hoe iemand feedback geeft en hoe iemand feedback ontvangt. Daarom dit ludieke filmpje

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: Vind jij het moeilijk om feedback te geven en/of te ontvangen? Wil je daar verandering in brengen nu? Mail naar carine@uptozest.be voor een afspraak.

ZEST kies je leven leef je keuze nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

De ingrediënten nodig om te kunnen ‘veranderen’.

‘Ga ik dat wel kunnen?’, had ze zich afgevraagd en ‘is dit wel voor mij?’.
Dat waren de gedachten die ze tijdens onze vorige sessie had, bekende ze.
Alsof zij hier te biecht kwam en ik straks haar zonden zou vergeven.

Nu liep onze sessie naar zijn einde en vroeg ik haar wat vandaag voor haar nuttig was geweest. Ze antwoordde dat ze op weg naar hier de bedenking gemaakt had dat er weinig te melden viel, om nu vast te stellen hoeveel kleine en grote veranderingen zichtbaar waren. Dat haar een spiegel voorhouden nodig was geweest om te kunnen ‘zien’.

Ik was de hele sessie onder de indruk van de veranderingen in haar gedrag, de impact op haar echtgenoot en kinderen maar vooral op zichzelf: weer kunnen genieten, rust ervaren, kunnen loslaten, handelen uit vertrouwen en nog zoveel meer, en stak mijn enthousiasme niet onder stoelen of banken. Zoals wel vaker voorkomt in het coachen van mensen die gekneld zitten in het dwangmatig gedragspatroon van perfectionisme en hun lat dan ook hééééééél hoog leggen, bleef zij er stoïcijns onder.

Het deed me denken aan een andere coachee die hier maanden geleden zat. Ze was gestart met dezelfde vraagtekens, was uiterst kritisch en sceptisch over het traject. Toch ging ook zij zeer snel het veranderingsproces in. In de beginfase wanneer we elkaar zagen, zei ze elke keer ‘het zal wel toeval zijn’ of weet het aan externe omstandigheden : ‘ik had toen vakantie’, ‘het is rustig op het werk’, ‘de kinderen zijn deze week heel braaf geweest’. Tot het moment dat het inzicht kwam: de verandering lag in haar, niet in de externe wereld. Dat de innerlijke rust die ze nu voelde toch wel bleef en zij die ook in moeilijkere omstandigheden vasthield.

Het andere dat beide dames delen, is de wil om de reis aan te gaan en mij hun vertrouwen te vertrouwen_uptozestgeven. Het vertrouwen en de bereidheid om samen in het grote zwembad te stappen, de rand los te laten, en de sceptische criticus te laten plaats nemen aan de andere kant van het bad. Met de belofte dat de sceptische criticus helemaal zijn zegje mag doen als ook wij aan de andere kant van het bad toekomen.

Kennis is waardeloos. Weten ontstaat wanneer we kennis koppelen aan doen, aan ervaren. Niet voor niets wordt gezegd dat verandering begint bij jezelf maar pas start als jij gaat doen! Dat is exact wat zij deed: doen. Niet wat ze altijd deed, dat zou dezelfde resultaten geven. Anders doen. Doen, denken en voelen beïnvloeden elkaar. Een verandering in het ene brengt een verandering in het andere. Het mooie aan verandering binnen jezelf is dat ze ook de interactie met anderen beïnvloedt.

Voorbeeld? Ze zei hem dat ze het fijn zou vinden als hij de haag kon snoeien voor ze op vakantie vertrokken, of dat kon? Het zou haar een gevoel van rust geven. ‘Ja hoor’ zei hij en ging aan de slag. Toen ging ze kokkerellen in de keuken en genoot sinds lange tijd weer van het koken. Toen hij gedaan had, kwam hij trots melden dat het werk gedaan was. Ze ging kijken en bedankte hem dat hij dat gedaan had, dat ze zo met een rustig hoofd op vakantie kon. Ze vertelde ook dat ze niet wist dat hij het met het grote dekzeil om het snoeisel op te vangen, alleen zou redden. Ze gingen aan tafel en het werd een gezellige lunch.

Dit is nietszeggend als ik er niet bij vertel hoe het ervoor liep.
‘De haag, die moet nog gesnoeid worden voor we vertrekken!’, zou ze zeggen. De toon zou directief zijn. Ze zou – zoals ze zelf zegt – herhaaldelijk zagen. Als hij er dan eindelijk aan zou beginnen, zou ze erbij blijven staan. ‘Hier is het niet helemaal recht. Je moet met de haagsnaar hier zo – maakt beweging – doen’. Ze zou ook helpen met het dekzeil op de grond, waar het snoeisel op valt, te verplaatsen want ‘dat kan hij niet alleen’…. Hoef ik nog meer te vertellen?

Merk je het verschil op? Hoe hier ‘opleggen’ ‘vragen’ wordt, ‘gebrek aan vertrouwen in de ander’ ‘vertrouwen op de ander’, ‘controle’ wordt ‘loslaten’, ‘berispen’ wordt ‘complimenteren’ en nog zoveel meer?
Hoort communicatie dan zo te verlopen? Neen. Je stemt je communicatie af op wat je bereiken wilt. Voor jezelf en bij de ander. Werkt het niet, doe het dan anders.

‘Ik kan het wel’, zegt ze, ‘dit werkt’. Wat anders kan ik doen dan haar te vergeven? Ook ik had ooit te leren dat doen de sleutel is tot weten.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST – kies je leven leef je keuze.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.