Categorie archief: Zelf-Leiderschap

Heb jij ze ook, die redenen waarom het nu loopt zoals het loopt?

Waarom je zus of zo doet? Waarom het niet anders kan?

Want je ouders…
Gezien je altijd verteld werd dat…
Door wat je aangedaan werd …
Vermits je ooit ervaren hebt dat…
Je nooit geleerd werd om…

Het is zinloos te wijzen naar feiten die je niet veranderen kunt. Tenzij het je goed uitkomt omdat je zo niet hoeft te veranderen! Een straffe uitspraak? Wel, voor mij was het lang een goed excuus om te blijven hangen in ongelukkig zijn. Die slachtofferrol ging me goed af. Ik kreeg er aandacht door, medeleven en hoefde vooral niet in beweging te komen. U I T E R A A R D deed ik dat niet bewust! Ik wist niet beter, was toen blind voor mijn gedrag. In de spiegel kijken, was geen leuke ervaring! Ik voelde schaamte en was tegelijk heel boos en afwijzend naar mezelf: dat ik ongelukkig was, was mijn schuld! Ik kwam van het ene uiterste in het andere terecht. Dat was in 2001, het begin van mijn pad van lijden naar leiden.

Er komt inderdaad een moment waarop je niet langer kunt wijzen naar het verleden, hoe tekenend dat verleden ook is!
‘Inzicht geeft uitzicht’, zegt men. Klopt voor mij!

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Ps : Meer weten over mijn pad: blog.uptozest.be/onvergeeflijk/

Pss: Zin om werk te maken van jouw toekomst, bel voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek: +32 476 019 577

Dit is mijn waarheid

“Samen, maken we er een mooie wereld van”

is een leugen, en,
geld is het enige dat ons gelukkig maakt

haat en hebzucht zullen overwinnen
daarom wil ik niet meer geloven dat

de wereld kan veranderen
tegen mijn kinderen zeg ik:

jullie zijn niet het belangrijkste in mijn leven
en tegen mijn werkgever zeg ik:
ik kies mijn prioriteiten zorgvuldig

werk
is belangrijker dan
familie
geloof me
er was een tijd dat families bij elkaar bleven

maar dit zal niet zo zijn in mijn leven
dit is een wegwerpmaatschappij
experts vertellen mij

dat het niet anders kan
alleen de rijken en sterken zullen overleven
er kan niet langer gezegd worden dat

mijn medemens en ik iets om elkaar en deze wereld geven
het is volkomen duidelijk dat

mijn generatie apathisch is en hun ogen sluit voor alle problemen
het is dom om te geloven dat

ieder individu kan helpen en zo het verschil maken

dit is de waarheid tenzij wij ervoor kiezen dit allemaal om te draaien…

(lees nu van onder naar boven…).

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: het is dezelfde wereld. Hoe wil jij er in staan?

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Wat mensen ‘echo’ noemen, is in feite het leven.

Vader en zoon wandelen in het bos. Plotseling struikelt de jongen. Hij heeft pijn en roept hij: ‘Aaaaaaaa’. Wanneer een stem vanuit de bergen ‘Aaaaaaaa’ roept, is hij verbaasd. Nieuwsgierig roept hij: ‘Wie ben jij?’ en krijgt als antwoord: ‘Wie ben jij?’. De jongen wordt boos en roept: ‘Je bent een lafaard’. De stem antwoordt: ‘Je bent een lafaard’.

Vragend kijkt de jongen zijn vader aan.
‘Zoon, let op’, zegt de vader en roept: ‘Ik bewonder jou’. De stem antwoordt: ‘Ik bewonder jou’.Vader: ‘Jij bent prachtig’ en de stem: ‘Jij bent prachtig’. De jongen is verbaasd, maar begrijpt het nog steeds niet.

Daarop legt de vader uit: ‘De mensen noemen dit echo, maar in feite is dit het leven. Het leven geeft je altijd terug wat jij er zelf in brengt. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid!’

Het verhaal doet me denken aan het citaat ‘be the change you want to see in the world’. En ja, het klopt dat je terugkrijgt wat je zelf zaait. Misschien niet op de plek waar je hebt gezaaid maar dingen komen op de één of andere manier toch wel naar je terug. Althans zo is mijn ervaring. Hoe zit dat bij jou?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!

Moet je weten wat je wilt in het leven?

‘Ik heb geen plan, doel of missie in het leven. Op mijn werk lijkt iedereen er wel één te hebben. Ik sta daar allemaal niet bij stil maar vraag me nu af of dat wel normaal is.’

Het doet me denken aan een andere uitspraak eerder deze maand : ‘Ik word bijna 5O en ik weet nog steeds niet wat ik ‘later als ik groot ben’, worden wil.’

‘Dat is toch raar, niet?’, vroegen ze me beide.

Sommige mensen weten inderdaad duidelijk waar ze naartoe willen. De ene maakt daar een concreet, gedetailleerd plan voor en de ander weet al doende wat de volgende stap is. Er zijn ook mensen die geen idee hebben waar ze naartoe willen. Sommigen gaan mee met de flow. Anderen geloven dat niets toeval is en vertrouwen er op dat het pad dat zich voor hen ontvouwt het pad is dat zij te volgen hebben. Daarnaast heb je mensen die nergens bij stil staan en zich ook geen vragen stellen. En zo zijn er nog veel andere varianten en variaties.

Ik beantwoord de vraag met: ‘Heb je er last van? Ervaar je het als een probleem?’

Voor de eerste persoon bleek het antwoord na ons gesprek ‘neen’ te zijn. Hij gebruikt zijn gevoel als kompas: voelt het goed dan volgt hij dat pad. Voelt het niet goed, dan wijzigt hij zijn koers. Zowel privé als professioneel werkt dat voor hem.

Voor de tweede persoon was het antwoord ‘ja, ik heb er last van.’ De aap kwam later uit de mouw: hij leeft al bijna 50 jaar het leven dat hij gelooft dat anderen van hem verwachten. Hij durft niet naar binnen te kijken. Een paar vragen later komt het besef dat het ‘niet weten’ dat hij nu als een probleem ervaart hem eigenlijk een belangrijk voordeel geeft : het zorgt ervoor dat de situatie niet verandert. Waarom dat zo belangrijk is? Het antwoord is simpel: de veronderstellingen die hij maakt bij ‘veranderen’ zijn gekoppeld aan een pijn die groter is dan het lijden dat hij nu ervaart: de pijn van te ontgoochelen, de pijn van niet goed genoeg te zijn, de angst van verlaten te worden, niet graag meer gezien te worden, gezichtsverlies lijden, enzovoort. Elk voordeel aan verandering die hij met veel moeite over zijn lippen krijgt, weegt in zijn ogen niet op tegen de risico’s. Niet weten was tot nog toe een onbewuste veiligheidsstrategie.

Ik vraag of het probleem nog een probleem voor hem is en zijn antwoord luidt ‘neen, dit inzicht geeft me rust. Ik wil op dit moment niets veranderen’.

Misschien komt dat nog als de pijn van ‘geleefd worden’ groter wordt en het verlangen om zijn eigen leven te leiden groeit. Misschien komt het nooit. Deze keer maakt hij een bewuste keuze om het zo te laten. Inzicht geeft uitzicht.

Nu, om de vraag toch te beantwoorden: wat mij betreft is er niets raar noch abnormaal aan het hebben of niet hebben van een doel, missie en/of plan: elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is.

Met hartelijke groeten,

Carine

Ps: zit jij ook ergens mee in de knoop? Mail naar carine@uptozest.be voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

(On)vergeeflijk

Zichtbaarheid. Dat is het woord dat ik eerder dit jaar op LinkedIn deelde als mijn ‘ondernemerswoord’ voor 2018. En dus toon ik mezelf. Een stuk van mijn pad van lijderschap naar leiderschap. Wat volgt is geen pleidooi voor vergeving dan wel dat je zelf invloed hebt op hoe je door het leven gaat. Het gaat mij niet om het delen van deze gebeurtenissen als wel hoe ik door zelfreflectie, inzichten en het doorbreken van patronen een ander leven ging leiden. Dat je invloed hebt op je geluk en op je leven, daar gaat het mij om.

28 september 2017 reageerde ik in de besloten Facebook groep van de Wonderwijven op een artikel dat in de media verschenen was rond het boek van Greet op de Beeck. Ik was het met haar eens: laten we stoppen met zwijgen, zwijgen over misbruik.
Hoe groot of hoe klein het grensoverschrijdend gedrag ook is : het laat sporen na.
Een hele namiddag lang had ik zitten tobben of ik wel zou vertellen wat op mijn lippen lag.  Ik nam mijn moed bijeen, schreef en drukte op de knop… Het was een paar dagen later dat ik werd gevraagd of ik dit verhaal wou delen in het groeiboek dat ze aan het schrijven waren. Opnieuw twijfel en veel emotie.   Al jaren spoorden mijn vrienden mij aan om te delen en te ondernemen vanuit mijn expertise, ook de reden waarom ik met  ZEST gestart was : hen deelgenoot maken van de kennis en handvatten die mij geholpen hebben. De kennis aanreiken, de strubbelingen, de angsten, de worstelingen en de uiteindelijke successen en overwinningen. Waarom ik dat niet deed? Simpel, omdat ik zelf nog worstel met een aantal wonden uit dat verleden dus, wie ben ik om anderen dan te begeleiden? Hoe vaak kreeg ik dan niet de vraag of  de arts nooit ziek wordt en iedereen kan genezen, de seksuoloog altijd een orgasme heeft en een geweldige vrijpartij, de relatietherapeut nooit strubbelingen kent in zijn/haar relatie…
En dus besloot ik ‘ja’ te zeggen tegen de publicatie van een stuk van mijn levensverhaal:

No fucking way! Echt waar niet. Nooit ofte nimmer. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om hem dit te vergeven. Het was 2006. De dag herinner ik me niet meer, het moment is glashelder. Ik reed op de snelweg richting Amersfoort en hoorde op de radio Hurt van Christina Aguilera. Op dat moment kwam ze in me op, de gedachte: “Vergeef hem.”

Wááát! Hoe kon ik zoiets denken? Ik was vies van mezelf. WAAR KWAM DEZE GEDACHTE VERDOMME VANDAAN?!? Ik sprak mijn kinesiologe ero ver aan. Ze nodigde me uit om te onderzoeken waarom de gedachte aan me bleef kleven als de penetrante geur van een stinkdier. In gedachten maakte ik terug de reis langsheen cruciale keerpunten in mijn leven. Momenten van vallen, breken, opstaan en groeien.

2001. Het werd pikdonker. Ik ging onderuit door een relatiebreuk. Een breuk waarin ik de bevestiging zag dat ik het niet waard was om van te houden. Op dat moment voelde het anders, maar nu weet ik dat ik niet dood wilde. Ik wou alleen maar dat de pijn ophield, het lijden, de vicieuze cirkel waarin ik rondliep. Er niet meer zijn, leek op dat moment de enige manier om alles te doen stoppen. Ik werd tien maanden opgenomen in dagtherapie en kreeg een label opgeplakt. De puzzel viel op zijn plaats. Error 404-pagina’s in mijn programmatie? Onverwerkte en verdrongen trauma’s? Strategieën van mijn brein om hiermee om te gaan? Wat een opluchting – het lag niet aan mij. Maar goed, daar zat ik dan, in een ruimte met mensen die net als ik in de knoop lagen. Ik durfde het eerst niet te vertellen. Er waren zoveel ergere dingen in de wereld. Dus relativeerde ik alles, uit angst uitgelachen te worden. Terwijl ik eigenlijk wel besefte dat veel van wat er ‘fout’ liep verband hield met de gebeurtenissen uit mijn jeugd: mijn lage zelfbeeld, mijn controledrang, mijn relatie met mannen, het verwerpen van lustgevoelens, mijn drang naar goedkeuring en bevestiging, mijn afkeer voor alcohol, de leegte binnenin, …. Zeventien jaar eerder, op mijn veertiende, had ik al eens een poging gedaan om de situatie aan te kaarten bij mijn ouders. De feiten hadden zich al drie jaar niet meer voorgedaan, en mijn vader ontkende het misbruik glashard. Mijn moeder zei dat ze me geloofde, maar dat ik het eerder had moeten vertellen. Dat het nu te laat was. Ik kon niet vatten dat hij zomaar vrijuit ging. Vooral niet toen later bleek dat ik niet de enige was geweest. Dat mijn tante, die elf was toen mijn vader in het plaatje verscheen, ooit tegen haar moeder (mijn oma) had verteld wat hij bij haar had uitgespookt. En dat de reactie was: “Zeg maar niets tegen je zus, anders maak je hun huwelijk kapot.”  Mijn ouders wilde ik tijdens mijn opname niet zien. Ik was al terug aan het werk toen ik het aandurfde hen uit te nodigen voor een sessie bij de psychiater. Het gesprek was als zout in mijn wonde. Pas maanden later kwam pas het besef. Er was maar één iemand die verandering in de vastgelopen situatie kon brengen: ikzelf. Ik was jarenlang bezig geweest met wijzen naar daders en feiten, wat ze met mij gedaan hadden én deden. Plots besefte ik dat er met die feiten en daders intussen niet veel was gebeurd, maar met mij wel … Ik was verzuurd en verkild, voelde me verstikt en opgevreten door pijn, verdriet, haat en wraakzucht. Trapte telkens weer in dezelfde valkuilen, botste tegen dezelfde muren, zag relaties keer op keer stuklopen. Ik was doodongelukkig. Op dat moment werd ik me er acuut van bewust dat ik met alle negatieve gevoelens en de impact ervan op mijn leven niet verder wou. Hetzelfde gedrag blijven herhalen, maar toch een ander resultaat verwachten, is krankzinnig. Dat betekende dat ik een ander gedrag moest beginnen stellen. Het eerste waar ik na mijn ontslag uit het ziekenhuis mee aan de slag ging, was het ‘label’ dat mij opgeplakt was, want zo wou ik niet zijn! Als ik wou loslaten, moest ik ook nu weer iets veranderen. Ik besloot de gedachte om hem te vergeven dan maar met beide handen vast te pakken. Ik nam de tijd om me bewust te worden van wat me tegenhield om het proces aan te gaan. Maakte contact met het stuk dat ik liever verborgen hield: mijn wraakzucht, geboren uit mijn gevoel dat het niet eerlijk was dat hij niet ‘gestraft’ werd. Het blad niet omdraaien, was mijn straf voor hem. Tot het eindelijk tot me doordrong dat ik hiermee vooral mezelf strafte. En dat het blad omdraaien niet betekende dat ik ook de feiten van tafel veegde. De feiten bleven de feiten. Maar ik leerde inzien dat ik kon veranderen hoe ik ernaar keek, dat ik het verhaal dat ik mezelf vertelde aan de kaak kon stellen, en de verantwoordelijkheid voor het gedrag dat ik sindsdien stelde terug in handen kon nemen. Mijn focus verschoof naar hoe ik door het leven wilde gaan en wie ik wilde zijn. Getekend door een ander en omstandigheden of mezelf vorm geven? Ik koos voor het laatste. Verre van fijn, maar wat een eye-opener!  Het volstond niet om in mijn hoofd allerlei beelden en gedachten te veranderen. Ik moest ook aan de slag met wat er in mijn lijf opgestapeld zat, dus besloot ik alle opgekropte emoties op te kuisen. Ik kieperde mijn emmertje uit door te praten, te schrijven en te huilen. Drukte mezelf uit in tekeningen, kleiwerken en andere creaties, reageerde me fysiek af in sport, en kwam tot rust in de natuur. Ik probeerde de feiten en de daders in een breder perspectief te zetten. Mijn vader was niet enkel een dader, hij was ook degene die er voor me was, met me speelde, naar me luisterde en me naar school bracht. Ik nodigde hem uit om te gaan eten en over zijn leven te vertellen. Over de Joodse vrouw met wie hij trouwde om haar te redden. Het verraad van een buurvrouw dat maakte dat hij door de Gestapo uit bed werd gezet en gefolterd. Over het zusje dat stierf toen hij klein was, het vertrek van zijn vader en de verbittering van zijn moeder. Over zijn liefde voor muziek en poëzie. Het veranderde niets aan zijn daden. Maar zorgde er wél voor dat ik er ook goede daden naast kon plaatsen. Dat ik niet enkel die daden meer zag, maar ook de mens erachter. Een mens die net als ik dingen had meegemaakt. Ook met mijn moeder had ik gesprekken. Ik hoorde hoe zij haar eigen moeder op vierjarige leeftijd vertelde over de man in de straat die haar snoepjes gaf en in haar onderbroek zat. Dat ze als antwoord kreeg dat ze gewoon van hem weg moest blijven.  Weet je wat grappig is? Dat we onszelf afrekenen op onze intenties, maar anderen op hun gedrag. De intentie van mijn vader was niet om mij te misbruiken, te kwetsen of mij levenslang te tekenen. Hetzelfde geldt voor mijn moeder. Ze dacht dat haar reactie op dat moment de beste was. Ook zij had niet de intentie om mij kwaad te doen. Onvrijwillige doodslag of vrijwillige doodslag heeft tweemaal de dood tot gevolg. Net zoals in de rechtspraak koos ik ervoor om intentie toe te voegen bij het beoordelen van hun daden en de feiten. Het verhaal dat ik mezelf vertel, klinkt hierdoor anders. Trouwens, ook ik heb in mijn leven dingen gedaan en gezegd met onbedoelde effecten en resultaten. Jij niet? Wanneer ik wist dat ik er klaar voor was? Toen de lading verdween, alles neutraler werd, en er een eind kwam aan mijn kort lontje in de omgang met mijn ouders. Toen er terug warmte ontstond. Omdat ik ervoor koos. Omdat dat is hoe ik in dit leven wil staan. Met een groot hart.

2007. Op zijn verjaardag, en ook de mijne, gaf ik hem het doosje. Hij zat aan de keukentafel, ik aan de overkant. Hij was op zijn hoede omdat hij al ontelbare uitingen van pijn, haat, frustratie, machteloosheid, verdriet en woede over zich heen gekregen had. In klanken en letters, oren die niet hoorden en ogen die niet zagen. In een hart dat niet voelde. Dacht ik.
Hij nam het doosje met trillende handen aan en opende het. Een dichtgevouwen stukje papier, niet eens met de hand geschreven. Met de boodschap dat vergeten niet mogelijk was. Dat het de pijn niet kon wegnemen. Maar dat ik wel kon vergeven. En het blad kon omslaan. Ik zag hoe zijn ogen zich vulden met tranen. “Dankjewel,” zei hij meermaals. Het was te gek voor woorden, maar ik vatte zijn handen en voelde zijn pijn. De pijn van verworpenheid en onbegrip. De pijn van het besef. Waar elke cel van mijn lijf zich bij de kleinste vorm van fysiek contact met hem had gevuld met verachting en haat, waar ik deze man het liefst van al onderworpen had aan één van mijn ingebeelde wraakscènes, heerste nu een immens gevoel van – ik kan het maar moeilijk omschrijven – goedheid? Het klinkt raar, maar ik had het gevoel dat mijn hart immens groot was en alles oversteeg.

Eerder dit jaar hoorde ik acteur, schrijver en regisseur Peter De Graef in een interview op Canvas zeggen: “Ben je verantwoordelijk voor je geluk? Dat weet ik niet. Ik weet wél dat je het kunt beïnvloeden.” Van waar ik nu sta kan ik alleen maar beamen dat je invloed hebt. Dat je in het leven de keuze hebt om onder omstandigheden en gebeurtenissen gebukt te gaan of er anders mee om te leren gaan. Een manier van denken en voelen te vinden die prettiger is, leefbaarder, minder pijnlijk.  Vandaag kan ik mijn vader vast pakken en zeggen: “Ik zie u graag.” Hij antwoordt dan met: “Ik weet het. Je hebt mij vergeven wat onvergeeflijk is.”
Met tranen in zijn ogen, telkens weer.

Uit ‘Kwetsbaar Krachtig’, p.97 – uitgegeven door WonderSchrijverij.
Met dank aan Marijke Fonteyn, Birgit Krols en Lynn Formesyn om me de kracht te geven kwetsbaar te durven zijn.

Ps: dit is geen pleidooi om welke gebeurtenis in je leven ook te vergeven! Dan wel dat het mogelijk is om anders in het leven te staan.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Trouw zijn aan jezelf…hoe doe je dat?

Begin februari ging ik naar een concert van Jasper Steverlinck. Hij vertelde dat hij een behoorlijke som geïnvesteerd had in het maken van een album met de producer van Ed Sheeran.  Eenmaal thuis voelde hij dat het album wrong. Het voelde niet oké en hij herschreef het.

In december weigerde Anna Muzychuck, een Oekraïense schaakkampioene, principieel mee te doen aan een kampioenschap in Saoedi-Arabië. “Ik ga twee wereldtitels verliezen”, zegt ze in een boodschap op Facebook, “omdat ik andermans regels niet ga volgen, omdat ik geen Abaya (bedekkende kledij nvdr.) wil dragen, omdat ik niet enkel verplicht vergezeld (door een man nvdr.) naar buiten wil gaan, kortom omdat ik me niet een tweederangs wezen wil voelen”.

Een eerste voorwaarde om trouw te zijn aan jezelf, is te weten waar je trouw aan wilt zijn. Logisch? De meesten onder ons weten wat ze belangrijk vinden. Alleen stopt het vaak daar.

– maak een lijst op van wat je belangrijk vindt, wat je waarden zijn
– zet dat lijstje in volgorde van belangrijkheid: de eerste vijf à zeven in je top zijn wellicht jouw fundamentele waarden. Kernwaarden noemt men ze ook wel eens: als die overschreden worden dan doet dat iets me je.
– voor elk van die kernwaarden: wanneer wordt deze voldaan, wanneer wordt deze overschreden. Breng jouw criteria en normen in kaart voor deze waarden.

Dit is iets dat niet enkel nuttig is om trouw te blijven aan jezelf. Het geeft je ook inzicht in waar je allergisch voor bent. Denk maar eens aan momenten waar je behoorlijk geïrriteerd was. Of uit je dak ging!

Het geeft ook diepgang in je communicatie. Als je niet kunt aangeven wat je precies nodig hebt en hoe, dan gaat de ander het invullen naar zijn criteria en normen. Ik herinner me een conflict met mijn partner waarbij we het beide hadden over betrokkenheid. Bleek dat we beide andere invullingen hadden. Niet verwonderlijk dat we beide gefrustreerd en kwaad reageerden. Hij omdat hij vond dat hij wel betrokken was, ik omdat ik vond dat hij niet betrokken was. Tot de aap uit de mouw kwam: zijn ‘checklist’ was de mijne niet…. We zaten niet op dezelfde golflengte!

Trouw zijn aan jezelf begint met inzicht in jezelf. Zodat je de keuzes kunt maken waar je achter staat, je je goed bij voelt. Als mens, als ondernemer…of in welke andere rol ook.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ps: lastig om te doen? Dit is het soort oefeningen dat aan bod kan komen tijdens een loopbaantraject, afhankelijk van je vraag. Meer weten? Kom langs voor een vrijblijvend gesprek. Bel op 0476 019 577 voor een afspraak

 

Hoe goed ken jij je grenzen?

Vorige week stond ik met een collega in de rij aan te schuiven. Een man kwam naar ons toe. Hij begroette mijn collega met een kus op de wang en draaide zich naar mij toe om hetzelfde te doen. Ik voelde dat ik aarzelde. Het voorval bracht me aan het denken. De reden dat ik aarzelde had te maken met het feit dat ik eigenlijk niet goed wist of ik dit wilde : vind ik het oké dat mensen – man of vrouw – die ik niet ken of onvoldoende ken me meteen al begroeten met een kus? Tot op dat moment had ik daar nooit bij stil gestaan! We doen zoveel uit gewoonte, uit ‘meedoen met’ en plots was daar het besef: wat is mijn gevoel hierbij, mijn mening, mijn standpunt?

Twijfel maakt dat we ons twijfelend gedragen. In dat ene moment maken we dan uiteindelijk een keuze. Een keuze die niet altijd de gewenste keuze is, blijkt achteraf.

Maar wat doe je dan als je niet gekust wilt worden?
Gewoon je hand uitsteken, meteen.
Al dan niet met een vleugje humor erbij: ‘dat je niet zo’n kusser bent’.
Of lekker eerlijk rechtuit : ik vind kussen niet zo prettig, kussen zijn voorbehouden voor mijn lief, … of wat dan ook.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ps: is grenzen in kaart brengen of grenzen stellen lastig om te doen? Kom langs voor een vrijblijvend gesprek en ontdek wat een coachingtraject voor je kan doen. Bel op 0476 019 577 voor jouw afspraak.

#GrenzenStellen #EerlijkRechtuit #VleugjeHumor #Zelfkennis

 

Dus jij werkt omdat je moet en niet omdat je wilt?

Lees ik in Het Nieuwsblad: www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20170706_02960966

Nu, wellicht heb jij ook al wel eens gelezen of gehoord: ‘jij, jij alleen bent verantwoordelijk voor je succes, je geluk’. Maar is dat zo?

Wat ik weet, is dat jij daar invloed op hebt: jouw reacties, de betekenis die je aan gebeurtenissen geeft, wat je belangrijk vindt, hoe je ergens over denkt, wat je zegt of net niet zegt, hoe je iets doet, HET WERK WAARVOOR JE KIEST, enzovoort. Hier heeft maar één persoon invloed op : jij. Toch?

Nog niet bij stil gestaan? Confronterend? Teveel gedoe? Of wist je dit al. Dit vraagt wel moed! Het is makkelijker te wijzen naar een ander en naar omstandigheden : werken omdat het moet, niet omdat ik wil! Maar hoe zalig is het om zelf invloed te hebben? Uiteindelijk heb jij wel je handtekening onder dat contract gezet. Los van willen of moeten. Of niet?

Als het dan toch van te ‘moeten’ is, zou het dan niet fijner zijn te onderzoeken hoe jij – wie anders? – dat ‘moeten’ aangenamer kan maken? Sta eens stil bij:

  •  Wat in deze job geeft me wèl plezier, wel energie? Kan ik daar meer van doen?
  • Wat zou ik zelf anders kunnen aanpakken – wat ook praktisch haalbaar is – om mijn job aangenamer en leuker te maken?
  • Als wat in mijn job aanwezig zou zijn of er net niet meer bij zou zijn, zou het niet ‘moeten’ dan wel ‘willen’ zijn? Heb ik daar invloed op? Wat als ik hierover in dialoog zou gaan met mijn baas, de personeelsdienst,… Wie niet vraagt niet wint, juist?
  • Waar ben ik goed in en minder goed, hoe kan ik dit nog beter benutten? Als je collega’s hebt, kijk of je taken kunt uitwisselen zodat iedereen meer doet van waar hij/zij goed in is en energie van krijgt. Doe aan talentbeheer en job crafting. Ook hier : stomme heren kan men niet dienen. Durf initiatief te nemen en in dialoog te gaan : win-win voor jou én het bedrijf!
    Ben je niet actief in dienstverband: wat kun je outsourcen? Welke samenwerkingsverbanden kun je aangaan? Met wie kun je complementair zijn?
  • Wat helpt mij los van mijn job om gemotiveerder en met meer goesting te gaan werken : een hobby waar ik mijn ding in kwijt kan, deeltijds gaan werken om de werkzekerheid bijvoorbeeld te behouden en deeltijds of in bijberoep iets starten dat ik ‘wil’ doen, …
  • Elk nadeel heeft ook zijn voordeel, en omgekeerd! Wat zijn de voordelen van mijn job? Bijvoorbeeld het feit dat ik ’s ochtends door de bossen naar dat werk kan fietsen, dankbaar zijn voor de flexibele uren van mijn job waardoor ik meer tijd heb voor mezelf, mijn gezin, de kinderen, die leuke hobby,… Met andere woorden : hoe kan ik nog naar mijn job kijken waardoor ze al minder een opgave is?

Er is veel dat jij kunt doen…als je dat wilt. Invloed heb je wanneer je niet bij de pakken blijft zitten en de teugels in handen neemt.

Heb je graag iemand die jou helpt om jouw loopbaan een boost te geven?
Met de loopbaancheques van de VDAB heb je voor 80 EUR 8 uur coaching! Dit geldt ook voor zelfstandigen.
Lees hier hoe dit in zijn werking gaat : www.vdab.be/loopbaanbegeleiding/hoe

Klaar voor ? Op de site van de VDAB vind je een loopbaanbegeleider in je buurt. Ga je graag met mij op pad :bel 0476 019 577 of mail naar info@uptozest.be voor een gratis telefonisch kennismakingsgesprek

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

 

Ongelukkig: eigen schuld, dikke bult?

Is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?
Net als Peter De Graef – zie verder -ben ik het er helemaal mee eens dat je daar invloed op hebt, op je geluk.

Hoezo?
Jouw reacties, de betekenis die je aan gebeurtenissen geeft, wat je belangrijk vindt, hoe je ergens over denkt, wat je zegt of net niet zegt, hoe je iets doet, enzovoort. Hier heeft maar één persoon invloed op : jij. Wie anders?

Een simpel voorbeeld als het gaat over wat en hoe we iets vragen:

‘Zou je alsjeblieft de deur willen sluiten, ik heb het wat koud?’
Of
‘Zeg uilskuiken, deuren zijn er om gesloten te worden of zijn uw handen even dom als uwe kop misschien, dat je geen deuren kunt sluiten!’

Ik weet zeker dat je meer vrienden maakt met de eerste zin dan met de tweede…. De kwaliteit van je relaties kun je dus al behoorlijk beïnvloeden met de manier waarop je met mensen omgaat.

Jouw gedachten. Nog zoiets waar je invloed op hebt.
Stel dat iemand die je goed kent jou voorbij loopt zonder je te begroeten dan zou je kunnen denken:

  • Oei, is die kwaad op mij?
  • Tof, die doet gewoon dat die mij niet ziet !
  • Amai, die is zeker gehaast’
  • ….

In het eerste geval zou ik me slecht kunnen voelen omdat ik geloof dat ik iets fout heb gedaan en de rest van de dag piekeren over wat dit wel zou kunnen zijn.
In het tweede geval zou ik me boos kunnen voelen want die heeft me gewoon straal genegeerd! In het derde geval zou ik misschien niets voelen en het na twee minuten al vergeten zijn.

De betekenis die we aan feiten geven, maakt dus een groot verschil in hoe we ons bij die feiten voelen. De feiten de feiten laten – ze liep me voorbij zonder me te begroeten – geeft mij persoonlijk heel veel rust in mijn hoofd.

Inzicht krijgen in mijn denkpatronen, -strategieën en zo ontdekken dat ik mijn gedrag kan kiezen en dus ook anders in de wereld kan staan, was een keerpunt in mijn leven. ‘Ben je nu een gelukkiger mens?’, vroeg iemand me recent op een feestje. ‘O jaaaaaa!’.

Is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?
Ik weet in ieder geval dat jij en ik daar een rol in spelen en dat dit precies is waar ZEST voor staat : jou daar bewust van maken en jou te laten ontdekken hoe jij op jouw leven invloed kunt uitoefenen!  Als je dat wilt natuurlijk. Het is gemakkelijker te wijzen naar een ander. Of de omstandigheden. Of te zeggen ‘zo ben ik nu eenmaal’.

Bekijk hier het interview van Peter :
Peter De Graef: is het je eigen schuld wanneer je ongelukkig bent?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Jouw tijd: de vraag die jij jezelf wellicht nog niet gesteld hebt.

Tijd. Iedereen lijkt er te weinig van te hebben. Over tijdsbeheer valt er dan ook heel wat te lezen. Vooral over de ‘hoe’: hoe je tijd beheren, hoe prioriteiten stellen, enzovoort.
Vroeger stond ik niet stil bij ‘tijd’. Té druk om alles gedaan te krijgen, lijstjes af te werken, sociale verplichtingen na te komen,… en daar kwamen al die ‘hoe’ tips goed van pas.

Eén vraag had ik me echter nog nooit gesteld. Tot ik deze quote las: ‘het mooiste geschenk dat je iemand kunt geven is tijd want iemand (of iets) je tijd geven is een stukje van je leven geven dat je nooit nog terugkrijgt. Het tweede stuk van de zin kwam binnen. Ik vroeg me af: ‘aan wie of wat wil ik eigenlijk een stuk van mijn leven geven?’ Mezelf de vraag stellen hielp om de teugels van mijn leven terug in handen te nemen. Ik stel de vraag nog regelmatig om die teugels in handen te houden en niet in de valkuil te vallen van opnieuw geleefd te worden. Om bewust(er) keuzes te maken en prioriteiten te stellen. Zo plan ik regelmatig tijd in voor de mensen die ik graag zie. Om een kaartje te schrijven, te bellen, even binnen te springen of samen iets te doen. Zo ben ik gisteren met dochterlief Nathalie lekker en uitgebreid gaan ontbijten. Tijd besteden aan wat je graag doet, geeft energie en voldoening. Mij geeft het soms letterlijk vleugels: wat een productieve dag gisteren!

Tijd, dat is jouw leven! Voor de ene is er meer tijd dan voor de andere. De vijf meest genoemde zaken waar mensen spijt van hebben op hun sterfbed is dat ze : (1) niet het leven geleid hebben dat ze zelf wilden maar dat wat anderen van hun verwachtten, (2) té veel en té hard gewerkt hebben, (3) hun gevoelens niet geuit hebben, (4) niet contact zijn gebleven met hun vrienden en (5) wensten dat ze voor zichzelf meer geluk hadden gecreëerd.

Als jij op je sterfbed ligt waar wil je dan geen spijt over hebben?
Aan wie of wat geef jij dan vandaag een stukje van jouw leven, of net niet?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren