Categorie archief: Communicatie

Introvert = sociaal gehandicapt. Niet?

Zo’n asociaal type.
Die moeite heeft met communiceren.
Sociaal gehandicapt.

Straffe uitspraken zeg je?
Mee eens. Te meer dat ze komen van introverte mensen die hier aankloppen om aan hun communicatie of gedrag te werken.
Soms uit eigen beweging, soms op vraag van anderen.

‘Ik moet van mijn baas extraverter worden. Binnen 2 weken word ik opnieuw geëvalueerd.’ De moed zat in de schoenen, er was paniek en dat vernietigend gevoel van ‘ik ben niet oké’.

Er is niets mis met introvert, of extrovert!
Beide hebben hun krachten en valkuilen. Dat geldt voor de meeste zaken! Vanwaar dan de perceptie ‘asociaal’? Het idee dat men sociaal gehandicapt is?

– Omdat ze moeite hebben met smalltalk, geef hen maar diepgang.
– Alleen zijn vinden ze prettig, zo laden ze terug op. Mensen die energie krijgen van mensen en samen dingen doen, vinden dat raar tot asociaal.
– Persoonlijke zaken delen ze met wie ze een band hebben of vertrouwd mee zijn. Hierdoor worden ze soms ervaren als ‘gesloten’ en ‘gereserveerd’.
– Omdat ze eerst luisteren, observeren, de informatie laten bezinken om er over na te denken, reageren ze zelden ad hoc of ad rem. Daardoor komen ze soms passief, ongeïnteresseerd of traag over.

! Dit is maar een greep uit mogelijke kenmerken. In de meeste gevallen zal iemand met introverte energie deze eigenschappen herkennen, het zijn echter geen feiten. Onthoud ook dat – op een paar uitzonderingen na – iedereen eigenschappen heeft van zowel intro- als extrovert!

Deze youtube vat het mooi samen:
https://www.youtube.com/watch?v=6l2XN8NOfuU&feature=youtu.be

Ps: ja, het is gelukt in die twee weken. Wat tips en tricks waren zeker nuttig maar daar lag niet de doorbraak. Een paar hardnekkige en belemmerende overtuigingen aan de tand voelen, daar lag de sleutel!

Pss: loop je ook ergens op vast? Wees welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Het is complimentendag!

Hoe makkelijk ontvang jij complimenten?
Want jaaaaaaaa, het is vandaag complimentendag!

Een dag om elkaar er aan te herinneren hoe fijn en belangrijk het is om je waardering te tonen of uit te spreken.
Complimenteren gaat niet iedereen altijd even gemakkelijk af. Het belangrijkste is dat je compliment persoonlijk en oprecht is.

Op de site van beleven.org geven ze volgende tips mee:

1. Praat, schrijf of sms altijd in de ‘ik vorm’. Daarmee geef je aan dat het een persoonlijk compliment van jou aan de ander is. Voorbeeld: ‘Ik wil je graag even laten weten dat ik het heel bijzonder vind hoe jij…

2. Complimenteer iemand persoonlijk. Een algemeen compliment aan een groep is goed bedoeld, maar komt bij niemand persoonlijk aan.

3. Maak datgene wat je zo bijzonder vindt concreet. Dus niet ‘omdat je zo’n goede vriend/in bent’, maar leg uit wat het is dat deze persoon tot een goede vriend/in maakt. Voorbeeld: Ik vind het geweldig dat je altijd voor me klaarstaat als ik je nodig heb. Dat is voor mij echte vriendschap!

4. Doe het op een manier die bij jou past. Vind je het bijvoorbeeld moeilijk om het te zeggen; schrijf het dan op.

5. Doe het op een manier die bij de ander past. Vind iemand het leuk om in de belangstelling te staan; geeft het compliment dan waar anderen bij zijn. Heeft iemand daar juist een hekel aan; doe het dan onder vier ogen.

6. Overdrijf niet, want dan komt het onnatuurlijk over en kan het zelfs tegen je werken! En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Wat soms nog moeilijker is dan een compliment te geven, is het ontvangen van een compliment. Heel vaak simpelweg omdat we onszelf dat compliment niet waard vinden….

Hoe zit dat bij jou: hoe makkelijk ontvang jij complimenten en wat maakt dat het makkelijk of moeilijk gaat?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!.

Wat mensen ‘echo’ noemen, is in feite het leven.

Vader en zoon wandelen in het bos. Plotseling struikelt de jongen. Hij heeft pijn en roept hij: ‘Aaaaaaaa’. Wanneer een stem vanuit de bergen ‘Aaaaaaaa’ roept, is hij verbaasd. Nieuwsgierig roept hij: ‘Wie ben jij?’ en krijgt als antwoord: ‘Wie ben jij?’. De jongen wordt boos en roept: ‘Je bent een lafaard’. De stem antwoordt: ‘Je bent een lafaard’.

Vragend kijkt de jongen zijn vader aan.
‘Zoon, let op’, zegt de vader en roept: ‘Ik bewonder jou’. De stem antwoordt: ‘Ik bewonder jou’.Vader: ‘Jij bent prachtig’ en de stem: ‘Jij bent prachtig’. De jongen is verbaasd, maar begrijpt het nog steeds niet.

Daarop legt de vader uit: ‘De mensen noemen dit echo, maar in feite is dit het leven. Het leven geeft je altijd terug wat jij er zelf in brengt. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid!’

Het verhaal doet me denken aan het citaat ‘be the change you want to see in the world’. En ja, het klopt dat je terugkrijgt wat je zelf zaait. Misschien niet op de plek waar je hebt gezaaid maar dingen komen op de één of andere manier toch wel naar je terug. Althans zo is mijn ervaring. Hoe zit dat bij jou?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be

Nota: Alle gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen die in dit artikel geschetst worden, berusten op louter toeval!

Hoe goed ken jij je grenzen?

Vorige week stond ik met een collega in de rij aan te schuiven. Een man kwam naar ons toe. Hij begroette mijn collega met een kus op de wang en draaide zich naar mij toe om hetzelfde te doen. Ik voelde dat ik aarzelde. Het voorval bracht me aan het denken. De reden dat ik aarzelde had te maken met het feit dat ik eigenlijk niet goed wist of ik dit wilde : vind ik het oké dat mensen – man of vrouw – die ik niet ken of onvoldoende ken me meteen al begroeten met een kus? Tot op dat moment had ik daar nooit bij stil gestaan! We doen zoveel uit gewoonte, uit ‘meedoen met’ en plots was daar het besef: wat is mijn gevoel hierbij, mijn mening, mijn standpunt?

Twijfel maakt dat we ons twijfelend gedragen. In dat ene moment maken we dan uiteindelijk een keuze. Een keuze die niet altijd de gewenste keuze is, blijkt achteraf.

Maar wat doe je dan als je niet gekust wilt worden?
Gewoon je hand uitsteken, meteen.
Al dan niet met een vleugje humor erbij: ‘dat je niet zo’n kusser bent’.
Of lekker eerlijk rechtuit : ik vind kussen niet zo prettig, kussen zijn voorbehouden voor mijn lief, … of wat dan ook.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST jouw keuzes jouw leven nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ps: is grenzen in kaart brengen of grenzen stellen lastig om te doen? Kom langs voor een vrijblijvend gesprek en ontdek wat een coachingtraject voor je kan doen. Bel op 0476 019 577 voor jouw afspraak.

#GrenzenStellen #EerlijkRechtuit #VleugjeHumor #Zelfkennis

 

Effectiever communiceren: mag ik jouw nummer?

Drie weken geleden gaf ik voor het eerst training samen met een acteur.
Het onderwerp was gesprekstechnieken met als leerdoel effectiever te communiceren. Met andere woorden zo communiceren dat je je gewenste doel bereikt.

Ik weet zeker dat je zelf ooit al verrast werd door iemand zijn reactie op iets dat jij zei, of niet? Dat jouw boodschap soms anders bij de ander binnen komt dan hoe jij ze bedoelt.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat er over het onderwerp zo veel te vinden is.
Een ding is zeker, als je bij de ontvanger van je boodschap een bepaald effect wilt bereiken dan is het nodig om je communicatie af te stemmen op die ontvanger. Met andere woorden, het effect van je communicatie wordt bepaald door diegene die je boodschap ontvangt. Omdat we allemaal anders zijn, kan het effect bij persoon A anders zijn dan het effect bij persoon B.

Ik zie communicatievaardigheden, –technieken en –modellen niet als rigide structuren die je nauwgezet dient te volgen. Integendeel! Ze zijn bedoeld als één grote toolbox waarin je kunt rommelen en zoeken naar dat gereedschap waarmee jij bij de ander(en) het effect bereikt dat je voor ogen hebt. Er is dus geen ‘communicatietoverformule’… of toch wel: als iets werkt, doe er meer van. Als iets niet werkt, doe iets anders. Daar heb je die toolbox voor en vandaar de assistentie van de acteur in deze training: door herhaaldelijk in dezelfde situatie te stappen en te spelen met de aangereikte kennis, ervaar je hoe iets verandert. Soms door de toon van je stem te wijzigen, soms door de timing, soms door je lichaamshouding, soms door je woordkeuze, soms door iets niet te zeggen, soms door een vraag te stellen, soms door de ‘ik’ of de ‘wij’ te gebruiken, ….
In de rollenspellen experimenteren we met situaties die zich in het leven van elke dag voordoen.

‘Ja maar zo’n rollenspel is toch anders dan in het echt?’, zei iemand. Ja en neen. Als de acteur tegen jou begint te roepen, dan komt dat effectief binnen hoor! Je lichaam reageert vanuit zijn reptielenbrein instinctmatig: een onbewuste reactie. Uiteraard weet je bewuste brein dat het een rollenspel is en je veilig bent waardoor je wellicht (of ook niet) een lichtere adrenalinestoot krijgt en je reactie hierdoor kan verschillen. Toch komen onze neigingen en voorkeuren ook in een spel naar voor. Iemand die in het ‘echte’ leven competitief is ingesteld, is dat vaak ook bij een gezelschapsspel, ook hier gaat het om ‘winnen’. Waar het niet om gaat, is of we wel reageren zoals we het in het ‘echt’ zouden doen. Waar het om gaat, is om te ervaren:

  1. hoe je tijdens dit rollenspel communiceert: verbaal en non-verbaal
  2. wat het effect is bij deze ontvanger van je boodschap: welke reactie roept jouw boodschap bij die ander op (de gewenste of de ongewenste?)
  3. hoe de reactie van de ontvanger bij jou binnen komt, nu: wat roept dit bij jou op en hoe zou je je hier instinctmatig op reageren?

Met andere woorden, de interactie ervaren en bekijken hoe je die kunt beïnvloeden, bij de ander én bij jezelf. Door je bewust te worden van (1) en (3), kun je (1) en (3) beïnvloeden waardoor het effect bij (2) verandert.

Een voorbeeld? Situatie die een cursist wilt oefenen: ze werkt in een winkelketen waar taken volgens strikte procedures en timing uitgevoerd worden. Het team heeft achterstand in het werk. Ze wil een medewerker die steeds op tijd en volgens het boekje zijn werk doet, vragen om een extra taak uit te voeren. Het gewenste ‘effect’: een ‘ja’ én de uitvoering van de taak.

Het eerste rollenspel gaat als volgt. Ze spreek Jan, de medewerker, aan tijdens de pauze. Hij krijgt positieve feedback – een compliment – over zijn werk: hij weet de inhoud van de magazijnkarren binnen de strikt opgelegde timing in de winkelrekken te plaatsen. Dit is niet het geval bij zijn collega’s waardoor er achterstand is. Jan wordt dan gevraagd om extra magazijnkarren uit te laden. Waar Jan eerst blij is met het compliment – ‘ah, fijn te horen’ – vervolgt hij met een stil gemompel ‘leuk hoor ik ben de pineut omdat ik mijn werk goed doe’ en vertrekt om de bijkomende taak uit te voeren. Doel bereikt?

Wat blijkt: ‘Jan’, de acteur, vertelt dat hij zich afgestraft voelt waardoor het compliment niet langer oprecht klinkt. Het komt binnen als iets dat gegeven wordt zodat hij de taak zou uitvoeren. Hij stemt wel in met de opdracht maar met de niet uitgesproken gedachte ‘ik zal er in het vervolg wel voor zorgen dat ik er wat langer over doe’. Ook vond hij het niet prettig om tijdens de pauze te worden aangesproken. De reden waarom hij wel instemt doch zonder zijn gevoel te uiten, heeft te maken met de houding van de zender en hoe de boodschap werd verteld: de toon werd directief ervaren (korte zinnen – geen vragende toon – tussen de zinnen door werd geen ruimte gegeven voor een reactie – toonklank laag – lichaam naar voor gebogen, kin lichtjes omhoog, direct oogcontact en blijven aankijken – niet ingaan op zijn gemompel).
Het doel is bereikt. Wat zou het effect zijn op de lange termijn: op zijn functioneren, op de relatie met deze persoon, op het team, op de werksfeer? Wat niet uitgesproken is – het gevoel van te worden afgestraft – zal zich uiten in gedrag: ‘ik zal er in het vervolg wel voor zorgen dat ik er wat langer over doe’

Dezelfde situatie wordt een paar keer anders aangepakt. Er wordt geëxperimenteerd met lichaamshouding, er wordt gespeeld met stemvolume, de timing wordt aangepakt, woorden worden anders gerangschikt, stiltes worden toegelaten, met stemklank gevarieerd, … kennis wordt weten door te beleven. Alle non-verbale zaken vermelden gaat me te ver brengen, maar zo zag het er verbaal uit:

(Na de pauze van Jan.) ‘Verdorie, we gaan er vandaag niet geraken Jan. Kun jij het team helpen met een extra winkelkar uit te laden? ’ (met ondertoon – we zitten in de shit, ik heb je hulp nodig man!) Jan zegt ‘ja’. Nadat Jan de taak volbracht heeft, zegt ze : ‘Jan, ik zie dat jij er steeds in slaagt om die winkelkar binnen de opgelegde timing leeg te maken. Je werk is op tijd gedaan waardoor alle winkelkarren met de vrachtwagen mee kunnen. Dat is belangrijk voor (naam bedrijf). Ik ben heel blij met hoe jij je werk doet Jan. Ik vind het ook geweldig dat je daarnet geholpen hebt, dank je wel.’

Effect : doel bereikt en een compliment dat oprecht binnen komt

(Voor de pauze van Jan) ‘Ik ben heel blij met hoe jij je werk doet Jan. Jij weet die winkelkar precies zoals het hoort leeg te maken: binnen de timing, de kartonnen dozen geplooid zoals de procedure het voorschrijft. Knap! (stilte – laat compliment binnen komen). Ik zie dat sommige mensen dat nog lastig vinden. (stilte – Jan reageert, het is hem ook opgevallen). Ik wil jou vragen of je me wilt helpen? (er volgt een ‘ja, waarmee?). Na je pauze, zou je dan aan medewerker A kunnen tonen hoe jij dat doet en samen uitzoeken hoe zij het anders kan aanpakken? Kwestie van te leren van elkaar. Terwijl jij je pauze neemt, zal ik haar vertellen dat ik jou gevraagd heb met haar te delen hoe jij de dingen doet zodat ook zij er in slaagt die winkelkar op tijd klaar te hebben, zoals dat van ons verwacht wordt. Wat denk je Jan?’. Jan stemt toe.

Effect : doel bereikt, een compliment dat binnen komt en talent dat ingezet wordt om het team beter te maken.

‘Jan, kom even terug. Ik hoorde je iets mompelen en aan de frons tussen je ogen te zien, krijg ik de indruk dat je boos bent, klopt dit?’ MeningVisiePerceptie-Zest

Effect: Jan krijgt het signaal ‘ik doe er toe’ en er ontstaat dialoog.
Jammer genoeg blijven beide partijen in hun eigen standpunten en beleving hangen waardoor het een gesprek voor dovemansoren wordt dat richting conflict escaleert.
Wat gebeurt er? Juist, we houden vast aan ons eigen verhaal en zoeken ons gelijk. ‘Brengt dit je dichter bij je doel?’, vraag ik.   ‘Neen, net verder ervan’, antwoordt ze.

Het wordt één van de zaken die ze vandaag meenemen: we hebben elk ons verhaal. Vandaar dat er geen toverformule is voor communicatie. Wel vaardigheden, technieken en modellen om te luisteren naar verhalen, om af te stemmen op verhalen, om verhalen (beter) te begrijpen en de flexibiliteit om het eigen verhaal zo te vertellen dat de ander jouw verhaal ook begrijpt.

Rollenspellen hoeven niet ‘echt’ te zijn, hebben ze geleerd. Ze zijn zich bewust geworden van hun ‘neigingen’, van wat ze met hun stem, gezicht en lichaam (on)bewust uitdrukken, hoe de timing van een gesprek een verschil kan maken, hoe een gespreksstructuur je uit een conflict kan houden,…dat je zelf veel invloed hebt op de richting waarin een gesprek gaat en dat het gaat om flexibiliteit. Er is mijn inziens niet zoiets als dé communicatieformule. Behalve dan: vind het intern telefoonnummer van je gesprekspartner. Als je die te pakken hebt, krijg je verbinding.

Nota: elk van de genoemde situaties kan bij een andere ontvanger een andere reactie oproepen. Immers het effect van je communicatie wordt bepaald door diegene die je boodschap ontvangt!

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: wil je op de hoogte gehouden worden van trainingen en workshops die ZEST organiseert, schrijf je in voor de nieuwsbrief en mis geen enkele opportuniteit meer om te ontdekken hoe jij jezelf en anderen kunt beïnvloeden.

ZEST kies je leven leef je keuze
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

En dan zegt iemand ‘Dat is degoutant!’. Hoe ga jij met feedback om?

Vorige week overkwam mij iets hilarisch.
´Mevrouw. Mevrouuuuw’.
Ik draaide mij om.
‘Uwe col ligt verkeerd’ en hij wees naar de kraag van mijn jeansvestje die verdraaid zat onder de schouderriem van mijn handtas.
´Dat is degoutant!’, vervolgde hij.
OMG! Ik schoot meteen in actie en legde mijn kraag goed.
(pffffffewwww, stel je voor dat ik zo de rest van de voormiddag rondgelopen had!)
‘Zo, dat is opgelost’ zei hij en stapte de apotheek binnen.

Het voorval is een ludiek voorbeeld van feedback geven en ontvangen. Hoe zou jij er mee omgaan? Hoe kijk jij naar feedback? Zou je mij op mijn kraag attent gemaakt hebben?

Zelf kies ik om een aantal zaken te geloven die me helpen om constructief met feedback om te gaan en feedback te durven geven. Zo geloof ik dat de meeste mensen het goed bedoelen met feedback. Bovengenoemde mijnheer vindt dit ‘degoutant’. Dit is een feit. Zelf wil ik graag geloven dat hij wil voorkomen dat ik ‘degoutant’ rondloop. Dit is geen feit; dit is mijn interpretatie. Door deze overtuiging komt zijn feedback binnen als ‘een vriendelijk gebaar’.
Een strak geklede collega op weg naar een klant en waarvan het hemd van onder zijn kostuumvest uitwappert? Die spreek ik aan! De vrouw die het toilet verlaat met een rok die deels in haar nylonkous zit? Ik vertel het haar vriendelijk. Ik wil zelf graag aangesproken worden op de peterselie die tussen mijn tanden zit. Dank u, mijnheer, voor uw goede bedoelingen.

Ik geloof ook dat men ‘stomme heren niet kan dienen’. Het was een uitspraak van één van mijn vroegere leidinggevenden. Wat niet uitgesproken wordt, uit zich vaak in gedrag. Stel je voor dat ik met deze persoon in een vergadering zou zitten en hij niets zegt. Ik zou hem op zijn stoel horen schuifelen, misschien zou hij zuchten of gewoon plots opstaan en ergens gaan zitten om me niet meer te hoeven zien. Dit soort situaties gebeurt heeeeeel vaak en leidt niet zelden tot misverstanden. ‘Oei, die mag me niet’, zou ik kunnen denken. Of nog ‘wat heb ik misdaan?’. ‘Wat een ambetant manneke’ en nog veel meer scenario’s zouden mijn gedachten kunnen vullen. Door te delen, door deze feedback te geven, word ik gewezen op iets waar ik me niet bewust van was. Ik ben me nu bewust dat mijn kraag verdraaid zit en dat deze heer zich daar niet prettig bij voelt. Anderzijds heeft deze mijnheer er voor gezorgd dat zijn irritatie nu weg is: hij heeft zijn behoefte aangegeven – knap hoor! – en ik heb de kans gekregen om daar al dan niet iets mee te doen. Dank u, mijnheer want stomme heren kan men niet dienen.

Wat je niet weet, heet een blinde vlek. Waar je je niet bewust van bent, daar kun je ook niets aan veranderen. Pas nadat deze man me aangesproken had, zag ik dat mijn kraag onder mijn schouderriem verdraaid zat en kon ik het recht zetten. Onlangs maakte iemand me er op attent dat ik het woord ‘eigenlijk’ veelvuldig gebruik. Toen ik er op begon te letten, schoot ik in de lach. Wanneer ik iets uitleg, gebruik ik het woord om de twee à drie zinnen! Daar heb ik verandering in gebracht. Door het woordgebruik te verminderen, wordt mijn uitleg (eigenlijk) krachtiger en korter, en zo (eigenlijk) efficiënter. (zo klonk het bijna!)

Feedback hoeft niet meteen tot persoonlijke verandering te leiden. Soms gaat feedback over iets dat je anders gaat doen in een specifieke situatie. Stel je voor: je hebt op kantoor een radio staan. Je collega vraagt ‘kan het stiller alsjeblieft, ik kan me zo moeilijk concentreren?’, dan heb je de keuze om daar gevolg aan te geven of niet. Je kunt dan kiezen voor een win-win, als je dat wilt. Je zet de muziek wat zachter. Je hebt nog steeds muziek en je collega kan zich concentreren. Dat mijn kraag verdraaid zit, vind ik noch degoutant noch belangrijk. Althans niet als ik in mijn vrije tijd in de stad aan het kuieren ben. Ik ga er dan ook geen aandacht aan besteden bij mijn volgend stadsbezoek. Mijn kraag daarentegen op dat moment recht trekken, was voor mij een kleine moeite waar ik mijn medemens blij mee kon maken.

Feedback of commentaar? Wat is het voorval met de jas voor jou? Zo zei iemand me dat dit commentaar is. Op zich zijn dit gewoon woorden die iemand tegen jou zegt. Bij het doorvragen, bleek dat woorden die als negatief ervaren werden als ‘commentaar’ worden bestempeld en woorden die door betrokkene als positief ervaren werden ‘feedback’ benoemd worden. Voor mij is alles feedback, los van de beleving die ik erbij heb en los van het feit of die feedback iets over mij zegt of over die ander. Soms is feedback die ik als onprettig ervaar net zeer nuttig. Neem nu feedback over een onfrisse adem of een sterke lichaamsgeur. Best onprettig om te geven én te ontvangen maar wel feedback die een wereld van verschil kan maken voor alle partijen!Feedback_UpToZest

Wat ook het verschil maakt, is hoe iemand feedback geeft en hoe iemand feedback ontvangt. Daarom dit ludieke filmpje

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: Vind jij het moeilijk om feedback te geven en/of te ontvangen? Wil je daar verandering in brengen nu? Mail naar carine@uptozest.be voor een afspraak.

ZEST kies je leven leef je keuze nu
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Het basisrecept voor een goede communicatie.

Ken je ‘Transformer Man’ van Neil Young?, vroeg Tim*.
Neil Young, ja. Transformer Man, neen.
Wat ik te horen kreeg, leek in de verste verte niet op Neil Young.
‘Transformer Man’ kreeg dan ook veel kritiek. Neil vervormde zijn stem en maakte gebruik van elektronische instrumenten. Muziek die niet in lijn lag met wat fans van hem gewoon waren, lees verwachtten.  Of het een goed of slecht album is? Smaken verschillen.  Het album krijgt – althans voor mij – een hele andere lading als je het verhaal erachter kent: Neil kreeg in 1978 met zijn toenmalige vrouw Pegi Morton een kind: Ben. Ben werd geboren met een hersenverlamming en kon niet praten.  Neil hield zich intensief bezig met de therapieën die Ben onderging en zocht naar manieren om met hem te communiceren.  Met elektronische tonen slaagde hij er uiteindelijk in om met zijn zoon contact te maken.
Tim haalde dit lied aan omdat hij in de voorbije zes maanden met zijn dochter van elf geen ruzie meer had gehad.  Dankzij de inzichten, de nieuwe vaardigheden en de veranderingen die hij als mens in het voorbije jaar geïntegreerd had.  Door net als Neil op zoek te gaan naar wat werkt – en daar meer van te doen – en dat wat niet werkt anders aan te pakken.

Contact maken. Communiceren. Hoe moeilijk kan het zijn?
Behoorlijk moeilijk, gezien het aantal conflicten, bemiddelingen, boeken en opleidingen in de wereld.  Communiceren bestaat inderdaad uit een aantal vaardigheden die je verder kunt ontwikkelen. Je voorkeur en manier van communiceren worden aangestuurd door je persoonlijkheid, je opvattingen, wat je belangrijk vindt, eerdere ervaringen maar eveneens door je emoties op dat moment, de situatie, de personen met wie je communiceert, de rol of functie waar je je in bevindt, … Behoorlijk complex als je dit zo leest.

De basis voor een goede communicatie is contact maken. Wat hierna volgt is geen rocket science. Het zijn de dingen die we allemaal wel weten, maar te vaak vergeten.
Zoals het geven van onverdeelde aandacht. Naar andere mensen of dingen kijken, of in gedachten met andere zaken bezig zijn, is niet met je aandacht bij de ander zijn. Onverdeelde aandacht is oprecht interesse tonen. Het is je blik, je energie, je focus volledig op de ander richten. Het geeft een gevoel van belangrijk te zijn, interessant. Zet volgende keer je gsm op stil, doe de televisie uit, sla je laptop toe en leg je tablet elders.
Luister vervolgens. Luisteren heeft de intentie de ander te verstaan. Wat je hierbij kan helpen, is je te verplaatsen in de ander. Alsof je in een film stapt en het personage wordt, zoals acteurs doen.  Door in iemands huid te kruipen kun je letterlijk meevoelen en mee beleven. Vertrek steeds uit het denkkader en het perspectief van de ander, niet uit het jouwe!
Wanneer je je begrepen voelt, voel je je vaak ook veiliger waardoor diepgaandere gesprekken ontstaan. Die geven een gevoel van verbinding, van écht contact.
Als je dan in gesprek bent, zet je je ego opzij.  Zet je je eigen behoeften, wensen en meningen opzij.  Het is bewust de neiging onderdrukken om jezelf interessant voor te doen, je gelijk te halen en de ander op zijn ongelijk te wijzen.  Wanneer we dingen horen die indruisen tegen onze waarden en normen sluit het logisch deel in ons brein zich af en gaat in defensieve modus. Dit creëert afstand en is niet bevorderlijk als we net naar verbinding zoeken. Hetzelfde geldt voor het oordelen, doe het niet. Stel vragen, luister maar oordeel niet. Zelf ben ik nog niemand tegen gekomen die het prettig vindt bekritiseerd te worden.  Zeg eerder iets in de trant van: ‘Dat is boeiend. Zo heb ik daar nog niet naar gekeken. Hoe kom je hierbij?’
Wanneer je contact hebt, écht contact, dan voel je dat. Je ziet het ook.  Je gaat elkaar spiegelen, onbewust en ongemerkt. Dat zit in onze genen. Het lijkt wel of je elkaar na-aapt.  Wanneer verbinding tussen mensen ontstaat, kan er plots veel. We staan meer open voor elkaar. Er is meer bereidheid. Niet om alsmaar ja te knikken en het overal mee eens te zijn, maar om elkaar te vinden.

Elkaar vinden. Daar was het Neil Young om te doen.  Daar was het Tim om te doen.
Beide op zoek naar wat werkt en niet werkt.
Elkaar vinden, dat deden ze.

Met hartelijke groeten,
Carine

PS: je kunt Transformer man hier beluisteren: www.youtube.com/watch?v=om2Lt94Ltw4

* Om privacy redenen wordt een fictieve naam gebruikt.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.