Maandelijks archief: november 2015

Waarom je ongelukkig voelen je gelukkig maakt

Hoewel er mensen zijn die even groot zijn als ik, weet ik dat ik groot ben.
Omdat een kleiner aantal mensen groter is en een groter aantal kleiner is.
Dat zou ik niet kunnen weten als er geen verschil zou zijn, geen contrast.

Contrast dus. Tussen licht en donker bijvoorbeeld, tussen twee kleuren, tussen personen. Een hoog contrast betekent een groot verschil. Dag en nacht, zwart en wit zijn daar voorbeelden van. Een laag contrast geeft weinig verschil aan, vergelijkbaar met geel-tinten onderling.

Contrast is nodig en nuttig, maar toch wou ik soms dat ik ‘wist’ zonder dat contrast.
Dat ik zonder in mijn duim te snijden, zou beseffen hoe verdomd nuttig die duim is en hoe vaak ik die gebruik. Nu hij ingepakt is, kan ik niet eens het cijferslot van mijn iPhone ontgrendelen! Met duim is het leven een pak makkelijker, weet ik nu.
Contrast ligt ook in het besef van wat iemand voor je betekent als die persoon er niet meer is. Iemand die verhuist, een jaar lang een wereldreis maakt, een punt zet achter jullie relatie of sterft. De dood kan je soms pijnlijk wijzen op het contrast met hoe je letterlijk leeft, of het besef dat je figuurlijk leeft en binnenin zo goed als dood bent. Misschien omdat je tot nu toe het leven leidt dat je denkt dat anderen van je verwachten? Of dat de dood je plots herinnert hoe broos je leven is, er voor jou misschien geen morgen is en je daarom maar beter van vandaag de beste dag van je leven maakt? Zoals ontdekken dat wanneer je gaat lopen je je ontlaadt van stress en tot rust komt. Nu heb je twee weken niet gelopen en belt men best de ontmijningsdienst vooraleer men je aanspreekt omdat je zowaar op ontploffen staat.

Het lijkt dat we pas het prettige kunnen zien als er iets onprettig gebeurt, zou je bijna kunnen stellen. Ja toch? Contrast ontstaat als er verschil is. Zou het kunnen dat dit is omdat we het hier net goed hebben? In landen van armoede, oorlog, corruptie zal het contrast net het omgekeerde contrast tonen, niet? De terreuraanslagen van de laatste weken bijvoorbeeld brengen contraThankFullPeopleHappyst door het ervaren van leven in veiligheid en het beleven van leven in onveiligheid.
Contrast is nodig, alleen hoef je er niet op te wachten. Door bijvoorbeeld elke dag even stil te staan bij alles waar je dankbaar voor bent, word je je meer bewust van wat er wel is*. Het omgekeerde kan ook. Alleen, waar word jij gelukkiger van?

Met hartelijke groeten,
Carine

* tunnelvisie is niet het uitgangspunt. Je aandacht richten op wat er is is, sluit niet uit het gehele plaatje te zien. Voel jij je prettiger bij het omgekeerde, word jij daar gelukkig van dan is dat wat voor jou werkt, en het contrast tussen jou en mij.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Ontdek wat je lijf doet als jij niet luistert

Stel je voor dat je aan het rijden bent. Fiets, auto, brommer,…als het maar rijdt. Plots zie je vanaf de zijkant – zo net in de hoek van je rechteroog – iets tevoorschijn komen. In een reflex doe je een uitwijkmanoeuvre. Als dat achter de rug is en je bekomen bent van de schrik, ga je reflecteren: f**k wat was dat! Ons verstandelijk brein, ook wel neocortex genoemd, wordt buiten spel gezet omdat die veel te veel tijd nodig heeft om tot een goede reactie te komen.

Eigenlijk is het gewoon absurd. Hoe wij geloven in controle te zijn, terwijl we eigenlijk vooral onbewust aangestuurd worden. Correctie, hoe ons ‘verstandelijk’ brein de arrogantie heeft dat te geloven. Wie staat er eigenlijk bij stil? Hoe je je vork feilloos naar je mond weet te brengen terwijl je helemaal opgaat in een gesprek. Hoe je zonder nadenken ademt, verteert, stapt, je eten kauwt, … Dat wanneer je een wonde hebt, er een heel proces op gang komt om infecties te voorkomen, de bloeding te stoppen, nieuwe cellen aan te maken,… We zitten vernuftig ineen! Sta je er wel eens bij stil dat het belangrijkste werk – al wat letterlijk van levensbelang is – niet wordt  geleverd door ons denkend brein? Toch heeft net dàt stuk de hoogste noten op zijn zang en kan het behoorlijk hard roepen. Soms oorverdovend hard! Zo hard dat we niet meer horen wat ons lijf en gevoel te vertellen hebben. Misschien heb je het al eens meegemaakt. Is het je toen ook opgevallen dat wat uit evenwicht is, wringt? Je kunt het vergelijken met een visje dat nog maar één vinnetje heeft. Juist, dat zwemt in rondjes.

Zo komen de meesten hier binnen. Rondjes draaiend. Het niet meer wetend. De weg kwijt. Soms letterlijk uitgeput en nog steeds doof:‘Ik denk dat ik volgende maand terug aan het werk ga’. Ik vraag haar hoe ze zich daar bij voelt en zegt: ‘ik voel dat het te vroeg is’. Ik complimenteer haar. Knap dat ze voelt en hoort wat haar lijf te vertellen heeft. Ik geef haar de voorbeelden in haar verleden terug waar ze ook hoorde en voelde en zeg dat ik me afvraag hoe het zou zijn als ze er voor de verandering eens naar zou luisteren. Naar verluidt worden lessen herhaald tot ze geleerd worden. Gelukkig zijn er nog de onbewuste hersenlagen die, wanneer ons verstandelijke laag oorverdovend blijft roepen dat we moeten doorgaan, letterlijk de stekker er uit trekken. Wie niet luisteren wil, zal voelen. Zo blijkt.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.