Maandelijks archief: juli 2015

Het basisrecept voor een goede communicatie.

Ken je ‘Transformer Man’ van Neil Young?, vroeg Tim*.
Neil Young, ja. Transformer Man, neen.
Wat ik te horen kreeg, leek in de verste verte niet op Neil Young.
‘Transformer Man’ kreeg dan ook veel kritiek. Neil vervormde zijn stem en maakte gebruik van elektronische instrumenten. Muziek die niet in lijn lag met wat fans van hem gewoon waren, lees verwachtten.  Of het een goed of slecht album is? Smaken verschillen.  Het album krijgt – althans voor mij – een hele andere lading als je het verhaal erachter kent: Neil kreeg in 1978 met zijn toenmalige vrouw Pegi Morton een kind: Ben. Ben werd geboren met een hersenverlamming en kon niet praten.  Neil hield zich intensief bezig met de therapieën die Ben onderging en zocht naar manieren om met hem te communiceren.  Met elektronische tonen slaagde hij er uiteindelijk in om met zijn zoon contact te maken.
Tim haalde dit lied aan omdat hij in de voorbije zes maanden met zijn dochter van elf geen ruzie meer had gehad.  Dankzij de inzichten, de nieuwe vaardigheden en de veranderingen die hij als mens in het voorbije jaar geïntegreerd had.  Door net als Neil op zoek te gaan naar wat werkt – en daar meer van te doen – en dat wat niet werkt anders aan te pakken.

Contact maken. Communiceren. Hoe moeilijk kan het zijn?
Behoorlijk moeilijk, gezien het aantal conflicten, bemiddelingen, boeken en opleidingen in de wereld.  Communiceren bestaat inderdaad uit een aantal vaardigheden die je verder kunt ontwikkelen. Je voorkeur en manier van communiceren worden aangestuurd door je persoonlijkheid, je opvattingen, wat je belangrijk vindt, eerdere ervaringen maar eveneens door je emoties op dat moment, de situatie, de personen met wie je communiceert, de rol of functie waar je je in bevindt, … Behoorlijk complex als je dit zo leest.

De basis voor een goede communicatie is contact maken. Wat hierna volgt is geen rocket science. Het zijn de dingen die we allemaal wel weten, maar te vaak vergeten.
Zoals het geven van onverdeelde aandacht. Naar andere mensen of dingen kijken, of in gedachten met andere zaken bezig zijn, is niet met je aandacht bij de ander zijn. Onverdeelde aandacht is oprecht interesse tonen. Het is je blik, je energie, je focus volledig op de ander richten. Het geeft een gevoel van belangrijk te zijn, interessant. Zet volgende keer je gsm op stil, doe de televisie uit, sla je laptop toe en leg je tablet elders.
Luister vervolgens. Luisteren heeft de intentie de ander te verstaan. Wat je hierbij kan helpen, is je te verplaatsen in de ander. Alsof je in een film stapt en het personage wordt, zoals acteurs doen.  Door in iemands huid te kruipen kun je letterlijk meevoelen en mee beleven. Vertrek steeds uit het denkkader en het perspectief van de ander, niet uit het jouwe!
Wanneer je je begrepen voelt, voel je je vaak ook veiliger waardoor diepgaandere gesprekken ontstaan. Die geven een gevoel van verbinding, van écht contact.
Als je dan in gesprek bent, zet je je ego opzij.  Zet je je eigen behoeften, wensen en meningen opzij.  Het is bewust de neiging onderdrukken om jezelf interessant voor te doen, je gelijk te halen en de ander op zijn ongelijk te wijzen.  Wanneer we dingen horen die indruisen tegen onze waarden en normen sluit het logisch deel in ons brein zich af en gaat in defensieve modus. Dit creëert afstand en is niet bevorderlijk als we net naar verbinding zoeken. Hetzelfde geldt voor het oordelen, doe het niet. Stel vragen, luister maar oordeel niet. Zelf ben ik nog niemand tegen gekomen die het prettig vindt bekritiseerd te worden.  Zeg eerder iets in de trant van: ‘Dat is boeiend. Zo heb ik daar nog niet naar gekeken. Hoe kom je hierbij?’
Wanneer je contact hebt, écht contact, dan voel je dat. Je ziet het ook.  Je gaat elkaar spiegelen, onbewust en ongemerkt. Dat zit in onze genen. Het lijkt wel of je elkaar na-aapt.  Wanneer verbinding tussen mensen ontstaat, kan er plots veel. We staan meer open voor elkaar. Er is meer bereidheid. Niet om alsmaar ja te knikken en het overal mee eens te zijn, maar om elkaar te vinden.

Elkaar vinden. Daar was het Neil Young om te doen.  Daar was het Tim om te doen.
Beide op zoek naar wat werkt en niet werkt.
Elkaar vinden, dat deden ze.

Met hartelijke groeten,
Carine

PS: je kunt Transformer man hier beluisteren: www.youtube.com/watch?v=om2Lt94Ltw4

* Om privacy redenen wordt een fictieve naam gebruikt.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Dit is hoe je kennis waardevol maakt.

Daar stonden ze dan, met hun certificaat in handen.  Glunderend, opgelucht en breed glimlachend.. De afsluiting van de laatste dag van een boeiende reis. Sommigen al popelend voor de volgende. Ik word er warm van en glimlach. Ik zie ze nog zitten die zaterdag 19 oktober 2014, negentien mensen van verschillende leeftijden en pluimage. Vreemden voor elkaar met als enige gemene deler de opleiding waar ze zich voor inschreven. Ik vertelde hen dat het een voorrecht is deelgenoot te zullen zijn van hun reis en dat ik reeds met veel genoegen uitkeek naar deze dag.  Diezelfde reis heb ik jaren geleden namelijk ook gemaakt en ik wist dat dat ze allemaal op de één of de andere manier bewogen zouden worden.

‘Ik herinner me dat ik de eerste dag tijdens de kennismakingsronde zei dat de beste investering de investering in jezelf is’, zei hij tijdens zijn presentatie en overliep zijn persoonlijk ‘rendement’.  Ik werd er stil van.  Ontroerd. Geïnspireerd. Trots ook.  Niet enkel door hem maar door elk verhaal dat die dag gebracht werd. Een relaas van hoe ze de kennis in de praktijk hadden gebracht. Wat de impact ervan was op henzelf en hun omgeving.  Wat ze hadden losgelaten, toegevoegd, geïntegreerd, veranderd. De vraagtekens, de ‘jaja dat zal wel’, en/of de aha-momenten.  Elke presentatie een parel. Uniek, kwetsbaar en met zoveel power.
Met plezier maak ik jullie deelgenoot van een aantal van hun inzichten, vijf geschenkjes die ik vanuit hun reis voor jullie heb meegenomen.

Het glas is niet meer half leeg. Het is half vol. Ik kijk naar wat er is. En vanuit wat er is, wil ik toevoegen.

Vanuit ‘gebrek’ naar ‘wat is’. De feiten zijn niet veranderd, wel de bril waarmee gekeken wordt. Hoe kijk jij? Kijk jij naar wat je kunt/hebt of kijk jij naar wat je niet kunt/in tekort komt? Of dit iets uitmaakt? Voor mij wel.
Welke bril maakt jou gelukkiger? Gemotiveerder? Energieker? Zelfzekerder? Gewaardeerder?
Welke bril geeft goesting, energie en/of voldoening? Daar gaat het om.
Beseffen dat je keuze hebt, de regie in jouw handen ligt. Wat ook de bril is die je kiest.
Want een glas halfvol of halfleeg, blijft hervulbaar.

Voelen is een keuze, een keuze! Waw, dat was een eye-opener.

Ik kan me voorstellen dat er een wenkbrauw omhoog gaat bij deze.  De meeste mensen hebben het idee dat emoties en gevoelens hun alleen maar overkomen.  Dat je gevoelens zelf kunt oproepen, veranderen en creëren is spijtig genoeg onvoldoende geweten of de kracht ervan dringt onvoldoende door.  Want weten doe je. Denk aan de liedjes die je in een bepaalde stemming brengen.  De herinnering van een vakantieplek waar je helemaal rustig van wordt. Het betekent dat je op een moment waarop je je anders wilt voelen iets kunt doen en/of denken om je anders te voelen, waardoor voelen een keuze wordt.

(De fabel over de haas en de schildpad wordt voorgelezen.)
Ik ben een haas. Ik zal altijd een haas zijn. Dat is oké. Maar wel een haas die ontdekt heeft dat je van schildpadden leren kunt. Dat schildpadden ook tot hun doel komen. Dat anders zijn ook oké is.

Er is een spreekwoord dat zegt dat je aan jezelf een ander kent. In mijn jongere jaren geloofde ik dat, handelde er naar. Ik verwachtte van anderen dezelfde normen en dezelfde daden, wist wat zij dachten en toch was ik regelmatig ontgoocheld en misnoegd. Aan jezelf ken je een ander niet, ook al heb je gemene delers.
Ontdekken dat elk van ons zijn eigen denkkaders heeft, zijn eigen wereldbeeld, zijn eigen gedragsvoorkeuren, zijn eigen ervaringen, zijn eigen talenten en niet-talenten, … leerde me dat het anders zijn ons allen uniek maakt. Dat als we uniek zijn, ik niet kan vergelijken omdat er geen ‘norm’ is.  Dat ik niet kan weten hoe een ander denkt en voelt tenzij ik in dialoog ga. Dat het boeiend en verruimend is te ontdekken hoe anderen ineen zitten.  Dat je inderdaad van hazen en schildpadden leren kunt.

Mensen zien me niet staan. Ze willen geen contact met mij. Dacht ik. Tot het zinnetje doordrong: de betekenis van je communicatie is de reactie die je krijgt. Nu straal ik uit ‘ik wil contact’ en ik word gezien!

Wat je niet zegt maar je lijf woordenloos over de daken schreeuwt: non-verbale communicatie.  In een wereld waar lettertjes vanop onze telefoon-laptop-tablet-televisiescherm de dans leiden en woorden mondig over onze lippen duikelen, vergeten we de impact van wat er niet gezegd wordt.  Staan we niet stil bij hoe onze gedachten en hoe we ons voelen uiting vindt in onze gezichtsuitdrukkingen, lichaamshouding en de energie die we uitstralen.
Nog minder staan we stil bij hoe wijzigingen in onze lichaamshouding ons beïnvloeden.  Wanneer we in een sombere bui zijn, staan we anders dan wanneer we gelukkig zijn. Op zo’n moment is onze houding eerder gebukt en met hangende schouders. Heb je zo’n bui, recht je rug en laat je kin vooruit wijzen of neem de houding aan zoals wanneer je je gelukkig voelt (of hoe je je dan wilt voelen). Door stil te staan en bewust te worden van je lichaamshouding krijg je weer een extra stuk eigen regie in handen.

Ik besef nu pas hoe belangrijk ‘woord’keuze is.

Hoezo belangrijk? In één van mijn vorige blogs vertelde ik jou dat wat we zeggen – tegen onszelf of anderen – rechtstreekse instructies zijn aan ons onderbewuste. Die neemt instructies letterlijk op.  ‘Proberen’ betekent voor jouw onderbewustzijn duidelijk iets anders dan de instructie ‘ik ga (of zal) dit doen’.  Omdat het de verwachting inhoudt dat het mogelijk niet zal lukken stuurt de woordkeuze ‘proberen’ meer aan naar kans op mislukken dan lukken.
Een ander voorbeeld waarom woordkeuze belangrijk is, is dat je nu niet aan roze olifanten mag denken. Wat gebeurt er ? Juist.  Het woord ‘niet’ wordt door je onderbewuste overgeslagen waardoor de instructie ‘je nu aan roze olifanten mag denken’ wordt.  Wellicht heb je al eens gelezen of gehoord dat je doelen best positief formuleert, nu snap je waarom.
Woorden beïnvloeden écht wel je gedrag. Neem nu het woord ‘moeten’: ik moet naar de winkel.  Vervang het woord moeten door willen, ook als de zin in je gedachten opkomt.  Voel je het verschil? Bij ‘moeten’ voel ik dwang. Het voelt als iets dat me wordt opgelegd, dat ik tegen mijn zin doe. Willen voelt als een keuze. Iets dat ik verlang te doen, goesting voor heb. Het geeft een andere dynamiek en werkt motiverend.  Begint het belang van woordkeuze te dagen?

Hij zei: ‘De beste investering is deze in jezelf’.  Ik kan het alleen maar beamen.

Met hartelijke groeten,
Carine

PS: Kennis is niets waard als het resultaat ervan je gedrag niet verandert.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.