Maandelijks archief: april 2015

Altijd al benieuwd geweest waarom ezels zich geen twee keer aan dezelfde steen stoten, maar mensen wel?

Het was weer zover. Hier waren ze al geweest. Het zag er elke keer weer een beetje anders uit, en ook weer niet. Haar hart was beladen en zwaar van verdriet. Krankzinnigheid is steeds hetzelfde herhalen en andere resultaten verwachten. Ze was niet krankzinnig. Ze verwachtte geen ander resultaat. Ze hoopte op een ander resultaat. Maar zit in hoop ook niet verwachting? Misschien was ze wel krankzinnig. Deze man maakte haar gek. Hij had haar betoverd.  De magie had zich in elke vezel en in elke cel van haar lijf voltrokken. Ze ademde hem. Het bloed dat door haar aderen pompte, was niet langer haar bloed maar hun bloed. Hoe kon het dan ook anders zijn dan dat haar hart beladen was. Straks zou het wellicht opnieuw uit haar lijf gerukt worden. Een gapend gat in het lijf dat in de afgelopen maanden steeds tengerder was geworden. Het verdriet van een toekomst die nooit een toekomst was geweest. Om te oogsten dien je te planten. Hij had de zaadjes gezaaid, had ze zien kiemen en zich verbaasd over de prachtige volle bloemknoppen. Maar hij had ze nooit zien ontluiken. Ook zij niet. Het bleef bij de belofte van een mooie kleurrijke geurende bloem. Bij de verbeelding van hoe de knop zich bij de eerste zonnestralen voorzichtig zou openen. Hoe de bloem haar blaadjes één voor één zou ontvouwen en zo haar schoonheid zou onthullen. Sprankelende warme vurige kleuren. Diepe intense bekorende geuren. Ze gooide het beeld uit haar gedachten. Het was weer zover, zei ze tegen zichzelf. Ze wou geloven. Geloven dat het deze keer anders zou zijn. Zoals ze elke keer had willen geloven dat het anders zou zijn. De laatste keer was ze zelf helemaal overtuigd geweest. Had ze de bloem niet alleen zien ontluiken, ze had ze zelfs al kunnen ruiken. In haar hoofd. Voor het weer zover was. Waarbij hij had toegestaan dat haar hart uit haar lijf werd gerukt. Hij had er zelfs niet voor teruggedeinsd om het eigenhandig te doen. Later verklaarde hij dat hij niet anders had gekund. Dat de – spreekwoordelijke – revolver dat op zijn slapen drukte elke gedachte aan haar, elk gevoel voor haar had vermoord. Hij die ooit tegen haar zei dat hij zijn leven voor haar zou geven, had haar toen vermoord om zijn hachje te redden. Het was weer zover. Ja hoor. Het zag er weer een beetje anders uit, en ook weer niet. De illusie was nog steeds een illusie. Verpakt in grove leugens. Grove leugens! Waar ze elke keer, keer op keer, in getrapt was. Met haar ogen wijd open. Wijd open!

Uit ‘Zwarte Zwanen’.

Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen, toch? Jij al helemàààààl niet, juist? Wanneer we vastlopen in een situatie en in die situatie blijven hangen, is dat niet een beetje als zich opnieuw en opnieuw aan dezelfde steen stoten? Het is een vraag, geen statement he.

De redenen waarom kunnen legio zijn en zitten voornamelijk tussen onze twee oren. Neem een blad papier en noteer een aantal van je overtuigingen. Overtuigingen zijn die gedachten, meningen, opvattingen die je hebt over jezelf, hoe de wereld ineen zit, wie je bent, wie je wilt zijn,…Sta dan eens stil bij hoe deze jouw denken, doen en voelen beïnvloeden. Begint er iets te dagen?

Een voorbeeld? In ‘Zwarte Zwanen’ is het hoofdpersonage overtuigd dat ze haar zielsverwant heeft gevonden, de man van haar leven! Deze overtuiging, versterkt door de vlinders in haar buik, maakt dat haar denkprogramma* gericht is op ‘matchen’ of het filteren van informatie waarin de ander ‘voldoet’ aan dit beeld. Al het overige wordt weg gefilterd, uiteraard onbewust. Het is één van die dingen die het brein zo fijn voor ons regelt. De informatie wordt niet eens gefilterd wanneer het binnen is. O nee, onze zintuigen houden ze al netjes op voorhand buiten. Je hebt wellicht al eens een gesprek gehad waarbij iemand zei dit of dat gezien, gehoord, geroken, gesmaakt of gevoeld te hebben in een situatie waar je zelf bij was en jij verbaast staat te kijken alsof je het in Keulen hoort donderen. Dat bedoel ik.
Het beeld dat ze van zichzelf als mens heeft, leidt tot het gedrag dat ze hem alle ruimte en kansen geeft. Wanneer haar intuïtie haar vertelt dat er iets niet pluis is, duwt ze het weg. Dat past niet in het beeld dat ze van hem heeft (lees:wilt hebben). Op de momenten dat ze hem in het verhaal toch confronteert en ze bij zijn antwoorden nog steeds voelt dat het niet juist is, gaat ze er als volgt mee om: ik kan geen relatie hebben met iemand die ik niet vertrouw. Vertrouwen is de basis. Ik wil deze man. Hij is de man van mijn leven. Hij is oprecht. Ik kan niet zonder hem.
Al deze gedachten leiden tot de enige keuze die ze op dat moment heeft en maakt: ‘ik vertrouw deze man’. Maaaar allez kieken, zou je nu kunnen denken, alleen is het denkproces dat ik net schreef geen volledig ‘bewust’ denkproces. Er zit een stuk interne dialoog bij, dingen die ze tegen zichzelf zegt en haar brein doet de rest, zonder dat zij zich daar in eerste instantie bewust van is: de incongruenties wegwerken. Het doet de dingen ‘kloppen’ opdat ze zouden passen in het plaatje dat ze wilt.  Zelf vind ik dat fascinerend, leuk niet altijd… Boeiender wordt het als je kunt zien dat het brein dit doet vanuit een veiligheidsstrategie. Neejeuu! Toch wel :-). De gedachte ‘ik kan niet zonder hem’ maakt dat het brein gedrag, denken en doen gaat genereren dat gericht is op het vermijden van het verlies van deze man. Waar je zou denken dat het gedrag van het hoofdpersonage toch eerder destructief is voor zichzelf, is de onderliggende intentie van het gedrag het beschermen van het hoofdpersonage. Hoe verbazingwekkend ook, elk gedrag – ja élk gedrag – ontstaat vanuit een positieve intentie. Het brein heeft namelijk het beste met je voor. Nog boeiender wordt het wanneer we naar een nog dieper liggend niveau gaan, naar wat maakt dat ze niet zonder deze man kon. Daar ligt de bron. De bron die maakt dat ze elke keer, keer op keer, er in trapte. Met haar ogen wijd open. Wijd open!

Hiermee werd een klein tipje van de sluier gelicht over waarom ezels zich geen twee keer aan dezelfde steen stoten maar wij mensen wel. Met daarbij de bedenking wie wie leugens voorspiegelt….

Met hartelijke groeten,
Carine

* Denkprogramma’s vertellen niets over wat we denken, wel over hoe we denken.

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

De vraag waar jij wellicht nog nooit bij stil gestaan hebt!

Ja, maar jij kiest er wel voor om zelfstandige te zijn hé.
Bedoel je dat jij er niet voor gekozen hebt om bediende te zijn, antwoord ik.
Er volgt een stilte. Euuuuh, daar heb ik eigenlijk nooit bij stil gestaan, zegt ze.
Wat volgt is een bijna filosofisch gesprek.
Over wegen die we achteloos inslaan.
Over redenen die ons daartoe leiden.
Over vanzelfsprekendheid, verwachtingen en meelopen.
Over hoe weinig we in vraag stellen.
Over koffers die we meesleuren zonder de inhoud aan de kaak te stellen.
Over vrije wil en onwil.
Over ego en bewustzijn.
Of alles in vraag dient gesteld te worden.
Of elke keuze een bewuste keuze hoeft te zijn.
Of een niet bewuste beslissing toch een onbewust bewuste keuze kan zijn.
Of kiezen en beslissen hetzelfde zijn.
Wat maakt dat beslissen soms zo moeilijk is.
Wat maakt dat iets moeilijk is.
Wat dat dan zegt over ons als persoon.
Dat we nu toch heel ver zijn afgeweken.
Dat wij mensen nogal veel denken.
Hoe het verloop van dit gesprek geen bewuste keuze is.
Hoe het je blik verruimt en je overtuigingen aan de kaak stelt.
Hoe leuk het is om met je vrienden te keuvelen rond een lekkere maaltijd.
Hoe tijd maken voor de mensen en de dingen die ik belangrijk vind wel een bewuste keuze is.

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor meer werkgoesting en meer levensgeluk.
Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Enkel voor wie met een goed humeur de dag wil beginnen.

Opstaan. Twee kwispelende staartjes.
De frisse buitenlucht tegemoet.
Vogeltjes die uitbundig de zon uit haar bed fluiten.
Mijn zwarte edele viervoeter die briesend aan komt draven.
Een fruitig ontbijt.
Waterparels die zachtjes mijn lijf de dag in masseren.
Ik stap uit de douche, een sms van de coachee van deze namiddag.
‘Goedemorgen Carine. Effe zeggen, gewoon omdat ik er zin in heb. Tot strakjes’.
Amai, GOEDEMORGEN. Ik heb er ook zin in !

Het stond deze ochtend te lezen op mijn Facebookpagina.
Hà die Carine, duidelijk in een goed humeur vandaag. Blij en monter de dag in.
Dat klopt. Vanuit keuze. Want mijn leven is – net als het jouwe waarschijnlijk – niet elke dag rozegeur en maneschijn. Wat mijn keuze bepaalt, is hoe ik kies om in dit leven te staan: leven en genieten vanuit eigen keuzes en niet als het product van mijn omstandigheden of mijn verleden. En mijn motto daarbij is dat de beste manier om de toekomst te voorspellen, haar zelf te creëren is (quote van Peter F. Drucker).

Misschien weet je dit nog niet. Denken, doen en voelen beïnvloeden elkaar. Dat betekent dat gedachten je gevoel en doen beïnvloeden. Dat gevoel je gedachten en doen beïnvloeden. Dat doen je gedachten en gevoel beïnvloeden. Ga wanneer je boos (gevoel) bent eens een uurtje lopen (doen). Hoe zien je gedachten er uit na dat uurtje lopen? Je gevoel? Hoe doe je nu ten opzichte van het moment dat je vertrok? Vervang het woord ‘moeten’ (gedacht) door het woord ‘willen’. Wat doet het met je energie (gevoel)? Bij welk van deze twee woorden krijg je meer zin om te doen?  In plaats van hierover na te denken, sta deze week een paar keer stil bij iets dat je denkt, doet of voelt. Experimenteer en beleef het verschil.

Om terug te komen op deze ochtend. We hebben gedachten, maar we zijn onze gedachten niet. Hetzelfde geldt voor onze gevoelens en ons lichaam. Ik las in een boek dat een mens zo’n 50.000 gedachten per dag heeft en dat sommige onderzoekers tot een schatting komen van een veelvoud hiervan. In datzelfde boek stond dat zolang we deze dagelijkse overvloed kunnen waarnemen als iets dat gewoon is zonder er te veel betekenis aan te geven, er niet direct een probleem is. Wel dat het nadelig of zelfs schadelijk wordt wanneer we de inhoud van de gedachten te serieus nemen en ermee samensmelten. Menig mens staat hier niet bij stil maar we zijn onze gedachten niet… We zijn denkende wezens. Dat betekent dat we onze gedachten kunnen kiezen! Ja, ook jij.

Ik kies ervoor oHowToPlaym in het leven aan de kant van de zon te lopen. Niet dat het leven er anders uitziet dan aan de schaduwkant. Het leven is het leven, waar je ook loopt. Alleen vind ik het prettiger om in de zon te lopen, als ik dan toch de keuze heb. Dit is de ‘hoe’ ik in het leven wil staan. Het is het criterium waarop ik mijn gedachten afweeg. Of mijn gevoelens. Of mijn gedrag. Om het met Boeddha’s woorden te zeggen: in elk van ons zitten twee wolven: een witte en een zwarte. Diegene die wint, is diegene die je voedt.

Met hartelijke groeten,
Carine

Ps: soms kies ik mijn gedachten niet. Hoe paradoxaal het mag klinken, ook dat is dan een keuze. Niet altijd een bewuste keuze maar een keuze omdat ik anders kan beslissen. Wat bij mij meestal de aanleiding is om mijn gedachtenstroom te onderbreken is de vraag ‘is dit nu hoe ik me wil voelen?’

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor zelf-leiderschap. Voor meer werkgoesting en meer levensgeluk. Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.