Maandelijks archief: maart 2015

Voor al wie moeite heeft met ‘loslaten’ : de toverformule

‘Loslaten, hoe doe je dat?’, vraagt ze mij en slaakt een zucht.
Ik vertel haar over mijn twee honden, Loes en Cujo. Cujo is gek op spelen. Balletje gooien. Balletje terugbrengen. ‘Los’, zeg ik terwijl ik mijn open hand voor haar houd. Soms laat ze meteen los en valt het balletje in mijn hand. Soms neemt ze het meteen terug uit mijn hand en herhaalt de handeling, vooraleer ze het volledig los laat. Soms vertrekt ze terug met haar balletje en legt ze het – tijdelijk – elders neer. Zo gaat dat met loslaten. Soms gebeurt het in een vingerknip, verloopt het als een proces, loopt het in horten en stoten,…. Als iets tijdelijk. Als iets definitief. Mijn inziens is er niet zoiets als dé loslaat formule.

Loslaten kent vele gezichten en is voor elk van ons anders : ruimte creëren, vergeven, toegeven, toestaan, de bladzijde omdraaien, aanvaarden, niet meer vasthouden, onder ogen zien, een keuze, verwerken, laten gaan/zijn, rust, voortgaan, vrijheid, uit handen geven, iets anders vastnemen, achter zich laten, ..
Wat betekent ‘loslaten’ voor jou? Wellicht merk je dat je bij het woord ‘loslaten’ verschillende associaties maakt. Wat het oproept, is jouw beleving rond loslaten. Daarom dat het voor elk van ons verschillend is.

Bij loslaten doe je iets. Zoals je bij praten je mond open doet, klanken maakt, in je hoofd zinnen bedenkt, woorden uitspreekt,… en dit als ‘praten’ benoemd wordt zo bestaat loslaten ook uit handelingen. Die handelingen kunnen variëren naar gelang de omstandigheden waardoor je wellicht verschillende manieren om ‘los te laten’ hebt. Het is een vaardigheid. Zoals je praten kunt leren, kun je ook loslaten leren. Jep, zeker weten! Iedereen heeft ooit al iets losgelaten, ook jij. Denk aan een favoriet kledingstuk dat tot op de draad versleten was, de auto waar je aan verknocht was, een overlijden, een ex-partner, boosheid, een (voor)oordeel, een werkmethode, iets dat je verloren bent, … Ik weet zeker dat je nu al een paar herinneringen hebt waarbij je iets of iemand hebt losgelaten. Kies er drie uit uit, doe je Sherlock Holmes pet op en breng voor elke herinnering in kaart wat je toen precies deed, dacht en voelde. Wat eerst ? En toen? En vervolgens?  Nog iets? Met wie, waar en wanneer kan ook een rol spelen in jouw vaardigheid om los te laten. Het in kaart brengen van de handelingen van hoe jij loslaat, stopt daar waar jij effectief loslaat. O ja, hoe wist je dat je losgelaten had?
Nu je alles in kaart hebt gebracht, zie je een rode draad doorheen deze drie voorbeelden. Wat nu volgt, zal je de sleutel geven tot jouw vaardigheid : neem een situatie waarbij je niet hebt kunnen loslaten en breng deze op dezelfde manier in kaart. Wat was/is er anders? Waar ligt het verschil? Zo, nu weet je hoe jij dit doet en wat je nodig hebt om los te laten.

Is daarmee de kous af? Wanneer we vastzitten, ligt de sleutel vaak in het loslaten van iets. Dit kunnen ervaringen zijn, herinneringen, overtuigingen, emoties, gewoontes, mensen, situaties, … De vraag is niet enkel ‘wat heb ik los te laten’, ook ‘hoe houden deze zaken elkaar in stand’? Eén van de vooronderstellingen binnen NLP is dat aan de basis van elk gedrag een positieve intentie ligt. Omdat de basisfunctie van je brein is om je te beschermen. Door dit gedrag te vertonen, wil je iets bereiken. Het levert je iets op, het doet iets voor jou. Ja, zelfs dàt gedrag waarbij je je rot voelt en op het eerste zicht nefast voor je is, is er ooit gekomen om jou iets positief te geven. Vaak zijn we ons van deze intentie niet bewust, voor allerlei redenen, en is onze aandacht primair gericht op externe handelingen en/of de interne of externe trigger van ons gedrag terwijl de essentie ervan dieper ligt. Een beetje te vergelijken met een ijsberg, we zien alleen wat boven het water ligt.
Zo kun je perfect je vaardigheid van loslaten in kaart hebben gebracht en hier en nu toch niet kunnen loslaten. Zo zou het bijvoorbeeld kunnen dat de emotie angst je weerhoudt om iets los te laten. De positieve intentie van deze angst kan zijn om jou te beschermen, er kunnen ook meerdere en andere intenties zijn. Die angst kan gerelateerd zijn aan herinneringen, overtuigingen,… Stel dat voor jou iets loslaten, betekent dat er iets verandert. Stel dat je met verandering een paar slechte ervaringen achter de rug hebt. Kun je je inbeelden hoe jouw overtuigingen, ervaringen, gevoelens, gedachten,… rond verandering jouw vaardigheid om los te laten beïnvloeden? Snap je nu hoe zaken elkaar in stand kunnen houden? Hoe conflicten binnen jezelf kunnen ontstaan ‘want ik wil langs de ene kant loslaten en langs de andere kant niet’. Waarbij de ene kant misschien iets wil bereiken en de andere kant iets vermijden. Hetgeen weer iets zegt over onze denkprogramma’s maar dat is voor een andere keer…. Gedrag. Ons brein. Wij mensen. Boeiend he, toch?

O ja, loslaten! Hoe je dat doet? Volgens mij is er niet zoiets als dé ‘loslaat’-formule hoewel we bij elkaar waarschijnlijk overeenkomsten vinden in de vaardigheid. Hoe denk jij erover?

Met hartelijke groeten,
Carine

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor zelf-leiderschap. Voor meer werkgoesting en meer levensgeluk. Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Is absurditeit ook jouw talent? Ontdek het hier.

Het is dezer dagen één en al getik tegen het raam. Niet omdat de bel het niet doet, die doet het prima. Het getik komt van de pimpelmezen. Ze zien hun spiegelbeeld als concurrent en gaan in de aanval. Geen idee of het steeds dezelfde pimpelmees is, feit is dat het schouwspel zich al een tweetal weken afspeelt. Op het verdiep of op de gelijkvloers, geen raam is nog veilig. Hoe idioot van die beesten merkt iemand op, zien ze dan niet dat ze zichzelf aanvallen?

Doen wij mensen het dan zoveel beter? Dan doel ik niet eens op wat ‘wij mensen’ onszelf als ‘mensen’ aandoen in de wereld. Neen. Wat wij onszelf aandoen. Soms elke dag. Al die zinnetjes waarmee we onszelf afbreken bij anderen: ‘o, dat kan ik niet hoor’, ‘maar goed gij, daar ben ik te dom voor’, ‘ik ben een rare hoor’, … en al die zinnetjes die we onszelf toefluisteren: ‘ik ben niet goed genoeg’, ‘ik ben te klein’, ‘ik zie er weer niet uit’, ‘ik ben overbodig’, ‘hij kan dat beter’, ‘ik heb er weer een zooitje van gemaakt’, ‘ik ben niets waard’, ‘waarom zou iemand om me geven’, ‘ik hoor er niet bij’, ‘ik ben niks’, ‘ik ben stom’, ‘ik ben slap’, … Al die zinnetjes waarmee we onszelf aanvallen, afbreken en afwijzen. Want natuurlijk vind we het stom dat we onszelf stom vinden. Vinden we onszelf slap omdat we niet assertief zijn. De zelfafwijzing afwijzen. Zoals bij de slager: ‘Mag het ietskes meer zijn?’

De pimpelmees valt zijn eigen spiegelbeeld aan. Hij merkt niet eens dat het zijn reflectie in het raam is. Hoe idioot.
De mens valt zijn zelfbeeld aan. Hij merkt niet eens dat hij zichzelf afwijst. Aanvaarding verlangt van wat hij zelf niet aanvaard. Liefde verlangt voor wat hij zelf geen liefde geeft. Hoe absurd, toch?

Met hartelijke groeten,
Carine

Zelfafwijzing is de basis van ons emotioneel lijden, zelfaanvaarding de verlossing

ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor zelf-leiderschap. Voor meer werkgoesting en meer levensgeluk. Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.

Hoe erg is het om je ‘missie’ in het leven niet te kennen?

De weg van de mens
Vele wegen kent het leven, maar van al die wegen
Is er een die jij te gaan hebt.
Die ene is voor jou. Die ene slechts.
En of je wilt of niet, die weg heb jij te gaan.
De keuze is dus niet de weg, want die koos jou.
De keuze is de wijze hoe die weg te gaan.
Met onwil om de kuilen en de stenen,
Met verzet omdat de zon een weg
Die door ravijnen gaat, haast niet bereiken kan.
Of met de wil om aan het einde van die weg
Milder te zijn, en wijzer, dan aan het begin.
De weg koos jou. Kies jij ook jouw weg?

 ‘Levensweg” naar Dag Hammarskjöld, uit het boek “Kijken met de Ogen van het Hart” van Hans Stolp.

Is er zoiets als ‘een levensweg’, en als er al een weg is, waar ligt ze, hoe vind je ze en waar leidt ze naartoe? Moet er een levensweg zijn? Waar sommigen zich deze vragen stellen, hebben anderen van kindsbeen af al een duidelijk beeld van de weg die ze willen gaan –  té gaan hebben? – én gaan. Dat laatste gold niet voor mij en het was niet iets dat me bezig hield, nog steeds niet. Ik heb geen flauw benul waar mijn weg naartoe leidt. Wat ik wel weet is hoe ik de weg wil gaan wie ik wil zijn en wat ik wil doen. Het is tijdens de opleiding als loopbaancoach – waar je zelf het volledige traject doorloopt – dat de losse eindjes aan elkaar geknoopt werden. De eerste fase van een loopbaantraject draait rond zelfkennis en -reflectie. Plots was hij daar, mijn rode draad, en vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Dat hoe ik in het leven sta nooit anders is geweest dan varen op mijn innerlijk kompas –  ik die al die tijd dacht vooral rationeel in het leven te staan! – en daarbij een aantal vuistregels* hanteer.  Dat ik van mensen houd en dat wat ik wil doen, waar ik goed in ben en energie uit haal, is deze mensen te verbinden, te inspireren, aan te moedigen en te ondersteunen.  Eigenlijk best gek dat je de puzzelstukken die je al die tijd al in handen had pas in een AHA-moment kunt verbinden.

Met hartelijke groeten,
Carine

* Mijn vuistregels:
– Stomme heren kan men niet dienen: als ik het niet vraag, zal het antwoord altijd neen zijn.
– Als ik niet achter de dingen aan ga die ik wil, zal ik ze nooit hebben. Tenzij een goede ziel me ze in de schoot werpt…
– Verandering betekent dat er iets verandert: loslaten, toevoegen, wijzigen, bewegen… De definitie van waanzin is om hetzelfde te herhalen en andere resultaten te verwachten.
– Alles wat ik wil ligt achter angst: kijk ze recht in de ogen en sta op of vergeet alles en zet het op een loopje.
– Op mijn sterfbed wil ik terugblikken op een leven dat het product is van mijn keuzes, niet van mijn omstandigheden. Geen leven waar spijt is. Wel een leven waarop ik kan terugblikken en zeggen ‘man man man, wat een boeiende zalige leerrijke reis was me dat!’, met de moeilijke momenten voor ogen en alle mooie warme herinneringen in mijn hart

 ZEST prikkelt en ontwikkelt de smaakpapillen voor zelf-leiderschap. Voor meer werkgoesting en meer levensgeluk. Voor meer informatie, surf naar www.uptozest.be.
Heb je een vraag, bemerking of wil je iets kwijt over dit blogbericht, mail naar carine@uptozest.be.